ทางเปลี่ยน...แต่ฝันไม่เปลี่ยน

ทุกครั้งที่ฉันหลับตา หรือทุกครั้งทีฉันคิด ฉันมักจะบอกกับตัวเองเสมอว่าตอนนี้ฉันกำลังเดินตามความฝันของตัวเองอยู่รึเปล่า.....หรือความฝันนั้นเป็นของใคร


ฝันของฉันตั้งแต่เด็กจนถึงมัธยม ฉันฝันว่า อยากที่จะช่วยชีวิตคน จึงอยากที่จะเป็นหมอ ฉันจึงตั้งใจเรียนเสมอ และทำให้ผลการเรียนของฉันนั้นถือว่าอยู่ในระดับแนวหน้าของชั้นเรียนตลอด ทุกคนรวมถึงตัวฉันต่างคิดว่าฝันของฉันนั้นที่ต้องการเรียนหมอ เพื่อ ช่วยเหลือชีวิตคน ต้องเป็นจริงแน่นอน แต่มีเหตุการณ์ที่ทำให้ฉัน สอบไม่ติดหมอ ทำให้ไม่ได้เรียนหมอ ตอนนั้นฉันคิดตลอดว่า ฉันทำอะไรผิดพลาดไปรึเปล่า ฝันของฉันที่ต้องการช่วยเหลือคนนั้นช่างเลือนลางเหลือเกินและตอนนั้นฉันคิดว่าฝันของฉันคงเป็นฝันที่ไม่เป็นจริง แต่่หนทางความฝันของฉันนั้นไม่ได้ดับไปกับการสอบหมอไม่ติดหรอก ฝันของฉันตอนนี้มันยิ่งใหญ่กว่านั้นเพราะฉันเป็นทั้ง

"ผู้สร้าง" "ผู้ให้" และสามารถที่จะช่วยเหลือทุกคนได้ด้วย


ตอนนี้ทางที่ฉันเดินคือเส้นทางของคำว่า "ครู" ฝันฉันก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย สองมือของฉันนั้นต้องสร้างและช่วยเหลือเด็กน้อยๆตาดำๆ อีกทั้งยังต้องเป็นผู้ให้ และฉันก็ฝันว่าสิ่งที่ฉันสร้างต้องเป็นสิ่งที่ดีต่อสังคมและทำให้ทุกฝ่ายมีสุข แต่กว่าจะไปถึงฝันทำไมรู้สึกว่าตอนนี้มันท้อเหลือเกิน ความคิดของฉันขัดแย้งกับตัวเองทุกครั้ง ทุกครั้งที่ท้อคิดตลอดว่าจะเลิกล้มมันไปดีรึเปล่า เราเดินมาถูกทางรึเปล่า ทุกวันนี้ฉันยังต้องตอบโจทย์กับคำถามเดิมๆซ้ำๆของตัวเองอยู่ตลอดเวลา และฉันคงไม่ยอมให้ความฝันของฉันถูกบางสิ่งที่ทำให้ฉันเขว่ ด้วยคำว่าท้อ... ฝันของฉันมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของฉัน ยิ่งคิดถึงมันก็ยิ่งทำให้ฉันรักความฝันของฉันมากขึ้น และอยากที่ทำให้ได้ แต่ทางที่ฉันเดินตอนนี้มันก็ไม่ได้ราบเรียบเสมอไปหรอก ระหว่างทางที่ฉันจะไปถึงฝัน มันมีบททดสอบที่ทำให้ฉันต้องเรียนรู้เพื่อให้ไปถึงจุดหมายปลายทางความฝันของฉันเอง เพื่อบอกว่าฉันยังซื่อสัตย์กับความฝันของฉันเองแม้จะยังมีคำว่า "ท้อ"และ "เหนื่อย" ทุกครั้งที่ฉันเดินไปตามความฝันของฉัน ฉันมักจะมองไปข้างหลัง ฉันเห็น ชายและหญิงคู่หนึ่ง ที่ฉันเห็นมาตั้งแต่ฉันยังเป็นเด็ก ท่านยิ้มและเป็นกำลังใจให้ฉันเสมอ ไม่ว่าฉันจะเดินไปทางไหนหรือทางข้างหน้าจะมีอุปสรรคมากแค่ไหนก็ตาม แค่ฉันมองไปข้างหลังฉันก็รู้ว่า ความฝันของฉันนั้นฉันไม่ได้เดินอยู่คนเดียว ยังมีฉันคนที่ฉันรักทั้ง 2 เป็นคนร่วมเดินทางไปกับฉันเพื่อเป็นแรงผลักดันทำให้ฉันไปถึงฝัน หากฉันเดินไปถึงฝัน ท่าน 2 คน คงภูมิใจกับฉันมากแน่ๆและแน่นอนฉันคงมีความสุขมากๆเช่นกัน ฉันมักคิดภาพนั้นตลอดเวลาว่า ตอนนี้ฉันใส่ชุดสีกากี และกำลังสอนเด็กหน้าชั้นเรียน และให้ความรู้และความรักความเมตตาให้กับลูกศิษย์ตัวเล็กๆของฉัน เวลาผ่านไปเด็กน้อยตาดำๆทุกคนที่ฉันสร้างด้วย 2 มือของฉัน โตขึ้นและเป็นคนดีและมีศักยภาพที่จะพัฒนาประเทศชาติให้มีความเจริญรุ่งเรือง ทำให้ทุกฝ่ายมีความสุข ฉันคงจะมีความสุขที่ได้อยู่เบื้องหลังแห่งความสำเร็จที่ได้ช่วยเหลือทุกคน


แม้ว่าตอนนี้ฉันยังวิ่งตามความฝันของฉันบนทางเส้นนี้อยู่ ฉันไม่รู้หรอกว่าทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร.....แต่ฉันเชื่อว่าหากเรามีศรัทธาเราก็มีสิทธิ์ที่จะทำให้ฝันเป็นจริงได้เพียงถ้าเราสู้ต่อไป และพยายามที่ตั้งใจจะทำให้มันเป็นจริง...ฝันนั้นคงไม่ไกลเกินเอื้อมเราแน่นอน


จิตต์พิชชา จริยา
เวลา 23.40 วันที่ 4/4/2558
ณ ห้องนอนหญิง หอพักนักศึกษาโครงการผลิตและพัฒนาครูสู่ความเป็นเลิศ


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกครูเป็นเลิศ....นางสาวจิตต์พิชชา จริยา



ความเห็น (4)

เขียนเมื่อ 

ตัวหนังสือสามารถปรับให้ สว.อ่านได้นะครับ "ว่าที่คุณครู"...

ขอบคุณสำหรับคำแนะนำมากนะค่ะ "พี่หนาน" จะรีบปรับและแก้ไขค่ะ ^^

เขียนเมื่อ 

เป็นกำลังใจให้คุณครูที่มีไฟในตัวพร้อมจะถ่ายทอดให้เด็กน้อยนะคะ

เขียนเมื่อ 

ตามมาให้กำลังใจ

เป็นครูรักษาปัญญาและจิตใจให้คนนะครับ

ขอให้มีความสุขกับการเรียนครับ