แหมอยากเห็นคุณแผ่นดินตอนพบกับมิตรรักแฟนเพลงตัวจริงเสียงจริงจังเลยนะคะ…อ่านตามแล้วยังรู้สึกตื่นเต้นไปด้วยเลย..แต่รู้สึกเสียดายลูกชิ้นและก๋วยเตี๋ยวที่ทานไม่หมดจัง..ฮิฮิความจริงความเขินอายมันไม่น่าที่จะจำกัดอายุนะคะ..เพราะก็เคยมีความรู้สึกแบบนี้เช่นกันค่ะเวลาเราพบกับคนที่เราแอบชื่นชอบชื่นชมอยู่..เป็นได้ค่ะ…อ้อและเมื่อได้ทราบว่าอ.ไพฑรูย์สอนอยู่ที่ม.มหาสารคามแล้วยังตื่นเต้นเลยค่ะ..ชื่นชอบในผลงานท่านมากจริงๆนะคะฝากความระลึกถึงด้วยค่ะ…ช่วงนี้เหนื่อยกับการทำงานนอกสถานที่ไปต่างจังหวัดน่ะค่ะพอกลับถึงบ้านก็สลบไสลหลับเพลินไปแค่ห้าทุ่มค่ะไม่ถึงตีสามอย่างที่คุณแผ่นดินเป็นนะคะ…ปกติช่วงนี้จะพยายามนอนให้ดึกหน่อยต้องสะสางงานที่ค้างอยู่ให้เสร็จ…ตอนนี้เหมือนว่าแบตเตอรี่ในตัวจะเสื่อมหรืออย่างไรไม่ทราบ..ต้องการวิธีชาร์ตแบตที่อยู่ได้นานๆค่ะ..