ผมพึ่งสังเกตว่าเจ้าต้นไม้ไม่รู้จักหนังสือพิมพ์ก็ไม่กี่วันมานี่เอง

เขาเห็นภาพเด็กอ่านหนังสือพิมพ์แล้วถามว่า "พ่อ เด็กอ่านอะไร ทำไมหนังสือเล่มใหญ่จัง"

ผมตอบไปโดยไม่คิดอะไร "หนังสือพิมพ์ไงลูก"

"หนังสือพิมพ์คืออะไรละพ่อ?" เขาถามกลับ ทำให้ผมได้คิด

บ้านผมเลือกที่จะมีชีวิตอย่าง "สุขสงบ" ดังนั้นสิ่งใดที่ไม่ได้นำความสุขและความสงบเข้ามาในบ้าน เราจะไม่เอาเข้าบ้าน

แน่นอนว่าหนังสือพิมพ์นำความทุกข์มากกว่าความสุข ความสงบใจหาได้ยากในการอ่านหนังสือพิมพ์ ดังนั้นบ้านนี้ไม่มีหนังสือพิมพ์ครับ

และบ้านนี้ข่าวทีวีก็ไม่ดูครับ ข่าวในทีวีทั้งภาพและเสียงที่กระหน่ำนำเสนอยิ่งเป็นอันตรายต่อความสุขสงบของครอบครัว ทีวีมีไว้ดูการ์ตูนอย่างเดียวครับ

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าบ้านนี้ตกข่าว เราก็พยายามรับรู้ข่าวแบบ "สรุป" จากแหล่งออนไลน์นิดๆ หน่อยๆ ไปเรื่อยๆ ผมเลยได้ความรู้ว่าข่าวทั่วๆ ไปที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิตของครอบครัวหนึ่งที่จริงแล้วมีไม่เยอะเลยครับ

อย่างไรก็ตามผมกับ อ.จัน ก็ไม่ได้ตกข่าวในวิชาชีพ เราก็ยังติดตามอย่างเหนียวแน่นเพื่อรู้ชัดรู้จริง ก็มันเป็นอาชีพของเรานี่ครับ ผมสองคนโชคดีที่ข่าวในวิชาชีพของพวกผมรับได้จากสื่อเฉพาะทางออนไลน์ในต่างประเทศทั้งหมด ดังนั้นหนังสือพิมพ์และทีวีจึงเป็นสิ่งที่ไม่จำเป็นสำหรับบ้านนี้ครับ

แต่วันนี้เจ้าต้นไม้ไม่รู้จักหนังสือพิมพ์

ผมคิดว่าพรุ่งนี้จะไปซื้อหนังสือพิมพ์มาสักสองสามฉบับ ทั้งหัวสีและหัวขาวดำในขนาดต่างๆ เพื่อให้เจ้าต้นไม้รู้จัก หลังจากนั้นก็คงโยนทิ้งถังขยะไป

ความสุขเกิดจากการได้รู้ และผมได้เรียนรู้ว่าในขณะเดียวกันความสุขก็เกิดจากการได้ไม่รู้เหมือนกันครับ