ครูจูหลิง คือเรื่องราวแห่งยุคสมัย คือเรื่องเล่าอันไม่รู้จบของคนไทยทั้งแผ่นดิน !
ครูจูหลิง .. หญิงสาวผู้ซึ่งเป็นคุณครูแห่งโรงเรียนบ้านกูลิงลือปะ อ.ระแงะ จ.นราธิวาส คือบุคคลอีกท่านหนึ่งที่ผมอยากกล่าวถึงและคารวะผ่านถ้อยคำเนื่องในวันครูแห่งปี 2550
20 พฤษภาคม 2549 เป็นอีกวันที่สังคมไทยและสังคมแห่งการเป็นแม่พิมพ์ของชาติ มีอันต้องเศร้าสะเทือนใจเมื่อ นางสาวจูหลิง ปงกันมูล ถูกรุมทำร้ายร่างกายบาดเจ็บสาหัส และได้เข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาลสงขลานครินทร์ อ.หาดใหญ่ จ.สงขลา ...
จากวันนั้นถึงวันสิ้นลมหายใจของครูจูหลิง (8 มกราคม 2550) นับเป็นเวลา 7 เดือน กับอีก 19 วัน
...สำหรับคนคอยรออย่างเราทั้งหลายย่อมรู้สึกเช่นเดียวกันคือ ...มันช่างเป็นห้วงเวลาอันเนิ่นนานและยาวนานอย่างแสนสาหัส...เฝ้ารอ...รอ...และรออย่างทุกข์ทรมาน เพียงเพื่อต้องการเห็นภาพการลืมตาขึ้นมาอีกครั้งของครูจูหลิง...
เฝ้ารอ และเฝ้าภาวนาให้ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นจริง....
...........
กัลยาณมิตรของผม ( จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร) หรือแม้แต่ของชาว gotoknow กล่าวให้กำลังใจกับผมในทำนอง "ความดีงดงามเสมอ"
ชะตากรรมที่เกิดขึ้นกับครูจูหลิง มิใช่ความดีงามอย่างแน่นอน หากแต่ "วิถีแห่งงาน" ที่เธอได้ก่อร่างและสร้างฝันให้กับเด็กนักเรียนต่างหาก คือความดีงาม...และถือเป็นความดีงามอันยิ่งใหญ่ที่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งได้สร้างความงดงามไว้ประดับแผ่นดินอันเป็นที่รัก
และอาจรวมความถึงว่า...การจากไปของครูจูหลิง ก็คือ หนทางอันดีที่สุดด้วยกระมัง, เพียงเพราะความทุกข์ทรมานอันแสนสาหัสที่เธอเองก็มิอาจแม้แต่จะรู้สึก หรือมิอาจแม้แต่จะมีความหวังในการฟื้นขึ้นมาดูโลกอีกสักครั้งก็ไม่สามารถเกิดขึ้นได้....
เมื่อไม่มีปาฏิหาริย์ ... การเหนี่ยวรั้ง คือความทุกข์ทรมานสำหรับครูจูหลิง หรือแม้แต่ชาวไทยอีกหลายคน...
...........
เวลาประมาณ 16.15 นาฬิกา ของวันที่ 8 มกราคม 2550 ..ครูจูหลิงเสียชีวิตลงอย่างสงบด้วยอาการของปอดที่ติดเชื้ออย่างรุนแรงจนทำให้อวัยวะต่าง ๆ ภายในล้มเหลวเฉียบพลัน !
.......
ร่วมคารวะด้วยคนครับ ผมก็เป็นเลือดของศึกษาศาสตร์ เช่นกันครับ
สวัสดีครับ อาจารย์ ปวีณา ธิติวรนันท์