GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

เพียงไม่กี่ที่และเพียงไม่กี่คน...

ผมรู้สึกดีและตื่นเต้นทุกครั้งที่นึกได้ว่ากำลังจะได้กลับบ้านในเทศกาลปีใหม่

ผมกำลังจะกลับบ้าน...

นี่คือความรู้สึกและห้วงนึกของผมที่พร่ำถึงอยู่บ่อยครั้งและถี่ครั้งเหลือเกิน ณ ช่วงนี้

ก่อนนั้น ในเทศกาลปีใหม่  ผมไม่เคยได้กลับบ้านติดต่อกันยาวนานถึง 3 ปี

ผมไม่กลับบ้าน, แต่ก็ไม่เคยเหลวไหลหนีไกล ห่างหาย หรือหลีกเร้นไปไหน

แต่ต้องรับผิดชอบ "ภารกิจ" และ "พันธกิจ"  ที่มีต่อสังคม...

นั่นก็คือการจัดกิจกรรมให้บริการต่อผู้สัญจรท้องถนนในเทศกาลปีใหม่

แจกขนม น้ำดื่ม น้ำหวาน แนะนำเส้นทาง แจกผ้าเย็น บีบนวด  ประจำศูนย์ข้อมูลรายงานช่วยจังหวัด และอีกจิปาถะ....

แต่ก็เป็นการทำงานร่วมกับแกนนำอาสาที่เป็นนิสิตอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง

และทุกครั้งผมจะทำงานอยู่กับนิสิตผู้ซึ่งเป็นผองเพื่อนผู้ร่วมชะตากรรม น้อยนัก และน้อยเหลือเกินทีจะมีเจ้าหน้าที่ หรืออาจารย์มาร่วมชะตากรรมเช่นเดียวกับผม

(ทุกคนและทุกท่านได้กลับบ้านในตอนปีใหม่)

.......

นิสิตเคยถามผมว่า...ไม่คิดถึงบ้านและไม่อยากจะกลับบ้านบ้างเหรอ ?

ผมก็ตอบเหมือนกันทุกครั้งว่า "คิดถึง"  แต่ก็มีความสุขที่ได้บริการ "คนที่กำลังกลับบ้าน"

รถบางคันวิ่งไปในเส้นทางที่ไม่ผ่านบ้านผม แต่หลายคันก็มีเส้นทางผ่านบ้านผม (มันยิ่งทำให้ผมคิดถึงบ้าน)

...........

แต่ปีนี้  ผมปรับเปลี่ยนสายงาน เติบโตไปตามวิถีที่ควรจะเป็น....

ผมไม่ได้ทำงานในลักษณะเช่นนั้นอีกแล้วในเทศกาลปีใหม่  !

ผมเคยบอกกับนิสิตเสมอว่า "เราต่างก็โชคดีที่ยังมีบ้านให้คิดถึง" เพราะบ้านคือสถานที่ที่เต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่นโดยที่เราสามารถกินอิ่ม  นอนหลับได้อย่างสุขใจ !

สำหรับผมแล้ว,  ในโลกใบนี้  บ้าน..เป็น "พื้นที่"  ที่เรารู้จักดีมากกว่าที่อื่น ๆ

และบ้าน เป็น "พื้นที่"  ที่ "รู้จักเรา" ดีกว่าที่อื่น ๆ 

บ้านเป็น "พื้นที่"  ที่มี "คนที่เรารัก และรักเรา" รวมถึง "รู้จักเราดี"  รออยู่ที่นั่น

......

ผมรู้สึกดีและตื่นเต้นทุกครั้งที่นึกได้ว่ากำลังจะได้กลับบ้านในเทศกาลปีใหม่

และเขินไม่เบาที่จะได้กลับบ้านหลังห่างเหินไปนานในเทศกาลเช่นนี้และอดถามตนเองไม่ได้ว่า นอกจาก "หัวใจ" ที่พองโตดวงเดียวนี้  ผมควรต้องตระเตรียมอะไรกลับไปบ้าง..

........

 ผมเคยแต่อวยพรและอธิษฐานให้ผู้คนที่สัญจรไปมาในเทศกาลปีใหม่เดินทางกลับบ้านโดยสวัสดิภาพ

ถึงคราวนี้...ผมก็จะไม่ลืมที่จะอวยพรและอธิษฐานให้กับตัวเองเช่นกัน

....................

 

โลกนี้มีพื้นที่มากมายนัก

แต่มีที่ที่รู้จักไม่กี่ที่

มีผู้คนมากมายเท่าโลกมี

แต่มีคนรู้จักดีไม่กี่คน

(บทกวีของคุณไพวรินทร์ ขาวงาม)

 

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 69716
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 18
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (18)

แวะเข้ามาทักทายค่ะคุณ แผ่นดิน คิดถึงบ้านเหมือนกันค่ะ

ยินดีด้วยกับการเติบโตขึ้นของชีวิต และดีใจด้วยที่จะได้กลับบ้าน เห็นการทำงานของคุณแผ่นดินแล้วทำให้นึกถึง อาจารย์บางท่านที่ วท.ยะลา แผนกช่างยนต์ที่ไม่เคยได้กลับบ้านช่วงเทศกาลปีใหม่เนื่องจากมีโครงการของกรมอาชีวะ เกี่ยวกับการบริการตรวจ เช็ค ยานพาหนะในช่วงเทศกาลปีใหม่ให้กับประชาชน ตามท้องถนนในจุดต่าง ๆ ค่ะ คิดแล้วก็เห็นภาพการทำงานค่ะ

ชอบบทกวีบทนี้จังเลยค่ะ ทำให้นึกถึงบ้าน มีความสุขเยอะ ๆ กับครอบครัวที่รัก ในเทศกาลแห่งความสุขกับเทศกาลปีใหม่...สุขสันต์วันปีใหม่ค่ะ

โลกนี้มีพื้นที่มากมายนัก
แต่มีที่ที่รู้จักไม่กี่ที่
มีผู้คนมากมายเท่าโลกมี
แต่มีคนรู้จักดีไม่กี่คน

มาอ่านค่ะ....เขียนเก่งขึ้นทุกวันเลยนะคะ...อ่านเพลินค่ะ...ขอให้การกลับบ้านเป็นพลังเติมเต็ม..หัวใจ...คนที่บ้านรู้จักเราดีค่ะ...ดิฉั๊นคิดเช่นนั้นเช่นกัน..
  • ขอบคุณท่านอาจารย์มากครับ
  • ไม่เพียงเฉพาะปีใหม่นะครับ สงกรานต์ผมก็ไม่ได้กลับบ้านมานานแล้ว
  • ดีที่เคยได้ออกทีวีเกี่ยวกับเรื่องนี้ เป็นการสัมภาษณ์รายการสด ก็เลยได้เอาวีดีโอส่งไปให้ทางบ้านได้ดูกัน  และร่วมยินดีกับภารกิจของเรา
  • และโชคดีที่คนทางบ้านทั้งหลายเข้าใจในหน้าที่และบทบาทที่ต้องรับผิดชอบ
  • เด้กที่ทำกิจกรรมกับผมในช่วงเทศกาล ส่วนหนึ่งคือคนที่อยากกลับบ้านแต่ไม่ได้กลับบ้านเพราะไม่มีเงิน...
  • สวัสดีปีใหม่ มีความสุขมาก ๆ นะครับ...

ปีใหม่ปีนี้ผมไม่ได้ไปไหน...ผมยังคงอยู่บ้านของผม ปีนนี้รับแขกอยู่ที่บ้านมากกว่า

เมื่อสักครู่น้องสาวผมโทรมาคุยว่า "อยากกลับบ้าน" มากแต่ดูท่าแล้วกลับบ้านไม่ได้เป็นแน่ เพราะระยะทางที่ไกลกันมาก และต้องเตรียมการสอนและทำงานบางอย่างให้มหาวิทยาลัย ในวันเปิดเรียนปีใหม่ของนักศึกษา

ผมเข้าใจความรู้สึกของน้องสาวผมดี ว่าเขารู้สึกอย่างไร..แต่ด้วยเหตุผลและความจำเป็นที่มี ทำให้เขาต้องอยู่

สำหรับคนเดินทาง หากจะเดินทางก็คงต้องระมัดระวังเป็นพิเศษครับ

เดินทางโดยสวัสดิภาพ นะครับ คุณ "แผ่นดิน"

มายกมือค่ะ ว่าไม่ได้กลับบ้านช่วงปีใหม่และสงกรานต์มา 2 ปีแล้ว น้อยกว่าคุณพนัสปีเดียว / วันก่อนเจอนิสิตที่เคยร่วมงานกัน เขาถามไถ่ถึงโครงการรณรงค์ลดละอุบัติเหตุในช่วงเทศกาล ที่พวกเราเคยร่วมกันให้บริการแก่ผู้สัญจรไปมา // ดิฉันเองก็รู้สึกดีใจนะคะ ที่มีนิสิตคิดถึงโครงการดีดี ที่เคยร่วมแรงร่วมใจกัน //แต่เนื่องจากว่า ตอนนี้ดิฉันลำเอียงค่ะ มาทำงานDSS ซะมากกว่า บทบาทของการพยาบาลน้อยลงทุกที จนไม่เหลือแล้ว คงไว้แต่ "พญามาร" จึงไม่ได้ติดตามโครงการนี้อย่างต่อเนื่อง และไม่สามารถตอบข้อถามแก่นิสิตได้ // ได้แต่เสียดายโครงการดีดี
  • โครงการนี้ปิดตัวไปพร้อมกับผมนั่นแหละครับ
  • และขอบคุณพี่หนิงที่เคยร่วมด้วยช่วยกันในห้วงเวลานั้น
  • บางทีคิดเหมือนผมมั๊ยว่า  คนเปลี่ยนแต่ระบบ หรือชิ้นงานใดที่ดีก็น่าจะคงอยู่
  • และนำเข้าสู่กระบวนการ "ต่อยอด"  ทางความคิด
  • คุณ  จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร
  • ครั้งหนึ่งนานมาแล้วผมจัดรายการวิทยุ เพลงแรกที่ชอบเปิดจะเปิดตอนต้นรายการจะเกี่ยวกับบ้านทั้งนั้นเลย  จนมีคนถามว่าเพราะอะไร ผมก็เลยสาธยายให้ฟัง...ว่ามีที่มาที่ไปเกี่ยวกับการโหยหาบ้าน ซึ่งการงานได้พรากผมห่างออกมา
  • ขอให้มีความสุขกับการใช้ชีวิตทั้งคุณจตุพรและน้องสาว รวมถึงผองมิตรเครือญาตินะครับ
คิดค่ะ / พี่เลยมาทำ KM ไงคะ โชคดีที่มีอาจารย์เก่งๆท่านมาทำเครื่องมือไว้ให้ใช้แล้ว // อยากเล่าเรื่องราว ประสบการณ์การทำงานต่างๆ จากการปฏิบัติงานจริงทิ้งไว้ เพื่อการต่อยอด /// หรือแม้ว่า วันใดวันหนึ่งเราต้องจากไป คนที่รับไม้ต่อจะได้ไม่ต้องเริ่มต้นใหม่ ซะทีเดียวเลย แค่นำไปประยุกต์ใหม่ ต่อยอด ผลิใบ (สองวันนี้ แถบเครื่องมือพี่หาย อ่านยากหน่อยนะคะ)
  • มาร่วมแสดงความยินดีด้วยครับ ในการกลับไปเยี่ยมบ้านของคุณ แผ่นดิน ในช่วงปีใหม่ปีนี้
  • ในสมัยผมอายุ เท่า ๆ กับคุณแผ่นดิน ผมอยู่ไกลบ้านมากกว่า 700 กิโลเมตร ได้กลับบ้านช่วงปีใหม่ เยี่ยมพ่อแม่ไม่บ่อยเช่นกัน แต่ก็ไม่ได้ออกไปทำกิจกรรมบริการสาธารณะเหมือนคุณแผ่นดิน  เวลาส่วนใหญ่ใช้ไปกับการอยู่ในห้อง Lab. ทำให้เห็นโลกภายนอกน้อยไปหน่อย แต่ก็ไม่เสียดายครับ เพราะถือว่า ต่างคนต่างทำหน้าที่หรือภารกิจ ตามสิ่งที่ตนคิดว่าดีที่สุด ณ เวลานั้น
  • ผมเองก็จะกลับ โคราชบ้านเกิด ในช่วงปีใหม่ครับ
  • ขอบคุณมากครับอาจารย์ฯ
  • สิ่งหนึ่งที่ผมต่างหนักเช่นเดียวกับอาจารย์ก็คือเราต่างก็ต้องโลดเล่นไปตามห้วงทำนองอันเป็นบทบาทและหน้าที่ของเราเอง
  • ขอให้อาจารย์เดินทางโดยสวัสดิภาพนะครับ

 

อ่านแล้วรู้สึกซาบซึ้ง..ประทับใจค่ะ
  • เตรียม "ความรัก" กลับไปเยอะ ๆ นะคะ นำไปฝากคนที่บ้านค่ะ
  • เดินทางปลอดภัยโดยสวัสดิภาพนะคะ
  • จะคอยติดตามเรื่องราวที่คุณแผ่นดินเก็บเกี่ยวมาฝากระหว่างเดินทางกลับบ้านค่ะ
  • ชื่นชมลีลาการเขียนเรื่องราวให้พวกเราได้อ่านค่ะ...ชอบค่ะ...อ่านเพลิน...
  • ขอบคุณค่ะ
เข้ามาทักทายค่ะ    ขอบคุณที่ไปเยี่ยมและให้ข้อคิดดีๆค่ะ

(^______^)

อ่านบันทึกนี้แล้วรู้สึกว่า...เหมือนมานั่งฟังหลายๆ ท่านคุยกันด้วยอารมณ์ละมุนละไมคะ...

แวะมายามดึก..ตามรอยที่ท่านอัจฉรา...ทิ้งรอยไว้พามาคะ...

ขอให้มีความสุข...นะคะ

กะปุ๋ม

การเรียนรู้ที่มีคุณค่าจากการได้ปฏิบัติจริง 

การปฏิบัติจริงถือว่าเข้าถึง   เข้าใจ 

การเข้าถึงเข้าใจ นำไปสู่การพัฒนา

                ผมเห็นว่า  คุณแผ่นดิน  ได้ทำสิ่งที่มีคุณค่าต่อแผ่นดิน

  • ขอบคุณในทุก ๆ  กำลังใจ ที่มีอย่างต่อเนื่อง
    • อ่านแล้วคิดถึงสมัยเมื่อไปเรียนอยู่ไกลบ้าน "คิดถึง" แต่กลับไม่ได้ ได้แต่ฟัง "คิดถึงบ้าน" ....ยามนี้ฉันเหงา...คิดถึงบ้าน....
    • เวลาที่คิดถึงบ้าน...จะมองดูดาว...และ..คิดว่าคนที่บ้าน.....ก็น่าจะมองดูดาว ดวงเดียวกัน 
    • ขอให้เดินทางกลับบ้านโดยสวัสดิภาพ และสวัสดีปีใหม่ล่วงหน้า นะค่ะ
  • อาจารย์  paew
  • พอดีเพิ่งมีโอกาสวกกลับมาอ่าน....
  • ใช่ครับผมเชื่อว่าความผูกพันที่มีต่อกันจะช่วยให้เรามองดวงดาวดวงเดียวกัน
  • ว่าไปแล้วเพลง "เดือนเพ็ญ"  ให้คุณค่า ความหมายและอารมณ์การคิดถึงบ้านที่ดีมากเลยนะครับ