ช่วยผมนะครับ...เพราะยังไงเขาก็ได้ก้าวออกมาจากโลกแคบในนั้นบ้างแล้ว !

ผู้หญิงทุกคนในโลกนี้เต็มไปด้วยความลึกลับเสมอ  ไม่ว่าจะเป็นเมียที่นอนกอดกันอยู่ทุกคืน  คู่รักที่แสนจะหวานชื่น  ผู้หญิงที่ต้องใจบนรถเมล์  หรือโฉมตรูในงานราตรีสโมสรอย่างหรูหรา  ลึกลับซ่อนเร้นยิ่งกว่ามหาสมุทรและถ้ำเหว...ผู้หญิงที่ไม่ลึกลับซับซ้อนกับผู้ชายอย่างท่านกับข้าพเจ้าก็คือแม่ของเรานั่นเอง  (ท้องนาข้างกรุง :  ประเสริฐ  พิจารณ์โสภณ)

...................

ถ้าเราอยู่ในโลกนานเข้า  เรายิ่งรู้จักผู้หญิงเข้าทุกที 

(ละครแห่งชีวิต :  ยอร์ช เบอร์นาร์ด ชอร์)

...................

บางทีผู้หญิงเราคงต้องรักผู้ชายด้วยสมอง  มากกว่าหัวใจ

(บ่วงไฟ : ประชาคม ลุนาชัย)

...................

ผู้หญิงเดินสองขา ไม่กินหญ้า  รู้จักพูด รู้จักหัวเราะ แต่ไม่ใช่คนเหมือนพวกผู้ชาย 

(คนทำขนมปัง)

..................

ผู้หญิงผู้ชายมีความสามารถเท่ากัน  เพียงแต่ผู้หญิงไม่ค่อยมีใครให้โอกาสเท่าไร...โลกใบนี้สร้างด้วยมือของผู้หญิงครึ่งหนึ่ง  (ไหมแม :)

.................

9  มกราคม  2550  เป็นอีกวันที่ผมต้องนั่งประชุมกับนิสิตโครงการส่งเสริมเยาวชนดีเด่นด้านศิลปวัฒนธรรมตั้งแต่เวลา 18.00 - 21.00 น. 

แต่ช่วงบ่ายคล้อยก่อนเลิกงานนิสิตชายท่านเดิมที่ผมเคยได้บันทึกเรื่องราวของเขามาแล้วครั้งหนึ่งในชื่อ "โลกแคบและความเป็นจริงของใครบางคน"  เข้ามาพบผมในท่าทีที่ดูดีด้วยชุดนิสิต ใบหน้าแต้มยิ้ม  แววตามีประกาย  ดูมีชีวิตชีวากว่าทุกครั้ง  แต่ก็ยังซ่อนแฝงความหม่นเศร้าอยู่อย่างลึกเร้น...

เขาบอกกับผมในทำนองว่า "หลังได้พูดคุยกับผมแล้ว  สบายใจขึ้นเยอะเลยทีเดียว  และสองวันที่ผ่านมาก็กล้าที่จะเดินเข้าไปใช้ชีวิตกับเพื่อน ๆ ได้อย่างยาวนานกว่าทุกวันที่ผ่านมา  อีกทั้งยังกล้าที่จะพูดและมีความอดทนที่จะรับฟังเรื่องราวของเพื่อน ๆ  อย่างไม่รู้สึกอึดอัด"

และถึงแม้จะยังไม่รู้เลยว่าผู้หญิงที่เขา "หลงรัก"  และ "ตกหลุมรัก" อย่างฉับพลันนั้นเป็นใคร ?  เรียนสาขาอะไร ?  พักที่ไหน ? แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกย่ำแย่,  หม่นเศร้า  หรือแม้แต่กระวนกระวายใจเลยแม้แต่น้อย !

ผมยิ้ม,  และก็ยิ้ม  .... แต่ด้วยความสัตย์จริง,   เขาก็ไม่ได้คุยกับผมนานนัก  เพราะรู้สึกเกรงใจ  กอปรกับตัวเขาเองก็รู้ว่ามีนิสิตอีกสองรายรอคิวที่จะพบปะหารือเรื่องใดเรื่องหนึ่งกับผม - รวมถึงการที่ผมจะต้องประชุมในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า...ทำให้เขาไม่อยากรบกวนผมในห้วงเวลาเช่นนี้

.........

เขาขอให้ผมจดเบอร์โทรศัพท์มือถือของผมให้กับเขา...มิหนำซ้ำยังบอกว่า  "บัดนี้ตัวเขาได้ซื้อโทรศัพท์มือถือเครื่องแรกในชีวิตให้กับตัวเองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว  และขออนุญาตที่จะปรึกษาหารือเรื่องต่าง ๆ กับผมผ่านทางโทรศัพท์..."  (ซึ่งผมก็บอกว่า "ได้...ได้ทุกเวลา..")

อีกทั้งยังร้องขอให้ผมแนะนำหนังสือเกี่ยวกับ "ผู้หญิง"  สักเล่มหรือมากกว่านั้นให้เขาได้อ่าน  เพื่อทำความเข้าใจกับเรื่องราวอันหลากหลายของความเป็นผู้หญิง

ผมยิ้ม,  และบอกกับเขาว่าจะเป็นธุระลองรื้อค้นตู้หนังสือที่บ้านดูเผื่อจะมีพอให้หยิบยืมไปอ่านได้บ้าง  แต่ก็ต้องใช้เวลาสัก 2 - 3 วัน  (ซึ่งเขาก็ยืนยันว่ารอได้...)

..............

แต่เอาเข้าจริง ๆ ผมกลับไม่มีเวลาพอที่จะค้นหาหนังสือให้เขาได้เลย เพียงเพราะกว่าจะเลิกประชุมก็ล่วงเข้าเกือบ 3 ทุ่ม  แต่ไม่วายวิตกเป็นห่วงว่าเขาจะรอเก้อ  ซึ่งดีไม่ดีพรุ่งนี้เขาอาจจะมาพบผมเร็วกว่ากำหนดที่นัดไว้ก็เป็นได้   !

ด้วยเหตุนี้,  ผมจึงต้องพลิกดูสมุดบันทึกที่เคยคัดลอกข้อความจากวรรณกรรมที่เคยอ่านเมื่อหลายปีที่แล้ว  โดยเลือกเฟ้นกระบวนความที่เกี่ยวกับ "ผู้หญิง" ในมุมมองต่าง ๆ  เพื่อเตรียมให้เขาได้นำไปอ่านเล่น ๆ  รอเวลาจนกว่าจะสามารถแนะนำหนังสือ  หรือแม้แต่หาหนังสือให้เขาได้ยืมอ่านตามคำสัญญาที่ให้ไว้ในช่วงเย็นที่ผ่านมา

..............

บางกระบวนความขาดตกบกพร่องเรื่องการบันทึกข้อมูลผู้เขียน    กระนั้นผมก็ยังปรารถนาที่จะนำมาให้ท่านทั้งหลายได้อ่านก่อนนิสิตท่านนั้น...

เผื่อบางที,  ท่านทั้งหลายจะได้ช่วยเติมเต็ม ขัดเขลา รวมความถึงการแต่งเติมให้สมบูรณ์ดูดี  และเหมาะต่อการที่เขาจะได้อ่านและทำความเข้าใจ

ช่วยผมนะครับ...เพราะยังไงเขาก็ได้ก้าวออกมาจากโลกแคบใบนั้นบ้างแล้ว !