พอดีมีเรื่องเล็กๆ ที่น่ารัก ซึ่งทำให้พ่อลูกได้หัวเราะขำๆ กันเล็กน้อย พอเป็นความสุขเล็กๆ ที่สร้างอมยิ้มในวันที่อากาศร้อนให้พอได้เบิกบานใจค่ะ

ช่วงบ่ายวันนี้ เป็นอีกวันหนึ่งที่พาพ่อไปเดินซื้อกับข้าวที่ตลาดเกษตรใน มอ. เมื่อไปถึงตลาด ทั้งพ่อและลูกก็แยกกันเดินซื้อของกันคนละทิศละทาง เนื่องด้วยว่าลูกก็เกรงว่าจะขัดใจพ่อเดิน เวลาเดินซื้อของกับพ่อแล้วต้องระวังนู้น นี่ นั่น ตามประสาอยากดูแลพ่อ แต่คงมากเกินไปก็เลยทำให้คนมีอายุก็พลอยรู้สึกรำคาญ ซื้อของไม่สบายใจซะงั้น ก็เลยเป็นเหตุให้แยกกันเดินซื้อของคนละทิศละทาง

วันนี้ก็เป็นอีกวัน ที่พอไปถึงเป้าหมายก็เดินซื้อของกันให้สบายใจ ต่างคนต่างเดินแล้วก็มาเจอกันที่จุดนัดหมาย จนเดินมาถึงรถมอร์เตอร์ไซต์เตรียมตัวจะกลับแล้ว พอพ่อขึ้นนั่งรถได้สักแป๊บนึง ไม่ทันจะออกรถค่ะ แกก็ตกใจขึ้นมา แล้วก็พูดออกมาว่า เอ้า...ป๊าลืมไม้เท้า .... แล้วก็บอกว่าสงสัยจะอยู่ร้านนั้นที่ไปซื้ออันนี้มา พอปรางได้ยินปุ๊บ ก็แอบขำในใจนิดนึงว่า เออ เราก็ลืมสังเกตุว่าป๊าเดินคล่องได้โดยไม่มีไม้เท้า ลืมไปเลยจริงๆ นี่ก็แสดงว่าพ่อเราแข็งแรงขึ้นแล้ว ขนาดเดินคล่องจนลืมไม้เท้าได้ ^_^

แล้วก็เลยยิ้มและหัวเราะกันทั้งพ่อลูกว่า เออ..ลืมได้ยังไง ปรางก็เลยเดินกลับไปตามร้านที่พ่อบอก พอไปถึงก็เจอร้านเป้าหมาย แม่ค้าบอกว่าไม่รู้ใครลืมเอาไว้ ก็เลยบอกว่าของพ่อหนูก็เลยกลับมาเอา แล้วก็ขอบคุณพี่แกที่เก็บไว้ให้ค่ะ

เรื่องเล็กๆ ที่น่ารักที่เกิดขึ้นก็ทำให้ได้เห็นว่าพ่อแข็งแรงแล้วเนอะ ไม่ต้องใช้ไม้เท้าก็เดินคล่องแล้วค่ะ