เช้าวันสดใส บนหมู่บ้านลีซูดอยสูงในอำเภอปางมะผ้า แม่ฮ่องสอน <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เป็นวันที่พวกเรานัดชาวบ้านลีซูปลูกป่าสมุนไพร เพื่ออนุรักษ์ เป็นส่วนหนึ่งตามโครงการวิจัยการพัฒนาศักยภาพชุมชนในการจัดการความรู้ด้านสุขภาพลีซู </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">งานนี้ถือเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของชาวลีซู หมู่บ้านกึ้ดสามสิบ ที่พวกเราและชาวบ้านลีซูได้ร่วมกันปลูกป่า จำนวน ๑๕ ไร่ บนดอยสูงด้านทิศตะวันออกของหมู่บ้าน หลังจากได้วางแผนการดำเนินงานมาระยะหนึ่ง กิจกรรมนี้เป็นส่วนหนึ่งในการเสริมสร้างจิตสำนึกให้ชุมชน และเยาวชนลีซูรักษาป่า หวงแหนธรรมชาติ และมีป่าสมุนไพรลีซูที่หายากนำมารวมไว้ในป่าชุมชนของพวกเขา เป็นแหล่งศึกษาและเรียนรู้</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เมื่อไม่กี่วันก่อน …ในเช้าที่หนาวเหน็บ อะซาผะ ปลุกผมตื่นขึ้นมาจิบน้ำชาอุ่นๆ พร้อมก่อกองไฟผิงคลายหนาวในบ้านที่สร้างเป็นกระต๊อบเล็กๆ โดยใช้ไม้ใผ่และหลังคามุงด้วยหญ้าคา เป็นวิถีชีวิตที่เรียบง่ายของพี่น้องชาวไทยภูเขาที่อยู่แอบอิงกับธรรมชาติ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ในเช้าตรู่เสียงประกาศข่าวจากผู้ใหญ่บ้านประกาศเป็นภาษาลีซูให้ชาวบ้าน เตรียมกล้าสมุนไพรครัวเรือนละต้น หรือตามแต่มี เพื่อนำไปปลูกในป่าชุมชนของหมู่เฮา…แปลเป็นภาษาไทยให้ผมฟังแบบคำต่อคำ ผมฟังคำแปลแล้ว น้ำชาเมี่ยงที่ผมจิบเช้านี้ กลิ่นรสละมุนเหลือเกิน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">คำว่า “ป่าของหมู่เฮา” ในเช้าวันนี้ ผมรู้สึกเป็นสุขใจ ที่ได้ยินคำนี้ จิตสำนึก ความรัก ความหวงแหนชุมชน เป็นสิ่งที่ไม่ได้สร้างขึ้นมาโดยง่าย หากการปลูกป่าชุมชนเพื่อการอนุรักษ์สมุนไพรลีซูในครั้งนี้ เป็นจุดเริ่มต้นจุดประกายสิ่งดีๆที่จะเกิดขึ้นต่อไป…ก็เป็นเรื่องที่น่ายินดี</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมเดินออกไปในหมู่บ้านช่วงเช้า สวนทางกับแม่เฒ่าอะหมี่มะ แม่เฒ่าเป็นผู้เฒ่าหญิงอายุเยอะแต่ยังแข็งแรงและอารมณ์ดี เธอทักทายผมเป็นประจำพร้อมกับยิ้มเห็นฟันดำๆ ในก๋วย(ตระกร้าไม้ไผ่สาน) ข้างหลังแม่เฒ่า ผมเห็นกล้าไม้เล็กๆ สองสามต้น ที่รากพอกด้วยดินอย่างดี ผมคิดในใจว่า คงเป็นกล้าสมุนไพรที่แม่เฒ่าเตรียมนำมาปลูกในวันพรุ่งนี้แน่ๆ </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แม่เฒ่าอะหมี่มะ กับสมุนไพรหายาก</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมลองถามแม่เฒ่าว่า </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“ข้างหลังแม่เฒ่าคือต้นอะไร? นำมาทำไม?”</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แม่เฒ่าหยุดเดินพร้อมบอกผมว่า </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“เป็นกล้าสมุนไพรลีซู ที่หายาก เอามาปลูกที่ข้างบนนู้น…น”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แกบอกผมด้วยสำเนียงพูดไทยไม่ชัดพร้อมชี้นิ้วไปที่พื้นที่ป่าสมุนไพรที่เตรียมพื้นที่เรียบร้อยแล้ว แม่เฒ่าเป็น “แนซึซือซุ” หมอยาสมุนไพรลีซูที่ผมคุ้นเคยเป็นอย่างดีช่วงผมทำวิทยานิพนธ์บนดอยนานมาแล้ว </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">
</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">หนุ่มสาวลีซู...สนุกสนานวันปลูกป่าสมุนไพรลีซู</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เหตุการณ์เล็กๆสองสามเหตุการณ์ก่อนที่จะมี การปลูกป่าสมุนไพรลีซูในครั้งนี้ ทำให้ผมมีความสุขยิ่งนัก และนึกถึงวันที่ปลูกจริงๆ จะเป็นอย่างไรนะ?</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">อะซาผะบอกผมว่า สาวๆหนุ่มๆ เตรียมตัวเต้นแสดงความยินดี ที่ป่าชุมชนด้วย คุณครูฝากข่าวมาบอกอีกว่าจะนำเด็กๆมาร่วมปลูกป่าและเรียนรู้ทั้งหมดโรงเรียน ผมนึกถึงจำนวนนักเรียนกว่า ๒๐๐ คน งานปลูกป่าครั้งนี้คงคับคั่งไปด้วยผู้คน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ได้รับแจ้งแจ้ง พ.ท.ปิยวุฒิ โลสุยะ ว่าจะนำรถทหารพร้อมกล้าไม้สมุนไพรที่ทางป่าไม้ อนุเคราะห์ให้ชาวบ้านนำมาปลูกเพิ่มเติม ได้แก่ มะขามป้อม ไพล และพืชสมุนไพรอีกจำนวนหนึ่ง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ในวันปลูกป่าสมุนไพร ชาวบ้านและนักเรียนก็มาพร้อมกันยังป่าชุมชนที่เตรียมพื้นที่ไว้เรียบร้อยแล้ว หนุ่มสาวก็ช่วยกันปลูก หยอกล้อกันอย่างน่ารัก ชาวบ้านและผู้เฒ่าต่างก็นำต้นสมุนไพรมาปลูกตามจุดที่ได้กำหนดไว้ </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">
</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">หนุ่มสาวลีซู...หยอกล้อกันระหว่างปลูกป่า</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">หลังจากเสร็จงานปลูกป่าพวกเราก็พร้อมใจกันเต้นรำแสดงความยินดี เสียงฟู่ลู่ และแคนน้ำเต้าดังก้องป่า พร้อมกับเสียงหัวเราะ การเต้นรำที่สนุกสนานของชาวบ้าน ภาพของผู้คนกว่า ๔๐๐ คน ที่ร่วมกิจกรรมในวันนี้ ผมเห็นความรัก ผมเห็นความตั้งใจของชาวบ้านลีซู ในการร่วมกิจกรรมเพื่อชุมชนของพวกเขา</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">
</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ภาพมุมสูงจากป่าชุมชนของเรา...เห็นหมู่บ้านอยู่ข้างล่าง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>ทำให้ผมรู้สึกว่า งานที่เหนื่อยที่สุดในวันสองวันนี้ …ผมรู้สึกมีพลัง หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งเป็นความประทับใจจากดอยสูง…ปางมะผ้า </p><hr>
บันทึกประสบการณ์ วิจัยเพื่อท้องถิ่น บนดอยสูงในอำเภอปางมะผ้า จังหวัดแม่ฮ่องสอน ตามโครงการวิจัย การพัฒนาศักยภาพชุมชนในการจัดการองค์ความรู้ท้องถิ่นชาวลีซู บ้านกึ้ดสามสิบ อ.ปางมะผ้า จังหวัดแม่ฮ่องสอน
</font><p></p><p></p>
สวัสดีตอนเช้าค่ะ
ตื่นมาหาสมุนไพรกันแต่เช้าเลยนะคะคุณเอก
^____^
อาจารย์หมอสมบูรณ์
เป็นภาพยืนยันว่า หัวหน้าโครงการ หลังจากเสร็จงานแล้วเกือบตัดสินใจเป็นสมาชิกในหมู่บ้านครับ
สาวๆลีซู มีเชื้อจีนครับ น่าตา ผิวพรรณจะคล้ายจีน สรุปแล้ว สาวลีซูสวยครับ!!!
คุณแนน IS
ไม่ยักจะรู้ว่า ตามผมมาเก็บสมุนไพรเหมือนกัน
จริงๆผมมีบันทึกที่ผมไปเก็บสมุนไพรกับผู้เฒ่าชาวลีซู นะครับ
สนุกและได้ความรู้ TK จากพ่อเฒ่าชาวลีซูมากมายครับ
ไปเก็บสมุนไพรกับพ่อเฒ่าลีซู...กิจกรรมเก็บข้อมูลงานวิจัย
ดูทุกคนขมักเขม้นกับการปลูกต้นไม้มากนะคะ มีใครปลูกต้นรักไว้สักกอในโครงการด้วยไหมคะ(แวะมาแซวค่ะ)
^__^
อาจารย์จันทรัตน์ มาแซวหนุ่มบนดอยตั้งแต่เช้าเลยครับ
ต้นรักผมปลูกไว้หลายต้นครับ ป่านนี้คงเหี่ยวเฉาแล้วครับ ไม่มีใครดูแลต้นไม้ของผมเลยครับอาจารย์!!!
มิได้ปลูกแต่ต้นไม้ละครับ
เป็นการปลูกความผูกพันกันบนดอยเลย
เป็นกำลังใจให้กับชุมชนชาวบ้านด้วยครับ
ใช่แล้วครับ คุณ ตาหยู
สิ่งที่เราได้และทำให้ใจเราอิ่มเอิบคือ บรรยากาศของความรักที่เราถ่ายเทออกจากตนเอง ไปสู่ธรรมชาติ อย่างใกล้ชิด
ผมอยากให้ ตาหยู ไปร่วมในบรรยากาศในวันนั้นด้วยครับ
ปลูกป่า ปลูกใจ ไททั้งผอง
เป็นพี่ เป็นน้อง ปองใจ
ขุดปลูก รดน้ำ รดใจ
ต้นใคร ต้นรัก ปักปลูก(เอย)
คุณออต
น่าจะสนุกสนาน ยินดี กับงานรับปริญญาใน มข. อยู่นะครับ
บรรยากาศแบบนี้เป็นบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความชื่นชมนะครับ ปีหนึ่งมีหนเดียว
ขอบคุณกวี...ไม่ยักจะรู้ว่าคุณออตก็เขียนกวีได้ดีนะครับ
อาจารย์หมอ สมบูรณ์
นอกจากจะเรียนรู้กันเรื่องสมุนไพรแล้ว อาหาร ๕ หมู่เราก็สอนครับอาจารย์ แต่ ระยะห่างของแต่ละหมู่ไกลกันเหลือเกิน ชาวบ้านบอกกับผมว่ากว่าจะกินครบแค่ ๒ หมู่ก็เดินไกลแล้วครับ (เอ๊ะ...ใช่แบบนี้หรือเปล่า) ต้องถามพี่ติ๋ว แล้วครับ
อาจารย์ขจิต
บรรยากาศในวันปลูกป่า เป็นบรรยากาศที่ผมจดจำไว้ไม่ลืมเลยครับ..สนุกสนานและอิ่มเอมความสุข
ส่วนรูปเป็นการเต้นรำหลังเสร็จงานครับ สาวๆแต่งตัวชุดชนเผ่า ผมถูกชาวบ้านจับให้ใส่ชุดชนเผ่าด้วย เลยเท่ เลยครับ
ไม่ได้เข้าเยี่ยม blog ของพี่เอกนานเลย ยังก็ยังไม่นานพอที่จะลืมหรอกน่า ... หุหุหุ เข้ามาทีไรยังคงมีเรื่องราวดีๆ บทความน่าอ่าน ให้ได้รู้กันประจำ ว่างๆ ก็เข้าไปเยี่ยม blog ของผมบ้างนะ เพิ่งจะเปิดใหม่ (อันเก่าจำชื่อจำรหัสมะได้แล้ว แบบว่าไม่ได้เข้านาน เสียดายข้อความจัง)
http://supanat.bloggang.com
น้องหมูมอมแมม
มาอีกแล้ว หมูจอมซนแต่น่ารัก
ก็พี่อุตส่าห์แอด Blog ผมให้เป็นเวปในดวงใจคน สกว.แล้ว ทำไมไม่คลิ๊กมาเยี่ยมบ้างนะ
ลองดูที่ Favorites ดูนะครับผม
ผมว่าน้องหมู มีเรื่องราวที่น่าสนใจเกี่ยวกับ CBR ว่างๆก็เปิด Blog ใน G2K บ้างนะครับ
เพื่อประโยชน์โดยทั่วหน้ากัน
ขอบคุณครับน้องหมูมอมแมม
คุณเอก..ไหนว่าหนาวมากไงคะ..ทำไมพี่ไม่เห็นเขาใส่เสื้อแขนยาวเลย
เห็นภาพร่วมมือ ร่วมแรง เห็นพลัง
...กิจกรรมก่อเกิดความสามัคคี....ประทับใจมาก ...ชอบชุดพื้นเมืองที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะ
ถามอาจารย์หน่อยนะค่ะ...ผืนดินที่ร่วมกันปลูกป่านี้ เป็นที่ที่ถูกทำลายต้นไม้ หรือว่าเพื่อเพิ่มต้นไม้ หรือสมุนไพรที่ยังไม่มีค่ะ???
ขอบคุณค่ะ
พี่ติ๋ว
ผมให้ Comment ที่อาจารย์หมอสมบูรณ์ครับ(ข้างบน) ครับ ลองดูนะครับ
ส่วนภาษาสื่อสารก็ใช้ภาษาไทย(ผมใช้กับชาวบ้าน) แต่ผมค่อนข้างพูดได้บ้าง ครับ
ภาษาลีซูพูดยากหน่อย แต่ภาษาความรักนี่เป็นภาษาเดียวกัน เราสื่อกันด้วยดวงตา และหัวใจครับ :)
คุณ Chah
ชุดชนเผ่าสวยงาม และเป็นเอกลักษณ์มากครับ ลีซูถือว่าเป็น "ราชินีแห่งขุนเขา" ครับ
พื้นที่ ๑๕ ไร่ เป็นไร่หมุนเวียนเดิมของชุมชน ที่ถูกกันไว้เป็นพื้นที่สาธารณะของชุมชนครับผม
ตอบ พี่กฤษณา อีกครั้ง
พี่น้องลีซู ทำงานออกแรง ทำงานกลางแดด หากสวมเสื้อกันหนาวก็อึดอัด ประกอบกับเหงื่อออกด้วยครับ
แต่บรรยากาศทั่วไปหนาวครับ
ชุมชนนึง..เขาอยู่กันกี่คนคะ..แล้วเวลามีปัญหาเค้าดูแลและแก้ปัญหากันยังไง