จะว่าไปแล้วเช้าของวันนี้ (7 มีนาคม 2550) ช่างเป็น  เช้าชื่นแห่งชีวิต  ก็ไม่ผิดนัก  เพราะวันนี้ผมมีนัดต้องไปรับเสื้อรางวัล " KM มมส.”  จากคณะอนุกรรมการ KM  มมส   ขณะที่นาฬิกาเรือนใหญ่ในสำนักงานยังไม่ชี้ไปที่  9 นาฬิกา เจ้หนิง  ได้เดินมาทักและชวนให้ไปทานมื้อเที่ยง (ส้มตำ)  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">กับชาวบล็อก (ตัวจริง,เสียงจริง) จากมหาวิทยาลัยขอนแก่นที่สัญจรมาร่วมสัมมนาที่โรงพยาบาลมหาสารคาม  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>ขนลุก…ครับ  (เรื่องจริง) .. และยิ่งรู้ว่า  อ.แป๋ว  (อ. paew)  อ.ติ๋ว  (อ. กฤษณา สำเร็จ)  ขวัญใจตัวจริงของผมมาด้วยตนเองเช่นนั้น  หัวจิตหัวใจของผมยิ่งเต้นรัวถี่ครั้งอย่างไม่เป็นจังหวะ  ซ้ำหนักเมื่อเจ้หนิงยื่นโทรศัพท์ให้ผมคุยกับตัวท่านจริง ๆ .. แรกเริ่มผมได้รับคำถามว่า  คุณแผ่นดิน สบายดีหรือค่ะ   ทำเอาผมนิ่ง ! ..นิ่งและนิ่ง  พูดอะไรไม่ออก บอกไม่ถูก      </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมเรียนด้วยความสัตย์จริงตามประสาคนตรง เฉิ่ม ๆ ว่า  สุขบ้าง ทุกข์บ้าง, สลับกัน ครับ  และผมก็ได้ยินเสียงหัวเราะขบขันอันละมุนละไมจาก อ.ติ๋ว  จากนั้นผมก็ยิ่งเข้าสู่ภาวะ เขิน ๆ อาย ๆ  (ทั้งที่วัยอย่างผมไม่น่าจะหลงเหลือเชื้อเหล่านี้แล้ว)  </p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมยังคงพูดไม่ออก บอกไม่ถูก..  เคอะ ๆ เขิน ๆ  ถี่ขึ้น  จนคู่สายถามทักว่า  พูดเป็นแค่ครับ..คำเดียวเหรอคะ !”   พร้อมกลับถ่ายเครื่องไปยัง อ.แป๋ว  </p><p>   </p><p>ผม (ดูแก่สุด) อ.ติ๋ว  อ.แป๋ว  และเจ้หนิง  ตามลำดับ. </p><p>ท่าน อ.แป๋ว  ให้ความกรุณาทักทายผมหลายคำเหมือนกัน,  แต่ผมยังเหมือนตะลึงงันอยู่กับโลกใบใหม่  ไม่รู้จะพูดจาภาษาอะไร  … บอกได้อย่างเดียวว่า  ตื่นเต้น ดีใจ  เคอะเขิน  จนทำอะไรไม่ถูก ..  ประหนึ่งกำลังพานพบระยะประชิดกับคนรู้ใจ  หรือดาราคนโปรด  ซะงั้นไป !    </p><p></p><p>ชั่วอึดใจเดียวคล้อยหลังคลื่นโทรศัพท์ปิดลง  เจ้หนิง  ยิ่งย้ำว่างานนี้ ท่าน อ. JJ  นำทีมมาเอง รวมถึงทีมงานคนเก่งอย่าง คุณพิชชา ก็ตามติดมาด้วยเช่นกัน  ยิ่งทำให้ผมตื่นเต้นเข้าไปใหญ่   </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมเป็นเช่นนั้นจริง ๆ นะครับ…มันเป็นความสัตย์จริงที่เกิดขึ้นกับผม  ผมมักเป็นเด็กเสมอเมื่อเจอะเจอกับความประทับใจที่จะได้พานพบกับคนที่เราชื่นชมและชื่นชอบ… และเชื่อว่า  อาการเช่นนี้จะติดตัวไปอีกนานและนานมากเลยทีเดียว  (ต้องรบกวน อ.ติ๋ว จัดยาลดอาการเช่นนี้ให้แล้วนะครับ)</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">จากนั้น  ผมก็กลับมาดูแฟ้มต่ออย่างมีสมาธิ  ต่อเมื่อเวลา 9.30  น.  ผมก็เดินทางไปรับเสื้อ MSU KM  อันเป็นรางวัล " KM มมส.”    ตึกบรมราชกุมารี  พิธีเป็นไปด้วยรูปแบบอันเรียบง่ายและเป็นกันเอง  โดย ผศ. พิศมัย  ศรีอำไพ  รองอธิการบดีฝ่ายวิชาการและวิเทศสัมพันธ์ให้ความกรุณาเป็นประธานมอบเสื้อให้กับผม -</p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมสัมผัสกับบรรยากาศแห่งความเป็นมิตรที่ห่มคลุมอยู่เต็มห้อง  ผมได้พูดอะไรบ้างเล็กน้อย  และเนื้อหาก็ไม่ต่างไปจากที่เขียนบันทึกไว้ก่อนหน้านี้  จากนั้นจึงขอตัวกลับมาทำงานในเวลาอันรวดเร็ว</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ต่อจากนั้น … ผม เจ้หนิงและน้องออยเดินทางไปทานมื้อเที่ยงตามที่นัดไว้กับชาวบล็อก KM  จาก มข   แต่เปลี่ยนจากส้มตำมาเป็นก๋วยเตี๋ยวแทน  (แล้วผมจะใช้ตะเกียบยังไงล่ะ…ผมเริ่มวิตกจริต)</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เป็นครั้งแรกที่ลูกชิ้นกองอยู่ตรงหน้า  แล้วผมทานไม่ได้   เป็นครั้งแรกที่ผมทานก๋วยเตี๋ยวไม่เกลี้ยงชาม  ไม่มีเหตุผลใดนอกจากความเคอะเขิน  ,   เป็นความเคอะเขินที่มีต่อ คนคุ้นเคย แห่งชาวบล็อก </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  ท่านอาจารย์ JJ  เป็นผู้ใหญ่ (ใจดี)  .. ผมไม่ค่อยได้ทักทายพูดคุยกับท่านนัก  ผมนั่งข้าง ๆ คุณพิชชา (ตัวจริงสดใสกว่าในรูป)  ช่างคุย  สวยใสและร่าเริง <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ท่าน อ.แป๋ว  และ อ.ติ๋ว  นั่งถัดน้องออยไปเล็กน้อย  แต่ผมก็ได้คุยกับท่านไม่น้อยเช่นกัน  พร้อมทั้งมอบนิตยสาร (รายอารมณ์)  ละลาน  ฉบับที่ 2  เป็นของฝากจำนวน 4 เล่ม  เพราะภาวะเร่งรีบเช่นนี้เลยตัดสินใจหยิบเอาสิ่งใกล้ตัวที่สุดติดมือไปเป็นของฝากของต้อน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เราต่างพบปะพูดคุยกันช่วงใหญ่ ๆ    รู้สึกและสัมผัสถึงตัวตนที่ไม่ผิดแผกไปจากบุคลิกในบล็อก … ใจดี  น่าเคารพรัก  และเป็นกันเองอย่างที่สุด  เรียบง่าย สบาย ๆ  และเต็มไปด้วยชีวิตชีวา</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และต่อจากนั้น… รถคันโทรมที่เพิ่งลุยภูเขาทะเลโคลนของผมมามาด ๆ  ก็ได้รับโอกาสนำพา อ.แป๋ว และ อ.ติ๋ว ไปส่งที่โรงพยาบาล  โดยก่อนหน้านั้นท่านอาจารย์ JJ  และคุณพิชชา  ได้ล่วงหน้าไปเตรียมงานก่อนแล้ว</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผม (อาย)  เกรงใจเป็นที่สุดเกรงว่า  ทะเลฝุ่นในรถจะรุมเร้า (มิตรต่างวัย)  อย่างไม่มีข้อยกเว้น</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมมีความสุขที่ได้ฟังเรื่องราวหลาย ๆ เรื่องในห้วงสั้น ๆ  ที่เกิดจากการสนทนาของคนในรถ … ภาวนาลึก ๆ ให้รถติดไฟแดงนาน ๆ จะได้มีเวลาพบปะและพูดคุยกับคนที่เราชื่นชมและชื่นชอบ</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">สนิทชิดเชื้อประหนึ่งไปมาหาสู่กันอย่างยาวนาน ,  โดยเดิมทีตั้งใจจะไปเลี้ยงรับมิตรต่างวัยผู้มาเยือน  แต่กลับพลิกสถานะเป็นการกินฟรีซะอีก  ..เลยอดที่จะสืบสานวัฒนธรรม ไปพู้นกินปลา  มาพี้กินข้าว  อย่างน่าเสียดาย</p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และที่สุด…. ก่อนร่ำลาพาจาก,   อ.ติ๋ว  ก็บอกย้ำคำลาอย่างอบอุ่นว่า แล้วเจอกันในบล็อก นะคะ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ใช่เลย…ผมรัก G2K  เพราะ G2K  มีคนให้เราได้คิดถึง  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>