สวัสดีครับ... ครูแป๋ม

ครูแป๋มครับ.. การมีโอกาสได้ดูแลคุณแม่ ถือเป็นพรอันประเสริฐสุดของชีวิตคนเราเลยแหละครับ..  ผมเองยังไม่สามารถทำในสิ่งเหล่านี้ได้เลย  ท่าน, มีแต่บอกว่า  ดูแลสังคมเถอะ..ดูแลสังคม ก็เสมือนดูแลท่าน

ชีวิตความเป็นครู เป็นชีวิตที่ยิ่งใหญ่ งดงาม  และควรค่าต้องการน้อมเคารพเป็นที่สุด  แต่ปัจจัยหลายอย่าง  ก็ทำให้ครูหลายๆ ท่านตายไปกับระบบ และขาดแรงใจที่จะฝ่าข้ามขนบธรรมเนียมเก่าๆ ได้

ผมใฝ่ฝันอยากเป็นครูมากที่สุด.. เพราะในวัยเด็ก  มีแรงบันดาลใจมากมายในชีวิต  โดยมีครูนั่นแหละที่เป็นต้นแบบและเป็นแรงใจให้กับตัวเอง  และยังจำได้ดีในวันที่ครูย้ายไปยังโรงเรียนอื่น-ชีวิตเหมือนขาดหายและเศร้าใจไม่น้อยเลยทีเดียว

...

ขอให้ครูแป๋ม และครอบครัว  พานพบกับความสุข สมหวัง  เป็นที่รักของสังคม, สืบต่อไปนะครับ

ผมเป็นกำลังใจให้