จุดเริ่มต้นของชายที่ชื่อ ศิริมงคล ธรรมไชย นั้น เริ่มจากเด็กบ้านนอกคนหนึ่ง ที่ไม่ได้มีชื่อเสียงเรียงนามอะไร ไม่ได้โดดเด่นอะไรนัก โดยการใช้ชีวิตในสมัยวัยเด็กนั้น เรียกได้ว่า มีชีวิตอยู่กับคอมพิวเตอร์เลยล่ะ ไม่ได้มีจุดมุ่งหมายในชีวิต ว่าอยากจะทำอะไร อยากจะเป็นอะไร ชีวิตล่องลอยมากกก หลังจากที่ใช้ชีวิตแบบนั้นได้สักพัก จุดเปลี่ยนของชีวิตผมนั้นก็ได้เริ่มขึ้น ตั้งแต่ผมได้รู้จักกับสิ่งที่เรียกว่า ดนตรี ซึ่งสิ่งนี้เข้ามาเปลี่ยนชีวิตผมจาก หน้ามือเป็นหลังมือเลย ดนตรีทำให้คนที่ไม่เอาไหนอย่างผมนั้นกลายเป็นคนที่เริ่มเอาจริงเอาจังกับชีวิตมากขึ้น ได้มีเพื่อน มีพี่ มีน้อง ที่มากมาย มีความรับผิดชอบที่มากขึ้นตามบทบาทหน้าที่ที่ได้รับ ถึงแม้ว่าจะเรียนสายสามัญตามที่ผมเลือกเรียนในช่วงชีวิตมอปลาย (ไม่ได้อยากเรียนเลย) ในตลอดเวลาที่เรียนนั้นในหัวของผมก็มีแต่เรื่องดนตรีอยู่ตลอด จนพอเรียนจบ ผมเลยเลือกเส้นทางชีวิตที่ผมอยากจะเลือกเรียนจริงๆ เลือกในสิ่งที่ผมชอบ สิ่งที่ฝัน นั้นคือการเป็นศิลปิน ซึ่งพอได้เข้ามาเรียนดนตรีที่ราชภัฏเชียงใหม่จริงๆแล้วนั้น มันไม่ง่ายเลย ไม่ใช่ว่ามีแต่ความชอบ ความรักนั้นสิ่งนั้นเพียงอย่างเดียว แต่เราต้องมีความอดทนอีกด้วย ในตลอดเวลาที่ผมยังศึกษาอยู่ในช่วงอุดมศึกษานั้นผมก็ได้ทำอาชีพเสริมที่เกี่ยวกับดนตรีนั้นก็คือการ เป็นนักดนตรีกลางคืน โดยชีวิตในช่วงนั้นผมมีความสุขมาก ได้ออกไปเจอผู้คนมากมาย ได้เจอแสงสีเสียงที่งดงามในยามราตรี จนทำให้ผมคิดที่จะใช้ชีวิตอยู่แบบนั้นไปเรื่อยๆ แต่พอตัวผมนั้นได้ตกตะกอนความคิดก็ได้รู้สึกตัวว่า เราจะใช้ชีวิตแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน ตอนนี้เรายังมีแรงอยู่เราก็ทำได้ แต่ถ้าวันไหนเราไม่มีแรงที่จะทำล่ะ พอหลังจากที่ผมคิดได้นั้นเลยลองถามตัวเองดูว่าจะทำอะไรล่ะถ้าไม่เลยดนตรี ในตอนนั้นโอกาสจากที่ยิ่งใหญ่จากคนที่คอยห่วงใยผมเสมอนั้นก็คือ พ่อ ของผมเอง ท่านได้เสนอโอกาสให้ผมโดยการให้ไปสอนหนังสือที่โรงเรียนของท่าน ซึ่งตัวผมเองก็ไม่ได้เป็นคนที่เก่งอะไร แต่สิ่งที่ผมทำได้นั้นก็คือ ดนตรี พอรู้ตัวอีกทีผมก็รักและชอบในสิ่งนี้ไปแล้ว