ในวันที่เดินทางไปประชุมกับแผนการอ่านฯ สสส. ที่ม.ราชภัฎสวนดุสิต ใน "วันศุกร์แห่งชาติ" วันศุกร์สิ้นเดือนและฮาโลวีน ทำให้ต้องมายืนคิดกลยุทธ์การข้ามทางม้าลายหน้ามหาวิทยาลัย เนื่องจากรถราเยอะมากและไม่ยอมหยุดให้คนข้ามกันเลย OMG!@

แล้วฮีโร่ก็ปรากฎตัวขึ้นค่ะ พี่เขาจอดรถวินมอเตอร์ไซต์ที่เพิ่งขับมาส่งนักศึกษาคนหนึ่ง แล้วเดินมาทำหน้าที่เป็นจราจรจำเป็นโบกรถที่กำลังวิ่งกันวุ่นวายให้จอดก่อนถึงทางม้าลาย เพื่อให้คนได้ข้ามถนนกันบ้าง เขาปฏิบัติอย่างนี้ตลอดชั่วโมงที่ดิฉันนั่งอยู่ในร้านกาแฟ ดูพี่เขาอารมณ์ดี ยิ้มแย้มแจ่มใสตลอด


ดิฉันข้ามถนนไปแล้วขอบคุณพร้อมมอบรอยยิ้มให้เขา ซึ่งทำให้เราเองรู้สึกดีแต่เช้า เป็นการเริ่มต้นความสุขที่ไม่รู้จบ แม้กระทั่งประชุมจบแล้วก็ยังรู้สึกดีค่ะ

ดิฉันข้ามถนนกลับมาอีกครั้งหลังประชุมเสร็จ เดินไปรอรถแท็กซี่ที่มีผู้คนไม่เข้าคิวรอกันกันอยู่หลายเจ้า ช่างเถอะให้เขาไปก่อนแล้วกัน ใจก็คิดอยู่เรื่อยๆ

สุดท้ายก็เหลือกันสองเจ้า แต่เธอคงรอไม่ไหว เดินออกไปจากคิว

ดิฉันเรียกเขาไว้ "ไปก่อนเลยค่ะพี่ รถมาแล้ว"

ส่งต่อรอยยิ้ม ส่งต่อความสุข ส่งต่อความรัก

อารมณ์ดีทั้งวันในวันศุกร์แห่งชาติที่รถติดมหาประลัย

ปล. พลาดไม่ได้เลยค่ะกับเพลงนี้ อยากเห็นเพลงดีๆ อย่างนี้จาก ThaiPBS อีกค่ะ จัง-หวะ-จะ-เดิน