ผมลองไปค้นดูในอินเตอร์เน็ต พิมพ์คำว่า Christina

 
                  มีผลแสดงออกมาเยอะมาก ทำให้รู้ว่ามีคนรู้จักภาพนี้เยอะมากพอสมควร 
เพราะเป็นภาพที่สร้างชื่อเสียงให้กับ Wyeth 
                  มีหนังสือและอัตตชีวิตของ คริสตินาออกมาหลายเล่มเลยครับ
                  หลายคนพูดว่า ดูภาพของ Wyeth แล้วเหงาๆ เศร้าและเปล่าเปลี่ยว 
                  บางคนบอกว่า ไม่ค่อยเห็น Wyeth เขียนภาพที่มีคนเกินหนึ่งคนเลย
                  บางรูปยิ่งร้ายไปกว่านั้นครับ คือไม่มีคนเลย
                  มีแต่ห้องที่ว่างเปล่า หรือมีเพียงเตียงนอนที่มีแมวนอนอยู่หนึ่งตัวเท่านั้น
                  บางภาพก็มีเพียงสายลม ที่พัดผ่านเข้ามาในห้อง
 
                  ดูแล้วเศร้าลึกๆ อยู่ในจิต
                  แต่ผมว่า อีตา Wyeth นี่แกเป็นคนที่เข้าใจเรื่องของชีวิตดีลึกซึ้งมากคนหนึ่ง                         
และเป็นในแง่มุมของชีวิตที่ทุกคนเบือนหน้าหนี คือไม่อยากรู้จักมัน
 
                 แต่มักปฏิเสธไม่ได้ เพราะมีเหตุต้องเจอะเจอในชีวิตจริง
 
                 และเมื่อเจอแล้ว มักบ่น ก่น โกรธ หรือโศกเศร้าหงอยเหงา พิไรรำพันนั่งซึมซึกอยู่
 เป็นไก่เหงาหาทางออกไม่ได้
                พอมาดูภาพเขียนของ Wyeth จึงเหมือนได้ไปหาหมอและถูกฉีดวัดซีน 
หรืออย่างน้อยก็หันมามองชีวิตตนเองด้วยหูตาสว่างขึ้น
                ผมไปอ่านเจอกลอนบทหนึ่ง ที่โพสลงในอินเตอร์เน็ต แกคงมีอารมณ์ร่วมหลังจากชมภาพคริสตินาแล้ว 
                จึงเก็บมาฝากครับ
 
 
As you know, Christina had polio. Andrew Wyeth often saw her alone
on the island where they lived. He captured her loneliness in his
painting "Christina's World." I wrote this poem about that
painting and Christina.



CHRISTINA'S WORLD
On Andrew Wyeth's Painting By Robert Mauro



Why do you lie like that
in the long grass
with your roundness
pink beneath your pink dress
you caress the damp warm Earth
gnarled fingers
clawing at the dirt
stare where
wind taking your stormy-night hair
white and black streaked loosened
falling, flowing as you stare
at the grey house on the bald hill
is someone in there
who knew you once
is someone in there
whom you have known


Bob Mauro, M...@Chelsea.Ios.Com
 
Christina 's World by Andrew Whyeth