สวัสดีค่ะอาจารย์,

หนูเข้ามาอ่านกลอนนี้อีกครั้ง  รู้สึกซาบซึ้งไปกับคำกลอน (และกลัวน้อยกว่าภาพวาด) มากค่ะ

โดยเฉพาะท่อนสุดท้าย  ที่เขาสอดรับกับประโยคแรกของกลอนที่ถามว่า Why do you lie like that  ได้อย่างกลมกลืน

is someone in there
who knew you once
is someone in there
whom you have known

โห....สะเทือนใจหนอ ๆ ๆ

จริงสิ คริสตินาพยายามคืบคลานไปหาบ้านนั้นเพราะอะไร

What does that house mean  to her?

Memories. 

She is crawling towards  her memories.

อืมม...หนูก็เลยพลอยวิเคราะห์เป็น soundtrack เสียงในฟิล์มไปกับคุณ Bob เจ้าของกลอนด้วยเลย

หนูว่ามนุษย์เป็นเหยื่อของการหวนหาความทรงจำของตนเองน่ะนะคะอาจารย์

In every sense of the word.

ก่อนที่จะไปไกลกว่านี้   จะบอกว่าไปตอบอาจารย์เรื่องอนุบาลหมีน้อยมาแล้วค่ะ ฮิ ๆ ที่นี่ค่ะ

http://gotoknow.org/blog/gonash/71379

และถ้าเสียงเพลงในบล๊อกรบกวนอาจารย์  ก็ปิดได้นะคะ  ปุ่มคอนโซลจะอยู่ตรงขวามือน่ะค่ะ  ถ้าใช้ Internet Explorer จะไม่มีปัญหา  แต่ถ้าใช้ Browswer อื่น ๆ อาจมองไม่เห็นก็ได้  (ก็ต้องทนฟังไปจนจบเพลง  แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ  เพลงแผ่เมตตานั่นเอง)

สวัสดีค่ะ,

ณัชร