“เฮ้!...ดีจังเลย...พี่ติ๋วมาปลุกคนไข้ฝรั่งให้หนูเด้อ...หนูจะไปbreak” น้องฉันมีแผน...ให้ฉันปลุกคนไข้ฝรั่งให้ตื่น.....อ๊ายหยา....อั๊วซี้แหงแก๋.......

  เมื่อวันก่อนนี้...เช้าวันจันทร์...ฉันเดินเข้าห้องผ่าตัดด้วยหัวใจที่พองโต....มีความสุขเหลือเกินเพราะได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ทั้งร่างกายและจิตใจ.... 

วันนี้..เจอคนไข้ฝรั่ง... 

ฉันทำตำแหน่ง Float...เป็นตัวช่วยดมยาสลบ 2 ห้อง...เติมส่วนที่ขาด...ว่างั้นเถอะ...แต่บางทีก็ทำตัวเป็นตัวเกินก็มีเช่นเข้าไปเมาท์....จนเกินจำเป็น...หากเจอsurgeon….หล่อๆ....ถูกใจ.... 

ระหว่างวันฉันแวะเข้าไปเปลี่ยนน้อง OR 10. break เพื่อพัก.....ให้เบาจากความเครียดระหว่างcase ผ่าตัด…น้องฉันปฏิเสธเนื่องจากเป็นรายสุดท้ายของวัน....เธอกำลังดมยาชาวต่างชาติชาวสวีเดนที่มาแต่งงานกับสาวไทย...ที่พูดลาว..... 

“พี่ไปเปลี่ยนห้องโน้นก็ได้ค่ะ..เดี๋ยวห้องหนูก็เสร็จ...case สุดท้ายแล้ว” 

ฉันไปเปลี่ยนอีกห้องนึงแทน...แต่มาทราบทีหลังว่าsetเพิ่มใน OR 10 อีก...ฉันจึงวกกลับมาOR 10 ใหม่ 

“เฮ้!...ดีจังเลย...พี่ติ๋วมาปลุกคนไข้ฝรั่งให้หนูเด้อ...หนูจะไปbreak” น้องฉันมีแผน...ให้ฉันปลุกคนไข้ฝรั่งให้ตื่น.....

อ๊ายหยา....อั๊วซี้แหงแก๋....... 

เป็นฝรั่งชาวสวีเดน...ได้ข่าวว่าพูดภาษาอังกฤษไม่ได้...พูดไทยไม่ได้....ได้แต่ภาษาบ้านเขา… แล้วจะพูดยังไงล่ะ...ฉันทำใจดีสู้เสือ...ค่อยๆนึกภาษาอังกฤษ....ที่คืนครูไปแล้ว...

“เอาละ....tenseคงไม่ต้องเป๊ะ...เพราะแค่พูดให้ได้ยินก็น่าจะพอ....”  ฉันคิดในใจ …..

และในใจชั่วร้ายคิดต่อว่า...ถ้ายังตื่นไม่ดี...ยังไม่ถอดท่อช่วยหายใจแล้วเอาไปตื่นดีๆที่ห้องพักฟื้น...รักษาร่างกายให้อบอุ่น....แล้วให้น้องที่ห้องพักฟื้นปลุกให้...ท่าจะดีกว่า...

ฮิ ฮิ...เราจะได้รอดตัว......ไม่ต้องฟุ๊ตฟิ๊ตโฟฟาย..... 

......แต่โชคร้ายเป็นของฉัน....เสร็จผ่าตัดปุ๊บ...คนไข้ฝรั่งตื่นปั๊บ.....

"โอ๊ย!.....วันนี้ดมยาเก่งจริงจริ๊ง....ตื่นพอดีเป๊ะ..." น้องscrub พูดชมฉัน....... 

ไม่มีทางเลือก...ต้องพูดคุย...ปลุกตื่น...ประเมินหายใจ...และอื่นๆตามตำรา......

ฉันควักภาษาอังกฤษที่พอมีมาพูด...ชนิดที่เพิ่งคิดได้โดยไม่ทันตั้งตัว...เลือกเอาแต่ช็อทเด็ดๆที่เกี่ยวข้องนะ..เช่น.. “Mr…..Open your eyes, please.”......  “ Breath deeply” ..... “Grasp my hand”….และอีกบ้างเล็กน้อย...ที่เหลือไม่กล้าเล่า...ถูกบ้าง..ผิดบ้าง....ตามประสา... 

สุดท้ายฉันถอดท่อช่วยหายใจออกทั้งๆที่ผู้ป่วยไม่ยอมลืมตา..ไม่ยอมกำมือและไม่ตามที่ฉันสั่ง...

แต่ฉันเห็นเขาเริ่มดิ้นมากขึ้นเรื่อยๆต่อต้านท่อช่วยหายใจมากแล้ว...และจากประสบการณ์.....ฉันค่อนข้างมั่นใจว่ายาสลบน่าจะหมดแน่นอน...อาจเหลือค้างบ้างซึ่งไม่น่าเป็นอันตราย 

ฉันนำผู้ป่วยส่งห้องพักฟื้น...น้องเจ้าของcase กลับจาก break ตามมาดู...หัวเราะฉัน.... ฉันเล่าให้เธอฟังว่า

“พี่ off tube ทั้งๆที่เขาไม่ทำตามพี่สั่ง...แต่พี่ชัวร์...”   

เนื่องจากถ้าคาท่อช่วยหายใจไว้นานเกินไปอาจจะเจ็บคอจากการไอต่อต้าน....ความดันเลือดสูงขึ้น..เสียงอาจจะแหบและผู้ป่วยไม่สุขสบาย... 

น้องฉันเดินไปที่เตียงพักฟื้นคนไข้...แล้วพูดกับฝรั่งว่า..

“มืนตาดู๊ (ลืมตาซิ)” น้องฉันพูดภาษาลาว….คนไข้ลืมตาสีฟ้าปิ๊งทันที... 

“ปวดแผลบ๊อ...”

“ปวด”  คนไข้ตอบ…. 

“ยกขาขึ่นดู๊”   คนไข้ยกขาลอยสูง...........

เสียงฮาดังลั่นห้องพักฟื้น...

เป็นไงล่ะ...”กฤษณา”....สู้น้องก็ไม่ได้.... 

น้องบอกว่าเขาแต่งงานกับคนบ้านเรา...แต่ตอนเขาเข้ามา...เราพูดด้วยเขาไม่ยอมพูด..ได้แต่จ้องหน้าเธอจนเธอเขินมาก....น้องฉันรูปร่างอวบอ้วน..ผิวคล้ำ...ไม่มีดั้ง..  

“ฝรั่งชอบเด๊นี่...แบบนี้น่ะ...ยิ่งไม่มีดั้งยิ่งชอบ...เห็นไหมเวลาเขาจูบกันน่ะต้องเอียงหน้าไม่งั้นติดจมูก  ดั้งแหมบๆๆฝรั่งชอบ” อาจารย์แพทย์ผ่าตัดพูดยืนยัน 

วันต่อมา  อาจารย์หมอดมยายืนยันด้วยว่าฝรั่งจ้องหน้าน้องนานมากๆจริงๆ...จนทุกคนผิดสังเกต...ตาหวานเชื่อมเป็นประกาย 

เราสรุปกันว่าฝรั่งชอบมากแบบนี้....  

ฉันกลับมา AAR ตัวเองทันทีที่บ้าน...ฉันหาหนังสือภาษาอังกฤษ...ที่พูดเรื่องเกี่ยวกับการดมยาไม่เจอ...สองวันแล้ว...สงสัยลืมไว้ที่ทำงานนั่นแหละ....ถ้าพบแล้วจะอ่านและเล่าให้ฟังเพื่อพัฒนาตัวเองค่ะ..... 

แต่ที่ทำไม่ได้คืออ้วนๆ...อวบๆ....ดั้งแหมบๆแบบที่ฝรั่งชอบนี่แหละ...

ไอ้ที่พอจะทำได้คือตัวดำๆเป็น “กฤษณา” นี่ไง