จดหมาย..."เตือน"...ตัวเอง

"สวัสดีค่ะคุณสรชาทีรัก"

ในช่วงเวลาเกือบ 1 ปี เต็มๆของการเรียนในชั้นปีที่ 3 คุณจำได้ไหม ว่าคุณนอนครบ 8 ชั่วโมงครั้งสุดท้่ายเมื่อไหร่? คุณอาจจะคิดว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา คุณทนได้ แต่คุณหารู้ไม่ว่าร่างกายของคุณเริ่มอ่อนแอลงๆ คุณใช้ร่างกายอย่างหนัก จนร่างจะพัง ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ ทั้งๆที่ความเป็นจริงแล้วชีวิตมนุษย์เรา มีเวลา 24 ชั่วโมงเท่ากันทุกคน แต่คุณกลับใช้เวลา 24 ชั่วโมงนั้นไปอย่างไร้ค่า ทำให้คุณต้องมาเบียดเบียนเวลานอนของคุณ เวลาที่ร่างกายควรพักผ่อนแต่คุณกลับต้องมานั่งทำงานหรือเคลียร์งานที่ต้องส่งในวันถัดไป มันตื่นเต้นดี มันกระตุ้นดี มันเจ๋งดี หรอ?? แต่มันไม่สนุกเลยใช่มั้ยกับการทำงานที่ค้างเป็นเดือนภายในคืนเดียว ความรู้สึกแบบนี้คุณเข้าใจดี เพราะไม่ว่าจะมีอีกสักกี่บทเรียนก็ไม่เคยทำให้คุณเปลี่ยนแปลงตัวเอง เมื่อคุณพักผ่อนไม่เพียงพอ ทำให้ร่างกายคุณอ่อนเพลียแล้วสิ่งที่ตามมา ซึ่งเป็นปัญหาที่คุณแก้ไขไม่ได้นั่นคือ "หลับในห้องเรียน" ส่งผลให้คุณเรียนไม่รู้เรื่อง หงุดหงิดง่าย อารมณ์ร้อน ใจร้อน พาลเหวี่ยงคนรอบข้าง ถ้าคุณเป็นแบบนี้บ่อยๆ ก็แย่นะ บอกเลย
สุดท้ายนี้อยากให้คุณดูแลเอาใจใส่สุขภาพร่างกายตัวเองหน่อย ที่สำคัญอย่าลืมทานยาถ่ายพยาธิด้วยนะ เพราะรู้สึกว่าคุณจะหลับในห้องเรียนบ่อยเหลือเกิน มันอาจจะช่วยอะไรได้ไม่มาก แต่ก็ยังดีกว่าคุณไม่ทำอะไร เพราะจะขอให้คุณนอนหลับให้เพียงพอ คุณคงทำไม่ได้ แต่ยังไงก็ขอเป็นกำลังให้คุณและจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอนะ

รักและหวังดีกับคุณเสมอ

สรชา รอยพนา

29/3/58 เวลา15.30น.