อีกไม่กี่วัน ปี 2552 ก็จะผ่านพ้นไป ปี 2553 ก็จะเข้ามาแทนที่ เป็นวัฏจักร วันเวลาผ่านไปไม่มีวันย้อนกลับ วันนี้จะเป็นอดีตของวันพรุ่งนี้

 

แม้เป็นได้เพียงหิ่งห้อยที่น้อยแสง...

  

 
         ตลอดระยะเวลา 7 เดือนที่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของสังคม Gotoknow  อย่างจริงๆ จังๆ   (ความจริงแล้วเป็นสมาชิกเนื่องจากการอบรม KM  ตั้งแต่ ต.ค. 50 หลังจากนั้นก็ไม่เคยเข้ามาอีกเลย... หากถามว่าเพราะเหตุใด? คงมีคำตอบกันอยู่แล้วนะคะ)
 
         ยอมรับว่าเกิดความผูกพัน กับสิ่งที่ได้สัมผัสรับรู้เรื่องราว ประสบการณ์ เกิดองค์ความรู้มากมายมหาศาล ที่ไม่อาจบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้หมด  Gotoknow  กลายเป็นสังคมที่ไร้พรมแดน ไม่แบ่งแยกชนชั้นและฐานะ

 

         ฉันเริ่มเข้ามาเขียนบันทึก หลังจากที่ได้ไปฏิบัติธรรมวิปัสสนากรรมฐาน  เกิดความประทับใจ เลื่อมใสศรัทธา อยากบอกเล่าเรื่องราวที่งดงามในการปฏิบัติธรรม  นี่คือจุดเริ่มต้น  ที่ครูใจดี เริ่มเขียนบันทึก

 

         เข้ามาใหม่ๆ ไม่รู้จักใครเลย....อ่านบันทึกของสมาชิกคนแล้วคนเล่า..เห็นสมาชิกทักทายพูดคุยเหมือนกับรู้จักสนิทสนมกัน  ก็ยิ่งเกิดความขลาดกลัว  ไม่กล้าที่จะทักทายและแสดงความคิดเห็นใดๆ  ได้แต่อ่านและเก็บเกี่ยวสาระจากบันทึกเหล่านั้น.....เพียงแค่นี้  ก็ได้รับสิ่งที่ดี  สิ่งที่เป็นประโยชน์มากมายแล้ว จะหวังสิ่งใดอีก....

 

       “จะมีใครมาอ่านบันทึกของเราบ้างหนอ?”.... เพราะเราเขียนบันทึกไปเรื่อยเปื่อย ไม่มีหลักการทางวิชาการใดๆ เขียนไปตามที่หัวใจอยากจะเขียน  เล่าในสิ่งที่ไปสัมผัสพบเห็น  เหมือนคุยกับเพื่อน  คิดอย่างไรก็เขียนออกมาอย่างนั้น  ไม่เคยเขียนเรื่องที่เป็นวิชาการ...ไม่เคยเขียนเรื่องการเรียนการสอน  เพราะเป็นครูธรรมดาๆ  เป็นคนทำงานคนหนึ่ง เท่านั้น  คงไม่สามารถที่จะนำความรู้เพียงน้อยนิดของตัวเองไปแนะนำกับใครได้....
     

 

ฉันจึงเขียนเรื่องที่พบเหตุทั่วไป อยากให้สังคมเป็นอย่างไรก็เขียนออกมาอย่างนั้น 

 ฉันสร้างบล็อก  2 บล็อก  ตั้งชื่อบล็อกที่ฟังสบายๆ 

 

        * บล็อกแรก คือ “เพียงแค่ใจเรารักกัน”  ความหมายของชื่อบล็อก ของฉันไม่ใช่หมายถึงความรักแบบชายหญิงหรือความรักแบบชู้สาว  แต่หาก  เป็นเพราะปรารถนาที่จะเห็นสังคมเต็มไปด้วยความรัก ความเมตตาและเอื้ออาทรต่อกัน
 
        * บล็อกที่ 2   “ยิ้มกับความทรงจำ....วันวานชื่นฉ่ำใจ”  อาจจะฟังดูเลี่ยนนะ.... ฉันใช้บันทึก ถึงตัวตนของฉัน ว่าฉันเติบโตมาอย่างไร  ฉันเป็นเด็กบ้านนอก กำพร้าพ่อ และยากจน  แต่โชคดีที่อยู่ในสังคมชนบท ที่เขาเรียกว่า “บ้านนอก”  ที่มีความเอื้ออาทรกัน  ฉันเปิดเผยตัวตนของตัวเองอย่างหมดเปลือง ไม่เคยปิดบัง  ฉันถือว่าเข้ามาใน Gotoknow  ด้วยความจริงใจ  ใยต้องปิดบัง

 

         “จะมีใครมาอ่านบันทึกของเราบ้างหนอ?”.... ความคิดนี้หายไป....เพราะฉันการเขียนเพราะความศรัทธามิใช่หรือ แล้วใยต้องคาดหวังด้วยเล่า...?  อย่าคาดหวัง...เพราะทุกอย่างมิได้เป็นดั่งใจเสมอไป... ดังนั้นฉันจึงเขียนเท่าที่มีเวลา อย่างน้อยก็สัปดาห์ละครั้ง  เขียนด้วยความสำนึกขอบคุณ Gotoknow  ที่มีพื้นที่ให้เขียน

 

  ณ เวลานี้  7 เดือนแล้ว ฉันได้รับมิตรภาพมากมายจากชาว Gotoknow  อย่างเปี่ยมล้น  แม้ว่าจะไม่รู้จักทุกคน....แต่ก็มีความรู้สึกที่ดีต่อท่านเหล่านั้นเสมอ

 

     ที่แห่งนี้เกิดความรัก ความปรารถนาดี  ผูกพัน คิดถึงกัน  แม้จะไม่เคยพบเจอ.....น่าแปลก เหมือนฟ้าประทาน    สมาชิกหลายท่านมีโอกาสพบเจอไปมาหาสู่กัน....ฉันดีใจและชื่นใจทุกครั้งที่ได้อ่านบันทึกที่เล่าถึงมิตรภาพที่ดีต่อกัน  นับเป็นวาสนา 

 

     แต่สำหรับฉัน  จะมีสักครั้งไหมหนอ... ฉันไม่กล้าคิด ไม่กล้าหวัง ....หากชีวิตนี้พอจะมีวาสนาไม่จากไปเสียก่อนจากโรคภัยไข้เจ็บและสุขภาพที่ย่ำแย่  คงได้พบกับเพื่อนคนหนึ่ง.....ที่ได้สัญญากันไว้

   

 

          อีกไม่กี่วัน ปี 2552 ก็จะผ่านพ้นไป  ปี  2553  ก็จะเข้ามาแทนที่ เป็นวัฏจักร  วันเวลาผ่านไปไม่มีวันย้อนกลับ  วันนี้จะเป็นอดีตของวันพรุ่งนี้   ตลอด 7 เดือนที่ผ่านมา  หากว่าฉัน “ครูใจดี  หรือ ครูจุ๋ม”  ได้กระทำสิ่งใดผิดพลาดไป  หรือทำให้ท่านขุ่นข้องหมองใจ ไม่สบายใจ  ต้องกราบขออภัย  ขอโทษไว้ ณ โอกาสนี้  แม้ว่าจะย้อนเวลากับไปแก้ไขอดีตไม่ได้   แต่เราสามารถทำอนาคตให้ดี และถูกต้องได้   ด้วยความสัตย์จริงว่า  ครูใจดีมิได้มีเจตนาทำ ให้ใครต้องขุ่นเคืองใจเลย....

 

        บางครั้งอาจพูดเล่น หรือแสดงความเป็นกันเองเกินไป  ไม่เป็นที่สบอารมณ์ หรือเห็นว่าไม่เหมาะสม ขอความกรุณาบอกกล่าว แนะนำ เหมือนเป็นเป็นเพื่อน พี่ น้อง ลูกหลานคนหนึ่ง  ครูใจดีจะถือว่าท่านเมตตาและหวังดีต่อครูใจดีค่ะ  การกระทำ หรือคำพูดใดๆ ที่ไม่เหมาะสมในความรู้สึกของท่าน “ สิ่งนั้นจะได้ปรับปรุงตนเองไม่ให้เกิดขึ้นอีกต่อไป....ค่ะ”
 
  

 

*** มิได้เป็นดวงดาว พราวสุกใส

แม้เป็นได้เพียงหิ่งห้อย ที่น้อยแสง

 กระพริบส่อง ให้เห็นพอเป็นแรง

มิคิดแข่งดวงดาวพราวนภา ***

  
  

      ขอถือโอกาสในวันนี้ ใช้พื้นที่ใน Gotoknow   ส่งความสุขและความปรารถนาดีให้กับกัลยาณมิตรทุกท่าน  จากหัวใจของสมาชิกคนหนึ่งที่ยังอ่อนด้อยมากในสังคมแห่งนี้ค่ะ

 

 

     “ในศุภวาระดิถีขึ้นปีใหม่  ขออำนาจคุณพระศรีรัตนตรัยและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย  ได้โปรดอำนวยพรให้ท่านจงประสบแต่ความสุข ความเจริญ ในสิ่งอันพึงประสงค์ทุกประการค่ะ”

 

                                      May  this  new  year  day

be  a  happy beginning

of  a  wonderful  year 

 

เชิญไตรรัตน์พิพัฒน์พร้อมนำสุข

ปราศจากผองทุกข์ ปรีเปรมเกษมศานต์

จตุรพิธผลดลบันดาล

ทรัพย์ตระการตลอดปีใหม่เทอญ

 

ความ    สมหวังดังฝันตะวันฉาย

สุข        หลากหลายเหลือรับสลับสลอน

ปี          ชื่นชมสมหวังดั่งได้พร

ใหม่     สะท้อนชีพใหม่ในทางดี

           (วิชชุมมาลาฉันท์ : อ้อมจิต  สุภาพชน)
 

  


ฟังวิทยุออนไลน์ ที่ izeemusic

  บันทึกโดย : ครูใจดี
ภาพประกอบบันทึก  :  ของตนเอง  internet