ขอบคุณทั้งคุณขจิตและหนูณัชร

พระพุทธองค์ทรงตรัสไว้ว่า ธาตุเดียวกันย่อมดึงดูดซึ่งกันและกัน

ดังนั้นต้องได้พบกันแน่ครับ

ปล.ภาพโมนาลิซ่า ที่มาแปะไว้นั้น สยองกว่าภาพเขียนของ Whyeth มาก

ดาวินซี มาเห็นคงต้องตีอกชกหัว

อ้อ! หนูณัชร อาจารย์ว่าหนูตกแต่งบล็อกหนูเริ่ดมาก มีสไตล์ของตนเอง ว่าแต่ท่าที่หนูเอาซามูไรชี้ฟ้านั่นนะ อาจารย์แอบตั้งชื่อตามท่าโยคะที่เคยเล่นว่า

ท่าชี้นิ้ว "ไชสะดือฟ้า"

และชอบใจคำกลอนต่อคุณบ็อบนะครับ

คริสติน่า ตะกายไปหาบ้านจริงๆ บ้านคือสัญลักษณ์เดียวที่เธอมีอยู่  คือ"ความรัก"

เธออาศัยอยู่กับพ่อแม่ และน้องที่เข้าใจเธอ มีความรักที่โอบรอบห่อหุ้มเธอไว้ จึงไม่รู้สึกสิ้นหวังที่ตนเองพิการ

คริสตินาจึงเป็นสัญลักษณ์ของคนทั้งโลกที่แสวงหาความรักและความเห็นใจจากคนรอบข้าง

ดูภาพนี้แล้ว จะเข้าใจและเห็นใจคนพิการมากขึ้น

ศิลปินอย่างอาจารย์ คิดมาก แก่แดดตั้งแต่เล็กๆมาแล้ว

ตอนอายุ๑๒-๑๓ รู้สึกว่าตนเองคิดอะไรเหมือนคนอายุ ๔๐ พออายุ ๔๐ รู้สึกว่าตนเองเป็นเด็กอายุ ๑๕ อีกครั้งอยู่ร่ำไป ตอนนี้ใกล้จะ ๖๐ ยิ่งรู้สึกว่าใจมันไม่แก่ตามกายไปด้วย

รู้สึกเหมือน ๑๕ อีกครั้ง