GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

333 วันใน gotoknow.org

แน่นอนชุมชนคนเขียน blog เกิดที่ชัดในใจดิฉันได้เห็นความสัมพันธ์ที่เกิดได้อย่างน่าอัศจรรย์ในgotoknowแห่งนี้ นอกจากนั้นแล้วมีเกลียวความรู้อะไรเกิดขึ้นบ้าง...เป็นความคิดคำนึงที่คิดต่อไป....ไม่จบ

บันทึกของคุณขจิตบันทึกนี้ทำให้ดิฉันอยากเขียนบันทึกนี้ขึ้นมาทันทีในช่วงเช้าแต่กว่าจะเคียร์ตัวเองได้ก็เย็นคล้อยมาจนป่านนี้แล้ว333 วันที่ดิฉันเปิด blog ครั้งแรกคงมีเหตผลเหมือนหลายๆ คนมีคนจูงมือไปให้เจอ......แล้วดิฉั๊นก็ทิ้งให้blog ร้าง 6 เดือนเต็ม...จะโดยเหตุผลอะไรก็ไม่แน่ชัดนัก มาเริ่มเขียนอีกทีเมื่อมีงานได้รับมอบหมาย...จำเป็นต้องเขียนเพราะต้องสื่อสารไม่ได้ออกจากใจเล้ย!...ไม่แปลกที่บันทึกของดิฉั๊นบันทึกแรก...อ่านแล้วน่าเผาทิ้งมาก....(มีคนบอกแบบนั้น)เพราะเรามิได้ทำด้วยใจเราทำเพราะเรามีหน้าที่ต้องทำ...ดูไร้อารมณ์กว่าทำด้วยใจเยอะเลยไม่เชื่อท่านลองเปรียบเทียบชัดๆว่า หากเรามีชีวิตคู่อยู่ด้วยหน้าที่กับอยู่ด้วยใจเนี่ย...มันแตกต่างกันขนาดไหน...หลังจากดิฉันเขียนเพราะหน้าที่ต้องเขียน...อยู่หลายเดือนติดวังวนติดกรอบตัวเองเพราะไปตั้งชื่อ blog ว่า"เลขานุการเครือข่ายการจัดการความรู้ระหว่างมหาวิทยาลัย" จะเขียนเรื่องอะไรสักทีก็ใจก็จดจ้องสื่อสารแต่กับงานที่ "เกี่ยวกับชื่อ blog" อยากเขียนอะไรก็เขียนไม่ได้ติดกับตัวเอง..กับชื่อที่ตั้งขึ้นเอง..ทนไม่ไหวแล้วเปิดBlog ใหม่ดีกว่า"เก็บได้จากการทำงาน"เริ่มเขียนอะไรที่นอกเรื่องแต่เป็นสิ่งที่เก็บได้จากการทำงานพัฒนาบุคลากรที่ทำอยู่ดูมีความสุขในการเขียนขึ้นเยอะค่ะ..ก็ไม่มีผิดไม่มีถูกนี่เป็นสิ่งที่เราเก็บได้ ห่างกัน 10วัน ดิฉั๊นเปิด blog "มุมละไม-ไดอารี"...อันนี้ซิสนุกเลยเขียนทุกเรื่องที่พบเห็นในมุมของตัว...แล้วดิฉันก็หมั่นดูแลบันทึกของตัวเอง...ดู Balance ของแต่ละ blog โดยเหลือบดูจากปฎิทินด้านขวามือให้มีสมดุล..แต่แปลกดิฉันมักวิ่งไปเขียนที่ "มุมละไม" มากกว่าที่อื่น ดิฉันพบว่า.....blogger ทั้งหลายที่เข้ามาวนเวียนในบันทึกของดิฉันเขาสัมผัสดิฉันรู้จักจากการเขียนบ่อยๆคนที่มีปฏิสัมพันธ์ ติดตามบ่อย จะตามหากันจนเจอผู้อ่านก็ดูเหมือนจะตั้งใจค่ะ..ว่าจะมาสัมพันธ์ใน blogไหนของเรา      
       ในบันทึก "งานพัฒนาบุคลากร"ก็จะมีขาประจำในฟิวส์ งานมาอ่านแต่จะน้อยกว่า....เพราะเราเจองานที่ตรงๆ จะจะ ผางผาง น้อยแต่ละคนมีบริบทของตัวเอง(อันนี้อาจผิด)หลายครั้งดิฉันอ่านของคน HRD วันนี้ก็ยังให้ความเห็นทันทีมิได้แต่....อีกหลายวัน...หลายเดือนบ่อยๆ ดิฉันวิ่งกลับมาซมซานหาบันทึกที่อ่านผ่านไปแล้วอย่างเข้าใจยิ่งขึ้น

เรียนรู้ว่า คนที่มาหาดิฉัน
1.จะชอบอะไรสักอย่างของเราแล้วมาติดตามงานเขียนหากเราตอบต่อด้วยอัธยาศัยอันดี เธอก็จะมาหาเราประจำ...ประจำ...จนคุ้นเคยกันดี
2. blogงานพัฒนาบุคลากร จะมีคนที่ทำงานด้านเดียวกันมาอ่านบ่อยที่อ่านอย่างเดียวแต่ไม่ให้ความเห็นเนื่องจาก..เป็นการลงเนื้อหางานที่แตกต่าง.วันหนึ่งหากมีบันทึกที่ตรงกับงานแบบตรงเผงซึ่งมีโอกาสยากเพราะ blogger ในฟิวล์เดียวกันยังมีน้อยแต่กระนั้นก็ยังมีงานคุณภูคาที่ทำงานด้าน HRD มาให้อ่านบ่อยๆ อ่านจนรู้จักงานของเขาเวลา มีปัญหาเกี่ยวกับงานคิดไม่ออกส่งเมลไปถาม ก็มีบ่อย
3.การให้กำลังใจกันมีกันสม่ำเสมอเห็นชัดจากคุณขจิต...คุณโอ๋-อโณ พี่เม่ยคุณนิดหน่อยคุณศิริที่ทำให้รู้จักงานพยาธิมากขึ้น คุณกฤษณาและคุณหมอสมบูรณ์ที่แวะเวียนมาให้กำลังใจเสมอแม้จะคนละ สายงานกันเปิดโลกทัศน์ในคน ต่างฟิวส์ มากขึ้น
4.คนที่ทำงานการจัดการความรู้เหมือนๆกันจะเรียนรู้...การก้าวย่าง...วิธีการทำงานเช่น ดิฉันเรียนรู้จากทีมงานม.นเรศวรม.ขอนแก่น ทีมงาน มมส. กระทั่งทีมงานส่งเสริมการเกษตร ทีมกศน.
5.คนงานคล้ายๆกันก็จะมาวนเวียนเช่นคุณสมพร...คุณใบบุญ...หรือท่านอื่นๆ ที่ดิฉันอาจกล่าวไม่หมด
นั่นคือความพร้อมให้แบบใจมาก่อนเมื่อมีจังหวะเราทำการใหญ่ได้แน่นอน ดิฉั๊นคิดเช่นนั้น

แน่นอนชุมชนคนเขียน blog เกิดที่ชัดในใจดิฉันได้เห็นความสัมพันธ์ที่เกิดได้อย่างน่าอัศจรรย์ในgotoknow แห่งนี้ นอกจากนั้นแล้วมีเกลียวความรู้อะไรเกิดขึ้นบ้าง...เป็นความคิดคำนึงที่คิดต่อไป....ไม่จบ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 68048
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 33
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (33)

เยี่ยมมากค่ะพี่จิ๊บ อย่างนี้ซิค่ะ คือ เรี่ยวแรงคนสำคัญ ที่จะเข้ามาดูแลชุมชนบล็อกเกอร์ภายใน มอ. ของเรา :)

ขอจอง(ในใจ)ไว้ก่อน

เดี๋ยวตามมาให้ คห เพิ่ม อิอิ เดี๋ยวความรักจะตก 55

ไปส่งญาติกลับกรุงเเทพฯ ก่อนค่ะ

โอเป็นหนึ่งในข้อแรกของพี่เมตตาเลยล่ะ "ชอบอะไรสักอย่างของเราแล้วมาติดตามงานเขียน" ถึงจะตอบรึไม่ตอบโอก็ตามพี่เมตตาแทบทุกบันทึกเลยค่ะ

โอว่าพี่เมตตาเป็นผู้หญิงทำงานที่มีเสน่ห์มาก ๆ คนนึงเลยล่ะ เขียนอะไรออกมาก็ทำให้เห็นภาพเหมือนพี่เมตตามาคุยอยู่ตรงหน้านี่ล่ะค่ะ

..

 

มารายงานตัวค่ะ...คุณ "เมตตา" ว่ากลับมาแล้ว เป็นเพราะทนคิดถึงคุณเมตตาไม่ไหวค่ะ

ระลึกถึงเสมอค่ะ คุณเมตตา ผู้มีจิตใจเมตตา

ขอตอบคุณโอก่อนนะคะ...คันปาก...ยุกยิก...

โอว่าพี่เมตตาเป็นผู้หญิงทำงานที่มีเสน่ห์มาก ๆ คนนึงเลยล่ะ เขียนอะไรออกมาก็ทำให้เห็นภาพเหมือนพี่เมตตามาคุยอยู่ตรงหน้านี่ล่ะค่ะ

พี่อยากให้เป็นประโยคนี้มากกว่าค่ะโอ โอว่าพี่เมตตาเป็นผู้หญิงทำงานที่มีเสน่ห์มาก ๆ คนนึงเลยล่ะ เขียนอะไรออกมาก็ทำให้เห็นภาพเหมือนพี่เมตตามาเอาคางเกยคอคุยใกล้ๆล่ะค่ะ ...
แบบว่านานๆ จะมีคนชมที

อูยยยยยย ๆๆๆ

     เห็นภาพ เห็นภาพ ...

          อย่านะ เดี๋ยวมีหวั่นไหวล่ะก็ ยุ่งเชียว ^o^

  • อ่านทุกบันทึกที่คุณเมตตาเขียนค่ะ เหมือนอย่างที่คุณเมตตาบอก  บันทึกบางบันทึกแม้จะตรงใจกับงานที่เราทำ  แต่หลายครั้ง สมองสั่ง ปลายนิ้วสัมผัสแป้นพิมพ์  พิมพ์ไปสองสามประโยค ก็หยุดทบทวน ให้สมองสั่งอีกครั้ง สุดท้าย ก็ลบดีกว่า ตัวเองเป็นอย่างงั้นจริง ๆ ค่ะ ทั้ง ๆ ที่สิ่งที่ได้จากบันทึกนั้น มีประโยชน์หรือจุดประกายในงานให้ตัวเองได้เยอะมาก   ในขณะที่บางบันทึก

 

บันทึกนี้ อ่านแล้วกระตุ้นให้อยากเขียนบ้าง หลังจากร้างรา ห่างหายไปหลายวัน ด้วยอะไรก็ตาม แต่มาวันนี้เพราะถูกพาดพิง บวกแรงคิดถึง มาให้กำลังใจด้วยค่ะ ต้องอย่างนี้ซิ หญิงแกร่ง
เป็นกำลังใจให้ผู้หญิงแถวหน้า ด้วยคนครับ!!!
  • cheers !!! ka
มาขอชมด้วยคนค่ะ การค้นพบตัวเองคือสิ่งที่ยิ่งใหญ่...จริงไหมคะ คุณเมตตาพบตัวเองแล้ว จึงทำให้ใครๆก็อยากมาพบคุณเมตตาด้วย....เย้...เย...
คุณเมตตาก็เป็นกำลังใจที่สำคัญของชาวสมาชิกใน GK ด้วยน๊ะค๊ะ อิ อิ โดยเฉพาะผู้เขียนไง (วันนี้เสียดายจัง!!!!..)
ตามมาให้กำลังใจอีกคนครับ ก็ขอให้ ...เป็นผู้หญิงทำงานที่มีเสน่ห์มาก ๆ คนนึงเลยล่ะ ...ก็แล้วกันนะครับ..
  •  เยียมมากครับ เห็นกับความคิดเห็นของที่พี่โอ๋-อโณ นะครับที่ว่า "การค้นพบตัวเองเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่"
  • ผมเคยเขียนแล้วครับ พรุ่งนี้จะนำมาบันทึกแลกเปลี่ยน

คุณเมตตาคะ

  • เป็นความสุขของคนคอเดียวกันและต้องมาพบกันทุกวันใน G2K
  • เป็นความสัมพันธ์ที่ก่อ-เกิดขึ้นอย่างแน่นแฟ้น โดยไม่รู้ตัว
  • เป็นความผูกพันที่กำลังหยั่งลึกลงไปในทุกวัน ๆ

สิ่งที่เกิดตามมา

  • การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ในการใช้ชีวิต
  • การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ในเรื่องราวการทำงาน
  • การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ในเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น(ของแต่ละคน)

คุณเมตตา

  • เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ G2K มีสีสัน
  • เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ก๊วนเรามีชีวิตชีวา(เป็นพวกเดียวกันแล้วอ่ะนะ)
  • และคิดว่าหลาย ๆ คนได้ติดตามอ่าน blog คุณเมตตาอยู่เสมอ
  • เป็นกำลังใจให้กันต่อไปให้ถึงวันที่ 666 แล้วค่อยว่ากันต่อนะคะ

ขอจบพร้อมกันเรือนรักเรือนทาสค่ะ(อ้าวเกี่ยวกันได้ไงเนี่ย)

 

 

  • มาช้าดีกว่าไม่มานะครับ
  • มัวแต่ติดอยู่ที่บันทึกนี้
  • ไปทานข้าวหน่อยเดียวพี่ไมโตแพ้พี่สมจิน ยิ้ม ยิ้ม
  • ชอบที่พี่เก็บประเด็นได้เร็ว
  • เลขามหัศจรรย์
  • รอคุณหมอปราบยุงมาหรือยังครับ
  • ผมว่าการที่เราค้นพบตัวเองนี้ เป็นสิ่งที่สำคัญที่จะทำให้เราดึงศักยภาพที่มีอยู่ในตัวเราออกมาได้ บางทีคนรอบข้างก็ช่วยทำให้เรารู้จักตัวเองครับ
  • เวลาที่ผ่านไป พอนานขึ้น ทำให้เราได้เรียนรู้อะไรมากขึ้น ความสัมพันธ์ของ Blogger ใน Gotoknow ดูจะแน่นแฟ้นขึ้น
  • ผมขอยืนยันกับคุณโอด้วยคน ว่า คุณเมตตาเป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์จริง ๆ ครับ
  • เขียนบันทึกแล้วครับ ตามคำสัญญา
  • Gotoknow.org  กับ 365 วันของการ ลปรร. (ลิงค์)

เยี่ยมมากค่ะกับการค้นพบตัวเอง

หลาย ๆ คนที่ได้อ่านแล้วคงได้แรงบันดาลใจกลับไปเป็นกระบุง...ขอชื่นชมอีกครั้งค่ะ

ดร.แจน...ขอบคุณค่ะเข้ามาอย่างรวดเร็วมาก...เป็นเกียรติต่อ "บันทึกนี้" จะคิดต่อไปเรื่อยๆค่ะ
คุณVij คะระลึกถึงคุณตลอดเวลาเช่นกันค่ะ...มาพร้อมรูปใหม่ สวยแจ่มเชียวค่ะ...ห้ามหายไปอีกนะคะ สัญญา...ต้องจับสัญญา...
คุณรัตติยาเขียนไม่จบค่ะ...ในขณะบางบันทึก....ไม่ได้ให้อะไรเลย...ถือเป็นสีสรรใน G2K ก็แล้วกันนะคะ...มีน้ำบ้างเนื้อบ้าง พอให้คล่องคอ

คุณเมตตา

ไปทานข้าวก่อนดีกว่า

รอได้ เดี๋ยวค่อยมาตอบ

เป็นห่วงสุขภาพค่ะ

อิอิอิ

คุณใบบุญ ขอบคุณค่ะที่มาร่วม วงทบทวนตัวเอง เขียนนะคะหนูจะรออ่านค่ะ
คุณเอก...คุณอร ขอบคุณค่ะ ที่มาร่วมเชียร์กัน คุณโอ๋ คุณศิริ เราต่างเป็นำกลังใจซึ่งกันและกันเราเติมเต็มกันอยู่เรื่อยๆ จึงไม่กล้าที่จะห่างหายไปจาก g2k
คุณภูคาคะ และผู้หญิงที่มีเสนห์มากๆ นี่เขาทำยังไงกันละคะ ช่วยบอกมาซัก 3 ข้อซิคะ ...โจทย์ของคุณ คุณเมตตา ยังตีลังกาคิดอยู่เลยค่ะ
คุณสิงห์ป่าสัก ตามไปอ่านแล้วค่ะ...ขอบคุณค่ะ
คุณสมพร...แน่นแฟ้น โดยไม่รู้ตัว กำลังหยั่งลึกลงไปในทุกวัน ความสุข สีสรร มีชีวิตชีวา....คำสำคัญทั้งนั้นเลยนะคะ ความสุขเกิดง่ายๆ ในใจเรา ขอบคุณค่ะ
คุณขจิตคะ เลขามหัศจรรย์....ขอเปลี่ยนเป็น "เลขาบ้าพลัง" ได้มั๊ยคะ
คุณบอย...มายืนยันว่าคุณบอยหน้าเด็กจริงๆ ค่ะแต่ความคิดไม่เด็กตามใบหน้า คุณเล็ก ขอบคุณค่ะที่แวะเวียนมา...เก็บไปเป็นแรงดลใจ

คุณเมตตา

ตกลงออกห้องประชุมมาได้ทานข้าวหรือยังคะเนี่ย

  • confirm ค่ะ ^__* ว่าคุณเมตตา  เป็น เลขามหัศจรรย์ ค่ะ
  • ที่จริงแอบรู้จักคุณเมตตาแบบ F2F ก่อนที่จะมาติดตามใน blog อีกค่ะ  แต่ตอนที่อยู่มอนอ  มีอะไรให้ตื่นตาและตื่นเต้นมากจนไม่กล้าเข้าไปทักทายใครมากอ่ะค่ะ  แต่ก็ถึงบางอ้อนะคะว่า  ทำไมน้องแต้ว ถึงได้ฝากขนมไปให้พี่เมตตา ^__*

คลับคล้ายคลับคลาว่า อ่านบันทึกแรกของคุณเมตตาเรื่อง ติด http://gotoknow.org/blog/km-psu/38917 แต่ไม่ได้ให้ความเห็นอะไร นึกแต่เพียงว่าเขียนเก่งจัง เห็นภาพตามเลย จนมาถึงเรื่องเด็ดดอกหญ้าสะเทือนถึงดวงดาว http://gotoknow.org/blog/km-psu/54115 ที่สัมผัสได้ถึงพลังที่ล้นออกค่ะ จากนั้นก็เหมือนกับว่าพลังของคุณเมตตาจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และที่ทำให้ดิฉันติดงอมแงม คือซีรี่ส์ตามหานางฟ้า ทั้งๆที่โดยนิสัยจะไม่ค่อยชอบละครที่ต้องติดตามเป็นตอนๆเท่าไหร่ค่ะ เรียกว่าอ่านแบบลุ้นๆ ไปตลอด มีครบรส

ได้เรียนรู้หลายๆอย่างเหมือนอ่านตำราพิชัยยุทธทั้งบู้ ทั้งบุ๋น แล้วยังแถมมีบทหวานบ้าง ตลกบ้างแทรก ในบันทึกของคุณเมตตาค่ะ ขอบคุณค่ะ

มาเชียร์ ผู้หญิงแถวหน้าด้วยอีกคนครับ
  • มาทักทายเลขาบ้าพลัง เอยเลขามัศจรรย์