Tera Sake

 ภาพสาเกยี่ห้อ Ryokusen ที่บนขวดมีตัวหนังสือการันตีว่าเป็น "Tera-Sake" หรือ  สาเกที่ผลิตในวัด
ที่มาภาพ: http://www.flickr.com/photos/higan/90971112/  

ในโลกวิชาการ ฉันเข้า่ใจว่าเราข้ามเข้ามาในยุค Post-Modern นานแล้ว 

ดังนั้น  ฉันจึงจะพยายามทำหน้าที่เป็นเพียงผู้เล่าเรื่องที่ดี ด้วยความเป็นกลาง  ตามความเป็นจริงอย่างที่ได้ค้นคว้ามา

แล้วปล่อยให้เป็นหน้าที่ของท่านผู้อ่านเป็นผู้สรุปเอาเอง

ในระหว่างเดือน ตค. ๒๐๐๖- ต้น มค. ๒๐๐๗ ที่ฉันได้ไปรับทุนวิจัยอยู่ที่ญี่ปุ่นนี้  มีกระแสข่าวหนึ่งที่ออกมาเป็นระยะ ๆ และดูจะมากขึ้นเรื่อย ๆตามสื่อต่าง ๆ 

ฉันได้หยิบยกเอากระแสนี้ไปซักถามคนญี่ปุ่นกลุ่มต่าง ๆ ที่ฉัีนได้มีโอกาสไปทำการปฏิสัมพันธ์ด้วย เพื่อหาข้อมูลเพิ่มเติม 

เพราะฉันเห็นว่าน่าจะเป็นสิ่งที่ฉันควรนำกลับมาเล่าให้่สังคมไทยโดยทั่วไปฟังด้วย  นอกเหนือจากการทำเป็นประเด็นย่อยอ้างอิงประกอบหัวข้อวิทยานิพนธ์ของฉัน

 

กระแสข่าวดังกล่าว  ก็คือ  "ความเสื่อมคุณค่าของพุทธศาสนาในสังคมญี่ปุ่น" นั่นเอง

 

ในบทความแรกที่ฉันเขียนในบล๊อกของฉัีนนี้  ฉันได้ตั้งข้อสังเกตุโดยรวมไว้ในประโยคเด่นด้านบนสุดของบล๊อกแล้วว่า  ฉันรู้สึกเหมือนนั่งไทม์แมชชีนไปในอนาคตของประเทศไทยอย่างไรก็ไม่รู้ ในเรื่องของความเป็นไปของพุทธศาสนากับชีวิตคนในสังคมร่วมสมัย

บทความหนึ่งในหน้าหนังสือพิมพ์ที่ญี่ปุ่น อาจจะพอเป็นตัวชี้วัดได้บ้างว่า สถานภาพของพุทธศาสนาในญี่ปุ่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเมืองใหญ่นั้น เป็นอย่างไรบ้างแล้วในปัจจุบัน  ฉันจึงขอยกมาทั้งหมดเพื่อให้ท่ีานได้ตัดสินเอง ณ ที่นี้ โดยมีสรุปสั้น  ๆ เป็นภาษาไทยอยู่ท้ายบทความ

(**หมายเหตุ** ญี่ปุ่นมีอย่างน้อย ๑๙ นิกายพุทธ และวัดจำนวนมาก ข่าวดังกล่าวจับประเด็นไปที่วัดที่คิดทำ "กิจกรรม" สารพัดเพื่อดึงคนเข้าวัดเพื่อความอยู่รอดของวัดเท่านั้น)


Buddhism Struggles for Relevance

http://edition.cnn.com/2006/TRAVEL/10/30/japan.buddhist.ap/
POSTED: 0249 GMT (1049 HKT), October 30, 2006

TOKYO, Japan (AP) -- The Kamiyacho Open Terrace cafe in central Tokyo has all the trappings of a trendy establishment -- good coffee, homemade dessert, an airy terrace.

But what makes the cafe truly interesting is its setting: inside the Buddhist Komyoji temple, one of many across Japan offering new services -- concerts, discos, yoga classes -- in a struggle to stay relevant despite an increasingly secular society.

"For Japanese, temples were once a part of daily life," said the cafe's 24-year-old owner, and a monk, Keisuke Matsumoto.

"I want Kamiyacho Open Terrace to be a place people can drop in casually ... and perhaps become a little curious about Buddhism."

Matsumoto
ภาพพระหนุ่ม Keisuke Matsumoto ที่คิด "กิจกรรม" ต่าง ๆ เพื่อดึงคนเข้าวัด 

The young priest will need patience and optimism. More than 1,200 years after it first arrived from mainland Asia, Buddhism in Japan is in crisis.

About 94 million Japanese were registered as Buddhist in 2005, almost three-quarters of the country's population.

But for many, the only time they enter a temple is to attend a funeral -- driving many of the country's 75,000 temples to the verge of bankruptcy.

"Some priests can't even put food on the table from their temple-related work," said Takanobu Nakajima, an economics professor at Tokyo's Keio University.

"Their congregations are so small the priests take second jobs and still barely manage to scrape by."

So young Buddhists like Matsumoto are trying to turn that around by reaching out to new groups -- and employing some clever entrepreneurship.

At Matsumoto's cafe, which overlooks a garden dotted with gravestones, visitors don't pay with money, but with prayer.

All the coffee, tea and sweets served by robe-clad monks in the open terrace are free.  Instead, the monks -- all volunteers from nearby temples -- suggest patrons put their hands together in prayer at the temple's grand altar before they leave. 

Some temples are branching out in other ways.

The Tsukiji Honganji temple in central Tokyo, for instance, offers theological seminars in English for foreigners, and has fitted its main hall with a pipe organ and conducts Western-style weddings to attract young couples who prefer a white dress and tuxedo to a traditional Buddhist ceremony.



Zenshoan temple in central Tokyo streams Buddhist sermons on the Internet, while Higashi Honganji temple aired games from the World Cup in Germany to attract soccer fans .


In addition to his cafe, Matsumoto's Komyoji temple offers weekly yoga classes.  

He also spearheads higan.net , a Web-based movement of young monks who organize festivals, discos and meditation sessions, and write daily blog entries on everything from Buddhist cuisine to music.

 

ิำำbeer ad
ภาพโฆษณาเบียร์ยี่ห้อหนึ่ง พร้อมคอมเม้นท์ในบล๊อกของวัดเชิญชวนให้ดื่มกันมาก ๆ  ที่มาภาพ: http://www.higan.net/blog/kot/ 

For priests who are stumped for ideas, help is increasingly at hand.

Hideo Usui, an editor at Gekkan Butsuji, a Buddhist monthly journal, has launched a Web site offering advice for priests trying to modernize their practices.

Recent entries include "Buddhist rites for the modern lifestyle" and "Using the Internet to take funeral orders."

"Priests got so used to easy money, so they didn't make an effort to innovate or to recruit new parish members," Usui said. "Now, that's changing."

Indeed, the money troubles are a major comedown for a Buddhist clergy that in the 1980s was known for its flashy lifestyle.

Awash with cash as Japan's postwar economy boomed, temples once extracted huge donations from their congregations and charged exorbitant sums for lavish funerals -- often over 2 million yen, more than $17,000 at today's exchange rate.

But the good times ended when Japan's economic bubble burst in the early 1990s, making elaborate funerals and other extravagances a thing of the past.

And while Japan's aging population has meant more funerals, the departed now typically have fewer descendants to share the bill, putting a premium on discount services.

Buddhist leaders also face some cultural roadblocks.

Few Japanese strictly stick to one religion, instead picking and choosing as they please from many.

A family might celebrate births at a shrine of the native Shinto religion and weddings at a Christian church, for example. Buddhists have specialized in funerals -- which hasn't helped their image.

And Matsumoto's cafe, which opened in 2004, hasn't led to many recruits so far.

An office worker who often eats her packed lunch at the cafe said while she was now more interested in the religion, she didn't have immediate plans to join the temple's congregation.

"I hadn't even thought of it," said Sayaka Miura, a marketing assistant at a broadcasting company.

Matsumoto is undaunted. He recently put on a free rock concert at Tsukiji Honganji temple for 1,000 20- and 30-somethings who went wild to the beats of the Zazen Boys before settling down for a Buddhist sermon.


"I want temples to become a part of everyday life again," Matsumoto said. "There's a lot Buddhism can offer modern society. ... It's just a matter of what temples are going to do about it."

จบข่าว


 

สิ่งที่อยากจะฝากไว้ให้ช่วยกันคิดต่อไป  ก็มีเพียงว่า ในอนาคตอันใกล้  คนไทย สังคมไทย  จะเป็นเช่นนี้หรือไม่้ 

 

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเด็นที่น่าจะเป็นได้ง่ายที่สุด และ น่าจะมาก่อน คือ ชีวิตหนึ่งเข้าวัดเพียงครั้งเดียว  คือไปงานศพคนอื่น  และอาจจะอีกทีก็งานศพตัวเองเลย 

 

เพราะว่าสิ่งบันเทิงอื่น ๆ ดูเหมือนงานวัดบ้านเราจะมีไม่น้อยหน้าอยู่แล้ว  ตอนฉันอยู่ญี่ปุ่น เพื่อนฉันส่งอีเมล์เรื่องสาวโคโยตี้เต้นในงานบุญบั้งไฟไปให้  ช่วงเวลาใกล้เคียงกับข่าวเปิดดิสโก้ในวัดญี่ปุ่นพอดี

 

ยกเว้นแต่เพียงพระภิกษุไทยยังไม่ถึงขั้นต้อง

  • ไปเดินถือถาดเสิร์ฟชา กาแฟ และของว่างให้กับญาติโยมที่มาที่วัด  

 

  • ลงทุนเป็นเทรนเนอร์สอนโยคะ

 

  • ผูกผ้ากันเปื้อนเข้าครัวสอนโยมทำอาหารเจ

 

  • ทำวัดเป็นดิสโก้เสียเองเพื่อดึงดูดญาติโยมให้มาเที่ยว 

 

  • จัดคอนเสิร์ตเอง ร้องเอง หรือ

 

  • เขียนเชียร์เบียร์ยี่ห้อหนึ่ง(ที่เป็นสปอนเซอร์เวบของวัด?) ดังในภาพข่าว



เมื่อท่านได้คิด และได้ข้อสรุปของท่านเองแล้ว  ก็หวังว่า  ท่านคงจะได้ทางออกที่ดีที่สุดของท่านด้วย  เพราะในที่สุดแล้ว  อ้ัตตาหิ อ้ัตโน นาโถ  ตนนั้นแล เป็นที่พึ่งแห่งตน

 

 ดังนั้น หวังว่าท่านคงรู้วิธีนำตนให้พ้นภัย และขอให้ทุกท่าน ได้มีโอกาสดำรงชีวิตอยู่ด้วยความไม่ประมาทกันทุกท่าน ทุกคน ด้วยเทอญ

 


tea garden