การเล่าเรื่องตลกถือว่าเป็นคุณสมบัติพิเศษของแต่ละบุคคล บางคนเล่าเรื่องตลกแทบตายก็ไม่ขบขัน ซึ่งตรงข้ามกับบางคนแค่เห็นหน้าก็ตลกแล้ว

ผมเป็นคนชอบฟังเรื่องตลก ขบขัน โดยเฉพาะสมัยเรียนถ้าอาจารย์ท่านใดสอนแล้วสอดแทรกเรื่องตลกเข้ามาด้วยกับการสอนจะทำให้ผมและเพื่อนๆ ชอบเข้าเรียนมาก เพราะนั่งเรียนแล้วไม่ง่วง และไม่เครียด รวมทั้งการเข้าร่วมประชุมสัมมนาก็เช่นกัน หากวิทยากรท่านใดมีเรื่องตลก ขบขัน มาเล่าในที่ประชุมด้วย จะทำให้เกิดบรรยากาศการประชุมที่เยี่ยมยอดเลย คนเข้าร่วมประชุมไม่หลับ พร้อมกับได้รับความรู้เต็มเปี่ยม

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมเล่าเรื่องตลกแต่ไม่ตลก ครั้นเวลาที่ผมได้มี โอกาสไปสอน และไปเป็นวิทยากร ผมจึงได้จำเอาเรื่องตลกที่ผมประทับใจที่ได้ยินได้ฟังจากอาจารย์มาและเล่าให้กับนักศึกษา และผู้เข้าร่วมอบรมฟัง ขณะเล่าผมก็จำเอาท่าทาง ลักษณะเหมือนกับอาจารย์ที่เล่าให้ฟังมา พอนักศึกษา และผู้เข้ารับการอบรมฟังแล้ว ก็แสดงอาการเฉยๆ บางครั้งก็มีบ้างที่ตลกนิดๆ เพื่อเอาใจคนเล่า  สุดท้ายเพื่อนผมที่เคยไปนั่งฟังจึงถามว่า “ทำไมถึงเล่าเรื่องไม่ตลก”</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ถึงบางอ้อ หลังจากนั้นจึงได้พยายามหาคำตอบว่าทำไมเราถึงเล่าเรื่องตลกแล้วไม่ตลก จึงพบว่าการที่เป็นคนเล่าเรื่องตลกได้ดีนั้นจะต้องแสดงด้วยอารมณ์สนุกสนาน  อารมณ์ / ความรู้สึก เรื่องเวลา สถานการณ์ เป็นตัวประกอบ  เช่นเดียวกับการแสดงดนตรี  มืออาชีพของโลกในการเล่าเรื่องตลกย่อมอาศัยเวลา  กี่ครั้งกี่หนที่เขาเล่นแล้วประสบความสำเร็จ  การเล่าเรื่องตลกเป็นศิลปะอย่างหนึ่งที่มีอยู่ในตัวคน…  ครับ ผมคิดว่านี่อาจจะเป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้นหากท่านใดมีเทคนิคดีๆ โปรดชี้แนะด้วยนะครับ</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ขอบคุณครับ</p><p> อุทัย   อันพิมพ์</p><p>18 ธันวาคม 2549</p>