***** ผู้เขียนรู้จักกับชายผู้พิการทางสายตา ที่เรียกกันคุ้นหูว่า "ตาบอด" แต่กำเนิดคนหนึ่งค่ะ

***** พี่เขาชื่อ เอก ชื่อจริง "บุญมี" และชีวิตพี่เขาก็เป็นตามชื่อจริงๆ ค่ะ

***** พี่เอก ไม่เคยน้อยเนื้อต่ำใจเรื่องความพิการของตนเอง จะอารมณ์ดีตลอดวัน แม้ชีวิตที่น่าสงสาร จะเกิดขึ้นตั้งแต่แรกเกิด เมื่อพ่อแม่ได้นำไปทิ้ง และพระสงฆ์มิสชันนารีได้เก็บมาเลี้ยง จึงตั้งชื่อว่า บุญมี

***** พอโตสักระยะได้เข้าเรียนในโรงเรียนสอนคนพิการของซิสเตอร์คณะซาเลเซียน และที่นั่นได้สอนให้คนพิการ เห็นคุณค่าของตนเอง และเรียนรู้ที่จะช่วยเหลือตัวเองเพื่อไม่ให้เป็นภาระของสังคม

***** พี่เอก เป็นคนพิการที่ผู้เขียนชื่นชมมาก เพราะนอกจากจะอารมณ์ดี มองโลกในแง่บวกแล้ว ยังสร้างความสนุกสนานให้กับทุกคนที่อยู่รอบข้าง พี่เขาสามารถช่วยงานทุกอย่างที่คนตาดีทำได้ค่ะ

***** ความสามารถเฉพาะตัวจะเก่งเรื่องเทคโนโลยีสมัยใหม่มากๆ โทรศัพท์นี่ไม่ต้องพูดถึงค่ะ พี่เขาสามารถโทรออก รับสาย ฝากข้อความ และจดจำเบอร์ได้อย่างแม่นยำ  นอกนั้นยังได้เรียนภาษาเบล สามารถอ่านหนังสือได้อย่างคล่องแคล่ว เรียนรู้ได้อย่างรวดเร็วด้วยการฟังเสียงและจดจำเรื่องราวต่างๆ

***** ที่ชอบมากคือ พี่เขาสามารถถ่ายภาพได้อย่างสวยงาม อาศัยเพียงการฟังเสียงว่าเรายืนตำแหน่งไหน ภาพที่ออกมาคมชัด สวย พูดง่ายๆ ว่าเป๊ะค่ะ

***** เวลาไปที่ไหน ก็จะกล่าวว่า ที่นี่ก็สวย บ้านก็สวย ทำท่าเหมือนมองเห็นทุกอย่าง ทุกคนก็จะพลอยมีความสุขไปด้วย ที่สำคัญมีจิตใจดีงาม ชอบช่วยเหลือคนอื่น ทั้งๆ ที่ตาบอด  สิ่งที่พี่เขาทำเป็นประจำคือการไปบริจาคโลหิต เพราะเขาบอกว่า สิ่งเดียวที่เขาทำได้ เพราะเขาไม่มีเงินทองจะให้ แต่ผู้เขียนคิดว่า...นั่นคือสิ่งที่มีคุณค่าที่สุด

***** ผู้เขียนคิดว่าการที่คนเราเกิดมาแตกต่างกัน ไม่ได้หมายความว่าใครดีกว่าใคร แต่ที่แตกต่างเพราะเราต้องช่วยเหลือกัน ขอบคุณที่ได้รู้จักชายตาบอดคนนี้ และได้มีโอกาสช่วยเหลือตามความสามารถ ขอให้ทุกท่านมีความสุขกับการทำงานนะคะ happy ba ค่ะ