หนูเห็นด้วยกับอาจารย์มาก ๆ เลยค่ะว่า
- คุณ Whyeth นี่เป็นผู้ที่เข้าใจชีวิตอย่างที่มันเป็นได้จริง ๆ
- แง่มุมที่เขานำเสนอ เป็นแง่มุมที่คนส่วนใหญ่ "ไม่อยากรู้จักมัน"
ประเด็นแรกนี้ ทำให้หนูนึกต่อยอดไปอีกเรื่องหนึ่งที่หนูเองก็คิดว่าจะเขียนเหมือนกันเลยค่ะอาจารย์ เพราะมัน theme เดียวกัน คือ ความสามารถเข้าใจชีวิตในอย่างที่มันเป็นจริงๆ ของศิลปิน
แต่เนื่องจากหนูเป็นคนไม่เอาอ่าวเลยด้านภาพวาด หนูเลยจะเขียนเรื่องนักแต่งเพลงในดวงใจของหนูแทนฮิ ๆ เขาคือ จอห์น เลนนอน นั่นเองค่ะ หนูชอบเขามาตั้งแต่เด็ก ๆ จำความได้แล้ว แต่มาหลัง ๆ นี่หนูรู้สึกว่าเขาลึกซึ้งในเรื่องธรรมะมากเลยล่ะค่ะ
นี่ล่ะค่ะหนูถึงชอบอ่านบล๊อกอาจารย์ เพราะอาจารย์มักมีประเด็นอะไรที่ทำให้หนูไปคิดต่อได้เรื่อยเลย ขอบพระคุณค่ะ
กลับมาที่ภาพวาดของศิลปินที่อาจารย์ชอบนี้ หนูว่าภาพเขียนเขาถ้าดูเป็นแล้ว (คือถ้าอ่านวิธีดูจากอาจารย์แล้ว แหะๆ) เป็นอะไรที่ใช้เตือนสติให้ไม่ประมาทได้ดีเหมือนกันนะคะอาจารย์ อารมณ์เหมือนไปปฏิบัติธรรมยังไงยังงั้น
ทั้งหมดนี้ทำให้หนูตั้งสมมติฐานลมๆ แล้ง ๆ ของหนูเองขึ้นมาว่า ศิลปินน่าจะเป็นกลุ่มที่ปฏิบัติธรรมได้ดีและไปเร็วมาก เพราะช่างสังเกตุในรายละเอียดปลีกย่อยในชีวิตจริงของมนุษย์
และศิลปินที่ดี ที่เก่ง ที่มีพรสวรรค์ หรือจะเรียกว่าอะไรก็แล้วแต่ ก็น่าจะเป็นผู้ที่สามารถเข้าไปเห็นใน "รายละเอียดของธรรมชาติอย่างที่มันเป็นตามความเป็นจริง" ในสิ่งที่คนทั่วไปอาจมองไม่เห็นได้
ว่าแล้วก็ต้องขออนุโมทนากับท่านเหล่านั้น ที่เห็นแล้วนำมาถ่ายทอดและเผยแพร่ด้วย ซึ่งก็ต้องรวมถึงอาจารย์ด้วยอย่างไม่ต้องสงสัย
ก่อนไป เกือบลืมค่ะ หนูเผลอไปตอบที่อาจารย์ไปคอมเม้นท์ไว้อย่างเมามัน (อย่างยาว) ไว้ที่บล๊อกตัวเองน่ะนะคะ เลยคิดว่านำมาแปะอำนวยความสะดวกไว้ให้อาจารย์ที่นี่ด้วยเลยดีกว่า
http://gotoknow.org/blog/gonash/71805
สวัสดีค่ะ อาจารย์,
ณัชร