คนเราคนเราควรมีวินัยให้ตนเองเหมือนผูกโซ่ ( วินัย )ที่จิตใจตน

พระเลี้ยงลิง..?

ยามเช้าวันนี้ที่เมืองหาดใหญ่ยูมิตื่นขึ้นมาได้ยินเสียงนกเขาขันกรู ๆ แต่ยังไม่ทันรุ่งสางเลยมีแซมมาด้วยบรรดานานานกน้อย ๆ ฟังเพลินเจริญใจดีแท้  เมื่อตื่นมาแล้วโดยปกติวิสัยผมจะหาน้ำดื่มทันที  4 แก้วโดยยังไม่ต้องล้างหน้าแปรงฟันอะไรพอรอสักพักหนึ่งก็ได้เวลาเข้าห้องสุขาดูไปเหมือนเป็นการสร้างระเบียบวินัยให้แก่ชีวิตตนเอง 

 พอลูกน้อย ๆ ตื่นขึ้นมาแล้วงัวเงียอยู่สักระยะหนึ่งเมื่อเขาตื่นเต็มที่แล้วจะนำไปอาบน้ำนี่ต้องเหมือนกับไล่จับเล่นซ่อนหากันนี่ละเขาเรียกว่า...วัยเด็กนี้ซุกซนยังกะลิง 

 เลยนึกถึงเรื่องเล่าขานกันมานานจนไม่รู้ว่าใครเป็นคนแรกที่เล่าเรื่องนี้คือว่า...ในแผ่นดินของสมเด็จพระนารายณ์มหาราชแห่งกรุงศรีอยุธยาช่วงว่างเว้นจากสงคราม  พระองค์ทรงวางกฎหมายอย่างเข้มงวดปกครองอาณาจักรไพร่ฟ้าหน้าใสมีความสงบสุขกันทั่วไป 

 แต่มีกลุ่มคนในหมู่บ้านแห่งหนึ่งไม่ชอบกฎหมายบ้านเมืองที่มาบังคับให้ผู้คนต้องอยู่ในระเบียบวินัย  พวกเขาจึงพากันไปหาสมภารวัดใกล้บ้านนั้นว่าพวกเขาเดือดร้อนมากในเรื่องนี้นิมนต์พระคุณเจ้าเข้าวังหลวงถวายฎีกา  เมื่อชาวบ้านเดือดร้อนสมภารวัดจึงไปร้องทุกข์แทนชาวบ้าน 

สมเด็จพระนารายณ์ทรงสดับและทรงรับสั่งต่อพระรูปนั้นว่า...เรื่องที่ขอร้องมานี้โยมขอเวลาไปสัก 7 วันแล้วโยมจะให้คำตอบ...สมภารวัดได้ฟังแล้วก็จะถวายพระพรลา  

 สมเด็จพระนารายณ์จึงตรัสถามว่า...ที่วัดพระคุณเจ้ามีลิงเลี้ยงไว้หรือยัง...ได้รับคำตอบว่ายัง...พระองค์จึงตรัสว่า...โยมมีลิงเลี้ยงเยอะ  ขอฝากพระคุณเจ้าไปเลี้ยงสักตัวนะ...เมื่อสมภารวัดรับปากแล้ว...พระองค์ทรงสั่งกำชับว่า...ให้เลี้ยงลิงโดยไม่ต้องล่ามโซ่...

ต่อมาอีก 3 วันสมภารวัดรูปนั้นขอเข้าเฝ้า  สมเด็จพระนารายณ์ตรัสถามว่า...โยมขอเวลา 7 วันนี้รีบมาทำไมละ...สมภารวัดถวายพระพรว่า...ไม่ใช่เรื่องนั้นแต่เป็นเรื่องลิง ที่พระองค์ทรงสั่งกำชับว่า...อย่าล่ามโซ่ทีนี้ลิงมันซุกชนไปทั่ววัดขึ้นหลังคากุฎีศาลารื้อกระเบื้องหมดเลยเดือดร้อนมาก...อาตมาเลี้ยงไม่ไหวเลยเอามาคืน...

เมื่อได้ฟังพระองค์แย้มพระโอษฐ์ ( หัวเราะ ) แล้วตรัสว่า...พระคุณเจ้าเลี้ยงลิงตัวเดียวยังทำความเดือดร้อนถึงเพียงนี้  โยมเลี้ยงคนทั่วอาณาจักรปกครองคนทั้งอาณาจักร  โดยไม่ใช้กฎหมายหรือความมีระเบียบวินัยแล้วบ้านเมืองจะเป็นอย่างไรละ...

เข้าใจแล้ว ๆ ...สมภารวัดอุทานออกมาก่อนที่จะถวายพระพรลา...

แง่คิดคือคนเราควรมีวินัยให้ตนเองเหมือนผูกโซ่ ( วินัย )ที่จิตใจตนไม่ไปทำความเลวทรามก่อเกิดความเสียหายใดถ้าไม่อย่างนั้นก็เปรียบเหมือนลิงไม่ได้ล่ามโซ่นั้นแล.