ปีนี้เกือบจะไม่ได้จัดโครงการ “ลมหายใจปัญญาชนคนชาวค่าย”  เหมือนกัน  เพราะอันที่จริง  ต้องจัดให้แล้วเสร็จภายในเดือนกรกฎาคม  แต่ด้วยพิษการระบาดของไข้หวัดใหญ่สายพันธ์ใหม่ฯ  ทำให้กิจกรรมต่างๆ ต้องหยุดชะงัก และชะลอออกมาเป็นระยะๆ 

 

จนในที่สุด  ผมก็เปิดอกคุยกับบรรดาผู้นำนิสิต  โดยหวังว่าจะพลิกสถานการณ์ให้กิจกรรมดังกล่าวกลับมามีตัวตนอีกครั้งให้จงได้  ถึงขั้นเปิดห้องประชุมเสวนาชวนเชิญผู้นำจากองค์กรต่างๆ มาหารือร่วมกันอย่างถึงลูกถึงคน 

 

โครงการลมหายใจปัญญาชนคนชาวค่าย (23 กันยายน 2552)  ถือเป็นกระบวนการหนึ่งของการจัดการความรู้ในวิถีของ “คนค่าย”   โดยจะให้ชาวค่ายมาออกซุ้มแสดงผลงาน  มีการประกวดเรื่องเล่าเร้าพลัง  ประกวดภาพถ่าย  การแสดงบนเวทีและการเสวนาถอดความรู้ในเรื่องวิถีค่ายของหนุ่มสาวในรั้วมหาวิทยาลัย... 

 

ผมมุ่งมั่นอยากให้กิจกรรมนี้มีขึ้นให้จงได้  โดยพร้อมรบกับเจ้าไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ฯ  พร้อมๆ กับการเสียสละที่ว่างให้ลูกทีมไปดูงานต่างประเทศแทน  เพื่อหวังว่าจะได้อยู่ตระเตรียมงานเหล่านี้ด้วยตนเอง  ซึ่งก็ถือว่าโชคดีไม่น้อยที่องค์การนิสิตและบรรดาองค์กรต่างๆ  เทใจกันเข้าขับเคลื่อนงานนี้กันอย่างคึกคัก  ยังผลให้ผมไม่ต้องออกแรงมากเหมือนที่คิดไว้ตั้งแต่ต้น...

 

กรณีเรื่องเล่าเร้าพลังนั้น  ตอนนี้อยู่ระหว่างส่งให้ทีมงานได้จัดทำเป็นหลังสือพ็อกเก็ตบุ๊ค  เพื่อแจกจ่ายและระดมทุนเข้าสู่การผลิตเป็น “นวัตกรรมความคิดนอกห้องเรียน”  ของนิสิต มมส ... 

 

ส่วนภาพถ่ายนั้น  มีภาพจำนวนมากส่งเข้ามาร่วมประกวด  ซึ่งผมได้มอบหมายให้ทีมงานนำภาพที่ชนะเลิศ หรือได้รางวัลต่างๆ ไปขยายใส่กรอบแสดงนิทรรศการอย่างเร่งด่วน  และเมื่อนำมาจัดแสดงในงาน  ก็เห็นได้ชัดว่า  นิทรรศการภาพถ่าย “วิถีค่าย”  ได้รับความสนใจอย่างล้นหลามจากผู้คน 

 

และจากนี้ไป คือภาพถ่ายที่ได้รับรางวัลชนะเลิศในเวทีแห่งคนค่ายที่ผมตั้งชื่อว่า “ลมหายใจปัญญาชนคนชาวค่าย”  ...


ภาพชนะเลิศประเภท กิจกรรมค่าย
โดย กลุ่มนิสิตพรรคพลังสังคม

ภาพชนะเลิศ ประเภทบรรยากาศค่าย
โดย กลุ่มนิสิตพรรคพลังสังคม

 

...........................................................................................

 

 

 

 

เรื่องของการประกวดภาพครั้งนี้  ผมคงไม่หวังให้ภาพทั้งปวงเป็นเครื่องมืออันใดในวิถีของการจัดการความรู้หรอกนะครับ  หากแต่ต้องการที่จะสร้างสีสันให้กับการเรียนรู้นอกหลักสูตรเท่านั้นเอง 

และนั่นก็ยังรวมความไปถึง  การสร้างจดหมายเหตุของมหาวิทยาลัยผ่านภาพถ่ายนอกหลักสูตรดีๆ นั่นแหละ...โดยอนาคตผมเฝ้าฝันอย่างเงียบๆ ว่าจะทำหนังสือภาพสักเล่ม...หรือไม่ก็โปสการ์ดสักชุด...

หรือไม่ก็จัดนิทรรศการภาพถ่าย "วิถีคนค่าย"  ไปเลยก็ได้  เพราะจะว่าไปแล้วมันก็เป็นความฝันเงียบๆ ของผมอีกนั่นแหละ 

แต่คุณรู้ไหม ในความเงียบที่ว่านั้น  มันกลับมีชีวิตอย่างมากมาย-