ต้านลมหนาวสานปัญญา (จบ) : ที่นี่ต้องการครู...

แผ่นดิน
  นี่คือพลังศรัทธาของคนที่แทบจะไม่รู้หนังสือ แต่ต่อสู้เพื่อให้ลูกหลานได้รู้หนังสือ ต่อสู้เพื่อให้ลูกหลานได้มีทางเลือกที่ดีกว่าพวกเขา โดยอาศัยการศึกษาเป็นคัมภีร์ในการยกระดับชีวิต  

ตั้งใจจะปิดบันทึกต้านลมหนาวสานปัญญามาตั้งนาน แต่ก็ติดขัดนานาประการ จนต้องปล่อยตามวิถีอารมณ์เรื่อยมา กระทั่งล่าสุดเมื่อมีโอกาสได้ไปเยือนโรงเรียนเม็กดำ ได้พบเห็นความเป็นปึกแผ่นและเป็นหนึ่งเดียวระหว่างครู นักเรียนและชาวบ้าน จึงก่อให้เกิดแรงขับให้หวนกลับมาปิดบันทึกต้านลมหนาวสานปัญญาอย่างจริงจังซะที หลังจากทำตัวเป็นหนุ่มขี้โรคเจ้าสำราญล่องไหลและเรื่อยเล่นไปตามสายลมหนาวมาชั่วระยะหนึ่งอย่างสำราญใจ


<div style="text-align: center"></div>

ก่อนหน้านั้น ผมเคยได้บอกกล่าวบ้างแล้วว่าโรงเรียนห้วยข่าเฒ่าเป็นสถานศึกษาที่ตั้งอยู่ไกลโพ้นจากความเจริญรุ่งเรือง ผู้คนที่นี่หาเช้ากินค่ำ เด็กนักเรียนมีไม่มากมายนัก นอกจากความยากจนที่ทำตัวเป็นปลิงเกาะกุมชีวิตแล้ว พวกเขาก็ยังต้องเผชิญกับภัยหนาวอย่างไม่รู้จบ อีกทั้งยังต้องชะตากรรมกับโอกาสทางการศึกษาที่มีอย่างไม่เต็มกระบวนการ ขาดครู ขาดห้องเรียน ขาดสื่อการเรียนการสอนที่ทันสมัย ขาดงบประมาณอาหารกลางวัน และอื่น ๆ อีกมากมาย


</span></span><p><div style="text-align: center"></div> <div style="text-align: center"> </div></p><div style="text-align: center"> (บ้านพักครูหลังเดียวที่มีอยู่ : เก่าและทรุดโทรมไม่แพ้อาคารเรียน) </div><p>ห้วงแรกที่นิสิตนำข้อมูลโรงเรียนและชุมชนมานำเสนอให้ผมได้ร่วมคิดและร่วมตัดสินใจ ผมจำได้แม่นยำว่าสิ่งที่นิสิตย้ำถี่ครั้งเหลือเกินก็คือปรากฏการณ์การย้ายออกของครูจากที่นี่ไปสู่ที่อื่น จนบัดนี้มีครูเหลืออยู่เพียง 3 คนเท่านั้น (ชาย 2 หญิง 1) </p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" rel="margin: 0cm 0cm 0pt" rel="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" rel="margin: 0cm 0cm 0pt" rel="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" rel="margin: 0cm 0cm 0pt" rel="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เมื่อถึงวันที่ผมได้เดินทางไปสัมผัสสภาพการณ์เช่นนั้นด้วยตนเอง ยิ่งรู้สึกหดหู่ สะท้านสะท้อนใจเป็นไหน ๆ นักเรียน ชาวบ้านและผู้ใหญ่บ้านต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า “ที่นี่ต้องการครู” และ “ไม่ต้องการให้ครูย้ายออกไป”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ต่อเมื่อได้พบปะกับครู, หัวใจของผมก็ยิ่งสั่นสะท้านอย่างร้าวลึกเมื่อรับทราบว่าบัดนี้คุณครูไม่น้อยกว่า 2 คนก็กำลังดิ้นรนทำเรื่องย้ายออกไปจากที่นี่ !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การย้ายของคุณครูมีเหตุผลนานาประการ ทั้งความจำเป็นส่วนตัว หรือแม้แต่การต้องการไปสู่สถานศึกษาที่มีความพร้อมในการพัฒนาที่มากกว่านี้ ครูบางคนก็บอกกับผมอย่างบริสุทธิ์ใจว่า “ไม่เหมาะกับที่นี่ ที่นี่เหมาะกับนักพัฒนาที่รักความสันโดษและมีอุดมคติ”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่นั่นก็คงไม่ใช่จะหมายความว่าครูทุกคนไม่มีอุดมคติในการทำงาน เพียงแต่อาจเป็นไปได้ว่าครูเหล่านั้นอาจไม่เหมาะกับที่นี่จริงก็เป็นได้, และทุกคนก็ย่อมมีเสรีภาพในการเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับชีวิต</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่ผมก็อดเสียมารยาทไม่ได้ที่จะคิดอย่างเจ็บแค้นว่า, มันผิดตรงไหนที่เด็กและชาวบ้านซึ่งเลือกเกิดไม่ได้ แต่จำต้องสู้เผชิญอยู่ ณ ที่นี่ต่อไปและยังสู้เผชิญอย่างไม่เคยสิ้นหวัง อีกทั้งยังมีพลังใจในการรอคอยอย่างไม่ย่อท้อ เพียงเพราะเชื่อว่า “การศึกษา คือ กระบวนการเปลี่ยนแปลงคุณภาพชีวิต” ด้วยเหตุนี้ชาวบ้านจึงลุกสู้ไม่ยอมให้โรงเรียนแห่งนี้ถูกยุบเลิกไปตามนโยบายของรัฐ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" rel="margin: 0cm 0cm 0pt" rel="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นี่คือพลังศรัทธาของคนที่แทบจะไม่รู้หนังสือ แต่ต่อสู้เพื่อให้ลูกหลานได้รู้หนังสือ ต่อสู้เพื่อให้ลูกหลานได้มีทางเลือกที่ดีกว่าพวกเขาโดยอาศัยการศึกษาเป็นคัมภีร์ในการยกระดับชีวิต</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ท่านครับ…ผมไม่อาจโกหกท่านได้เลยว่าผมรู้จักครูท่านหนึ่ง ณ ที่นี่อย่างสนิทแน่น รักและเอ็นดูเธอประดุจน้องสาว แต่ ณ วันที่ผมพิจารณาข้อมูลโรงเรียนนั้น ผมไม่ทราบเลยว่าเธอไปเป็นครูบรรจุอยู่ที่นั่น ทันทีที่รถตู้จอดสนิท เธอโผเข้าสวมกอดผมโดยไม่อายต่อสายตาคนรอบข้าง… เธอกอดกระชับแน่น เสียงสั่นเครือ พร่ำขอบคุณและเอ่ยคำคิดถึงอย่างไม่หยุดปาก</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เพียงค่ำคืนเดียวที่ผมจะมาถึงที่นี่ เธอเองก็เพิ่งเอ่ยปากกับนิสิตว่าเป็นเสมือนน้องสาวคนหนึ่งของผม…และเมื่อรู้ว่าผมกำลังจะมาถึงในรุ่งเช้า เธอก็ยิ่งดีใจประหนึ่งว่ากำลังจะได้พบคนรักที่จากพรากกันไปอย่างแสนนาน </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมสดับฟังความรันทดถึงวิถีอันขาดแคลนของที่นี่จากเธอทุกกระบวนความ …..</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" rel="margin: 0cm 0cm 0pt" rel="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" rel="margin: 0cm 0cm 0pt" rel="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เธอบอกว่า “เธอกำลังสิ้นแรงเหมือนครูคนอื่น ๆ ที่มาแล้วก็จากไป” “เธออ่อนแอเกินกว่าที่จะต่อสู้กับสิ่งเหล่านี้ได้” “เธอรักที่นี่ แต่เธอก็ควรมีสิทธิ์ที่จะเลือกสิ่งที่ดีกว่าให้กับตัวเองมิใช่เหรอ ?” </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" rel="margin: 0cm 0cm 0pt" rel="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">กระนั้นเธอก็ตระหนักเสมอว่าชาวบ้านคงไม่ยอมให้เธอย้ายออกไปอย่างง่าย ๆ และเธอก็เจ็บปวดเสมอเมื่อมองลึกสู่แววตาใสซื่อ แต่หม่นเศร้าของเด็กนักเรียน รวมถึงรอยยิ้มมิตรภาพของชาวบ้านที่มีให้เธอในทุกวันและทุกคืนอย่างหลากล้น</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" rel="margin: 0cm 0cm 0pt" rel="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมรู้และเข้าใจ.. </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมยังคงปลอบโยนและให้กำลังใจเธออย่างไม่ปิดบัง ซึ่งเธอเองก็รู้ดีว่าผมเฝ้าฝันเสมอมาว่าต้องการเป็นครูในโรงเรียนชนบท และที่นี่ก็อาจจะเหมาะสมกับผมไม่น้อยไปกว่าที่มหาวิทยาลัยก็เป็นได้ แต่ผมก็เลือกในสิ่งที่ดีกว่าให้กับตัวเองมาแล้วเช่นกัน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">(ของฝากของต้อนที่ชาวบ้านไม่เคยแล้งน้ำใจ)</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ใช่ครับ…ทุกคนควรมีสิทธิที่จะเลือกหนทางที่ดีที่สุดให้กับตัวเองแต่สำหรับนักเรียนและชาวบ้านพวกเขาได้ใช้สิทธิในการเลือกหนทางที่ดีที่สุดในทางการศึกษาให้กับตัวเองบ้างหรือยัง ? ..</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" rel="margin: 0cm 0cm 0pt" rel="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" rel="margin: 0cm 0cm 0pt" rel="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมไม่อยากขบคิดให้มากไปกว่านี้ ถูกและผิดผมไม่ควรชี้วัดด้วยทัศนะของผม ในเมื่อสิ่งที่ผมเห็นด้วยตาและอาจจะยังเข้าไม่ถึงด้วยใจ ผมก็ยิ่งไม่ควรด่วนพิพากษาเรื่องนี้เป็นอย่างยิ่ง กระนั้นก็ปฏิเสธความรู้สึกเบื้องลึกของตนเองไม่ได้ว่า“ผมเห็นใจ ! เศร้าใจ ! และไม่ต้องการเห็นที่นี่ไม่มีครู !” </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" rel="margin: 0cm 0cm 0pt" rel="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" rel="margin: 0cm 0cm 0pt" rel="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">กลับมาถึงสารคาม, ผมเขียนจดหมายไปถึงน้องสาวท่านนี้ พร้อมกับคัดลอกบทกวีของ ผศ.ธัญญา สังขพันธนานนท์ (ไพฑูรย์ ธัญญา) ส่งข้ามภูเขา แมกไม้และสายน้ำแห่งเมืองชัยภูมิไปถึงเธอ พร้อมกับเชื่อว่าบัดนี้เธอเองก็คงได้รับจดหมายของผมแล้ว </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ณ ห้วงนี้ ผมไม่รู้หรอกว่าขณะนี้เธอกำลังคิดอะไร เดียวดาย หรือสุขใจ ? </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>แต่ก็เชื่อมั่นว่าจดหมายของผมจะช่วยให้เธอรู้สึกอบอุ่นใจและมีสมาธิกับงานอันเป็นที่รักของเธออีกครั้ง รวมถึงการมีสมาธิกับการตัดสินใจครั้งใหม่อีกครั้งว่า “เธอจะอยู่ที่นี่ หรือไปจากที่นี่เหมือนคนอื่น ๆ ที่มาแล้วจากไป....” </p><p> </p><p>ใช่.. ทุกคนย่อมมีเสรีภาพและสิทธิในการเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับตนเอง…แต่กรณีนี้ ผมโกหกตนเองไม่ได้เลยว่า … “ผมเศร้าสะเทือนใจเป็นที่สุด ! </p><p></p><p></p><p></p>และนี่คือ บางห้วงตอนของบันทึกก่อนนี้ ต้านลมหนาว 1,2ต้านลมหนาว 3

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน pandin

คำสำคัญ (Tags)#ค่าย#จิตอาสา#msu-km#จิตสำนึกสาธารณะ#กิจกรรมนิสิต#อาสาพัฒนา#ต้านลมหนาวสานปัญญา#ชาวดิน

หมายเลขบันทึก: 79556, เขียน: 19 Feb 2007 @ 23:09, แก้ไข, 19 Jan 2016 @ 00:39, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 15, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (15)

โก๊ะ
IP: xxx.114.116.125
เขียนเมื่อ 24 Feb 2007 @ 20:42
อ่านแล้วสะเทือนใจ..เศร้าและเสียใจไปด้วยเหมือนกัน..สงสารเด็กๆแต่ก้อเห็นใจคุณครูค่ะ..ขอเป็นอีกหนึ่งกำลังใจให้คุณครูที่เปรียบเสมือนแสงเทียนที่ส่องสว่างให้ชีวิตเด็กค่ะ

อ่านแล้วเพลิดเพลิน และรู้สึก in ไปด้วยกับเนื้อเรื่องค่ะ ขอให้กำลังใจทุกท่านที่กล่าวถึงด้วย

ชอบอ่านเรื่องราวแบบนี้ค่ะ (พี่เอกแนะนำให้เข้ามาอ่าน) แล้ว จะติดตามอ่านเรื่อยๆนะค่ะ

แผ่นดิน
เขียนเมื่อ 25 Feb 2007 @ 20:05
  • ขอบคุณ  คุณ โก๊ะ มากครับ...
  • ผมตั้งใจว่าจะลบบันทึกนี้อยู่พอดี  เพราะคิดว่า  น่าจะเป็นบันทึกที่ห้วนตรงจนเกินไป  และอาจไม่เหมาะต่อการสื่อสารในเวทีนี้  เพราะผู้ที่ผมกล่าวถึงอาจต้องได้รับความกระทบอย่างเลี่ยงไม่ได้
  • แต่เมื่อเปิดเข้ามาบันทึกนี้เพื่อจะทำการลบทิ้ง..กลับพบว่ามีผู้เข้ามาทักทายและแลกเปลี่ยนแล้ว
  • ผมก็ต้องเปลี่ยนใจ  ให้ความเคารพต่อมิ่งมิตรที่มาเยือนในบันทึกนี้  ..
  • ขอบคุณมากครับ..และต้องขออภัยผู้เกี่ยวข้อง หากบันทึกนี้ดูจะไม่งดงามและเหมาะสมกับการสื่อสารนัก
  • บางทีความจริง...อาจไม่จำเป็นต้องพูดก็เป็นได้ใช่ไหมครับ...แต่บัดนี้ ผมก็พูดไปแล้ว....

 

พี่แผ่นดิน

  • มาให้กำลังใจค่ะ
  • ได้แสดงออกถึงความรู้สึกจริงๆ แล้วใช่มั้ยค่ะ
  • ชีวิตบางครั้งเลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกที่จะทำดีได้
  • น้องสาวพี่แผ่นดินทำดีแล้วค่ะ

 

nutim
เขียนเมื่อ 25 Feb 2007 @ 20:33
  • ขอความกรุณาอย่าลบทิ้งเลยค่ะบันทึกนี้ เก็บไว้ให้ผู้ที่ผ่านเข้ามาพานพบได้สะท้อนความรู้สึกนึกคิดเถอะค่ะ นู๋ทิมว่าไม่มีใครผิด ทุกคนต่างมีมุมมอง มีวิธีการคิด มีความแตกต่างกันในแต่ละบุคคล รายละเอียดย่อมไม่เหมือนกัน เหตุผลของแต่ละคนก็เป็นเหตุผลที่คิดว่าดี เหมาะสมและถูกต้อง บางครั้งการคิดให้คนอื่นต้องเป็นอย่างนั้น อย่างนี้ก็ดูเหมือนจะเข้าข้างตนเองอยู่เหมือนกัน นู๋ทิมขอเคารพความคิดและการตัดสินใจของบุคคลเหล่านี้ค่ะ แต่จะมีกลไกใดๆบ้างนะที่จะเข้ามาเติมในส่วนที่ขาดเหล่านี้ได้หนอ...
  • ความจริงบางทีอาจไม่ต้องพูด แต่ต้องสื่อให้เห็นกันบ้างก็ดีนะคะเผื่อจะสะดุดๆกับใครบ้างที่อยู่ในสถานะ หรือมีพลังพอที่จะช่วยเหลือกันได้ก็ถือเป็นกุศลค่ะ
  • ขอบคุณที่สื่อให้เห็นอีกมุมหนึ่งของแต่ละชีวิตที่นี่ เป็นกำลังใจให้กับทุกท่านค่ะ
แผ่นดิน
เขียนเมื่อ 25 Feb 2007 @ 21:54
  • สวัสดีครับ
    P
  • เป็นบันทึกแรกที่เขียนแล้วหงอยเหงามาก  เพราะไม่มีคนเข้ามาแลกเปลี่ยน 
  • ก็ดังที่ทราบซึ่งผมได้เปรยแล้วว่าบางทีบันทึกนี้อาจตรงจนเกินไป  และไม่เหมาะต่อการสื่อสารแบบตรง ๆ เช่นนี้
  • แต่เมื่อมีคนมาแลกเปลี่ยน...ผมก็จะไม่ลบทิ้ง...
  • และเชื่อว่าหลายท่านจะเข้าใจในความหมายที่ผมซ่อนเร้นในบันทึกที่เกี่ยวกับการช่วยเหลือดังที่ควรจะมีและควรจะเป็น
  • เรามีอิสระพอที่จะเลือกทางเดินให้กับชีวิต...
  • ผมเองก็กำลังรออ่านบันทึกดี ๆ จาดคุณกรรณิการ์เช่นกันนะครับ
  • และจะเป็นกำลังใจให้ขับเคลื่อนอย่างมีพลัง,,,เสมอไป
  • โชคดีและมีความสุขกับการใช้ชีวิต นะครับ
แผ่นดิน
เขียนเมื่อ 26 Feb 2007 @ 08:57
  • สวัสดีเช้าใส ๆ นะครับหนูนิด
  • P
  • การได้แสดงออกถึงความรู้สึกอันแท้จริงของเขาก็ช่วยให้เราสบายใจไม่น้อย  แต่บางเสี้ยวก็อดห่วงผลกระทบของคนเกี่ยวข้องไม่น้อยเช่นกัน
  • ชีวิตบางครั้งเลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกที่จะทำดีได้  (ขอบคุณครับ)
แผ่นดิน
เขียนเมื่อ 26 Feb 2007 @ 12:10
  • ขอบคุณครับ
    P
  • เป็นกำลังใจที่เต็มล้นในตัวผมมากในขณะนี้...
  • ผมเองก็เคารพในความคิดเห็นของตนเองในบันทึกนี้, เคารพพอ ๆ กับความคิดเห็นของชาวบล็อก , พอ ๆ กับการเคารพการตัดสินใจของครูทุกคน
  • และได้แต่อวยพรให้ทุกคนที่นั่นประสบแต่ความโชคดีของชีวิต
  • ขอบคุณคุณนู๋ทิมอีกครั้ง...
    ขอบคุณครับ. !
august82
IP: xxx.113.80.137
เขียนเมื่อ 12 May 2007 @ 23:09

สวัสดีครับ คุณแผ่นดิน

เดินทาง เข้ามาตามลายแทงที่กรุณามอบไว้

อ่านแล้วประทับใจ ในความสามารถในการสื่อถ้อยคำให้เห็นภาพ เห็นใจเพื่อนครูที่มีอุดมการณ์ในถิ่นชนบทห่างไกล ซึ่งเชื่อว่ายังมีอีกไม่น้อย ที่ควรได้รับการเหลียวแล ครับผม

ขอบคุณที่นำเรื่องนี้มาบอกเล่า ครับผม

แผ่นดิน
เขียนเมื่อ 16 Sep 2007 @ 11:02
สวัสดีครับ august82 /// ครั้งหนึ่ง การเป็นครู คืออาชีพที่ผมศรัทธาและปรารถนาที่จะเดินทางในถนนสายนั้น /// แต่ที่สุดแล้วก็ไม่มีโอกาส เพราะจบในหลักสูตรที่สอบบรรจุไม่ได้ /// แต่การงานในวิถีปัจจุบันก็ชดเชยได้เป็นอย่างดี ../// การได้ไปจัดกิจกรรมตามโรงเรียนในชนบท คือ ความสุขอย่างหนึ่งของผม ...ขอบคุณครับ
Sila Phu-Chaya
เขียนเมื่อ 19 Feb 2009 @ 18:56
  • เห็นใจจริง ๆ ค่ะ ชีวิตจริงโหดร้ายกว่าในนวนิยายอีกนะคะ
  • คนที่จะเป็นครูได้จะต้องทุ่มเทเสียสละแรงกาย แรงใจ ปากท้องของตัวเองอย่างมาก แม้ไม่ได้เป็นครู แต่ก็มีวิญญาณครูที่อยากจะให้ความรู้เด็ก ๆ ค่ะ
  • ขอเป็นกำลังใจให้ทำความดีต่อไปค่ะ
  • ศรัทธาเท่านั้นที่ทำให้ใจมีพลังต่อสู้ต่อไป
แผ่นดิน
เขียนเมื่อ 19 Feb 2009 @ 23:50

สวัสดีครับ  Sila Phu-Chaya

  • ผมจำได้แม่นเลยว่า  บันทึกนี้ในระยะแรกนั้นมีคนมาอ่านพอสมควร แต่ไม่มีใครทิ้งข้อความใดๆ ไว้
  • ก็คิดเหมือนกันว่า หรือเรื่องไม่เหมาะสม  จึงคิดจะลบออก
  • แต่ในที่สุดก็มีกัลยาณมิตรเข้ามาทิ้งรอยคิดไว้
  • บันทึกเรื่องเหล่านี้  เป็นครั้งแรกที่ผมกำนหดให้ทีมงานได้ทำกิจกรรมนี้ร่วมกับนิสิต  ปีแรกก็เริ่มที่ชียภูมิ
  • ปีที่สองเริ่มที่อุดรธานี
  • ล่าสุดก็มาที่...กาฬสินธุ์
  • .....
  • ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมความทรงจำที่เป็นปัจจุบันของผม นะครับ
ครูแป๋ม
เขียนเมื่อ 25 Feb 2009 @ 01:09

สวัสดีค่ะ คุณครูแผ่นดิน

- ขอโทษนะคะที่เรียกแบบนี้ ด้วยว่าท่านบอกว่าเป็นสิ่งที่ใฝ่ฝ้นมาแต่ต้น

- แป๋มเองมีประสบการณ์ที่ต้องย้ายโรงเรียนครั้งแรก เนื่องจากคุณแม่ไม่สบายค่ะ

มีเนื้อร้ายบริเวณทรวงอกและปากมดลูกค่ะ คุณพ่อซึ่งเป็นทหารก็ประจำอยู่ชายแดนของประเทศ ส่วนน้องชายก็เช่นเดียวกันแต่อยู่คนละกองทัพภาค จึงเห็นควรต้องย้ายเพื่อดูแลบุพการีค่ะ

- โชคดีที่โรงเรียนที่แป๋มย้ายจากมาเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำอำเภอ จึงรวดเร็วในการที่จะได้ครูมาทันที จึงแฮปปี้ทั้งผู้มาและผู้จากค่ะ

เทียนน้อย
เขียนเมื่อ 25 Feb 2009 @ 01:31

สวัสดีค่ะครูของแผ่นดิน 

  • ฟังเพลงที่นี่ไม่มีครู ประกอบกับการอ่านบันทึกนี้  สะเทือนใจเป็นที่สุดเลยค่ะ
  • ทุกคนอาจมีเหตุผลของตนเอง หลายๆประการ ทุกคนมีสิทธิ์เลือกสิ่งที่ดีที่สุดใหกับชีวิตของตนเอง ต่างมีที่ไปที่มา และมีเหตุผล...
  • เด็กๆ เค้าก็ควรจะมีสิทธิ์เลือกว่าเค้าต้องการอะไร มีใครถามเค้าบ้างหรือยัง?
  • คิดถึงเมื่อครั้งเป็นครูอาสาบนดอย แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่ก็ผูกพันธ์ แม้ยามจากมา
  • คิด เฝ้าคิด และถามตนเองว่า อยู่ได้ไหม...แต่...นั่นสิคะทำไมต้องมีแต่...หันหลังกลับมา..คนที่คอยหวังพึ่งพาในยามแก่เฒ่า ใครเล่าจะดูแล...ไม่มีเลย...มีเราเพียงคนเดียว
  • นั่นเป็นเหตุผลที่ไม่ได้ทำตามความฝันให้เต็มร้อย...ได้ทำมฝันเพียงเล็กน้อยเท่าที่มีโอกาส...แต่ก็สุขใจ...ที่ยังได้ทำตามฝัน...
  • ไม่ว่าแววตาเด็กๆที่ไหน...คงละห้อยเศร้า...เมื่อยามที่ครูต้องจากมา...ยังจำภาพนั้นได้ติดตาติดใจ...
  • การศึกษาไทย เมื่อไหร่หนอ...จะมีความทัดเทียม เสมอภาค ในที่ห่างไกล เพียงแค่มีครู มีนักเรียน ที่ไหนๆก็งเป็นโรงเรียนได้
  • เป็นกำลังใจให้คุณครูค่ะ  ขอได้อย่าพึ่งท้ออย่าพึ่งสิ้นหวัง ขอเพียงยังมีความฝัน ความหวัง พลังใจก็ตามมา
  • ปล. ครูแผ่นดินมีกิจกรรมดีๆสร้างจิตสำนึกที่ดีงามเรื่อยๆต่อไปนะคะ 
  • เป็นกำลังใจค่ะ  ^_^

 

แผ่นดิน
เขียนเมื่อ 25 Feb 2009 @ 20:50

สวัสดีครับ... ครูแป๋ม

ครูแป๋มครับ.. การมีโอกาสได้ดูแลคุณแม่ ถือเป็นพรอันประเสริฐสุดของชีวิตคนเราเลยแหละครับ..  ผมเองยังไม่สามารถทำในสิ่งเหล่านี้ได้เลย  ท่าน, มีแต่บอกว่า  ดูแลสังคมเถอะ..ดูแลสังคม ก็เสมือนดูแลท่าน

ชีวิตความเป็นครู เป็นชีวิตที่ยิ่งใหญ่ งดงาม  และควรค่าต้องการน้อมเคารพเป็นที่สุด  แต่ปัจจัยหลายอย่าง  ก็ทำให้ครูหลายๆ ท่านตายไปกับระบบ และขาดแรงใจที่จะฝ่าข้ามขนบธรรมเนียมเก่าๆ ได้

ผมใฝ่ฝันอยากเป็นครูมากที่สุด.. เพราะในวัยเด็ก  มีแรงบันดาลใจมากมายในชีวิต  โดยมีครูนั่นแหละที่เป็นต้นแบบและเป็นแรงใจให้กับตัวเอง  และยังจำได้ดีในวันที่ครูย้ายไปยังโรงเรียนอื่น-ชีวิตเหมือนขาดหายและเศร้าใจไม่น้อยเลยทีเดียว

...

ขอให้ครูแป๋ม และครอบครัว  พานพบกับความสุข สมหวัง  เป็นที่รักของสังคม, สืบต่อไปนะครับ

ผมเป็นกำลังใจให้