กลับจากอบรมการระดมจิตใจ (Mind storming) รอบแรก

นำไปผสมผสานออกแบบกระบวนการเรียนรู้ให้หลายกลุ่ม

พอน้องจอร์จี้เมล์มาชวนอบรมรอบสอง การเป็นผู้เหนี่ยวนำ (Mentor) การระดมจิตใจ ๒๐ - ๒๓ มกราคม ๒๕๕๘

สมัครทันใด .... เคลียร์งาน วางแผนการเดินทาง

ชอบ ๆ ๆ ๆ ๆ ชอบภูเขา ชอบความหนาวเย็น แฮ่ ๆ แต่อย่าเย็นจัดนักนะ

^ _ ,^

</em>

รู้ล่วงหน้าสองวันว่ามีใครมาบ้าง รู้จัก ๕ คน ไม่มีปัญหา ไปหาเพื่อนข้างหน้า อีก ๒๔ คนแน่ะที่ยังไม่รู้จัก

วันที่ ๑๙ มกราคม ๒๕๕๘ เข้าเขตอำเภอภูเรือ เริ่มเย็น พระอาทิตย์ลาลับ ยิ่งเย็นเรื่อย ๆ .... ที่นอนอุ่นสบาย

อาหารมื้อแรก และทุก ๆ มื้อ .... อร่อย สะอาด สัดส่วนผักเพียงพอ หลากหลาย จัดมาหน้า้ตาสวยงามเสมอ

นอนหลับ กินได้ กายพร้อม ใจ .... พร้อม

^_,^

อาจารย์หมอแมน นายสัตวแพทย์ปกรณ์ สุวรรณประภา ไม่ได้ให้แนะนำตัวทีละคน แค่บอกคร่าว ๆ ว่ามีใครบ้าง

แล้วค่อยทำความรู้จักกันไป ต่างเพศ ต่างวัย ถ้าเข้ากลุ่ม ๓ คนขึ้นไปก็ใช้หลัก ๒ เพศ ๓ วัย

ค่อย ๆ ร่วมกิจกรรมทั้งในห้องประชุม รอบ ๆ ภูเรือรีสอร์ท ตั้งแต่ภาคเช้าจนค่ำ

ส่วนกิจกรรมเสริมนอกตาราง ตามชื่นชอบ สำหรับคนตื่นเช้า เช่น ชมพระอาทิตย์ขึ้นที่ยอดภูเรือ

ตักบาตรที่วัดม่วงไข่ พร้อมรับพลังชีวิตจากพระอาทิตย์ที่หน้าผา

หรือศึกษาประวัติศาสตร์รวมความรักของอาณาจักรสยามและล้านช้าง

ชมวิถีเกษตรกรผลิตไม้ดอกออกจำหน่ายทั่วประเทศ เป็นต้น

^_ ,^

</em>

ภาคค่ำวันแรกดูหนัง เรื่อง Freedom writer ตรงกับจริตเป็นพัก ๆ

เหมือนกับเขียนที่ Gototknow เขียนเพื่อปลดปล่อย

เขียนเพื่อเยียวยาตัวเองจากภายใน จากความรู้สึกนึกคิด

อาจารย์และทีม น้องจอร์จี้ น้องโซดา สร้างบรรยากาศและเอื้อสภาวะความเป็นเพื่อนให้เกิดได้อยางดี

ช่วงร่วมกิจกรรม ๔ วัน ๓ คืน อาจารย์จะให้นั่งทบทวนตัวเองเป็นพัก ๆ บันทึกความรู้สึกไว้ก่อน

แต่แม้พอไปคุยกับคนที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน ที่เขียนไว้ได้ใช้บ้างเล็กน้อย

ที่เหลือก็ไหลรื่นไม่ขาดสาย เหมือนสายน้ำจากน้ำตกหลังรีสอร์ท

ที่ยังกระทบโขดหินเรื่อยไปไม่หยุดหย่อน .... แม้หน้าแล้งแล้ว

อาจารย์ไม่ไล่ เราก็ไม่เลิก คุยและฟัง

คืนที่สอง ที่อาจารย์ให้คุยกับคนที่เราอยากคุยด้วย

อาจารย์ฮามาก "ผมไม่กล้าบอกให้เลิก กลัวโดนถี.. แต่จำเป็นต้องบอกให้เลิก เพราะดึกมากแล้ว"

^_,^

นอกจากกิจกรรมหลัก ๆ ที่อาจารย์จัดให้

พวกเราจับกลุ่มย่อยได้ขับรถ และเดินขึ้นยอดภูเรือ

รอชมและเก็บภาพพระอาทิตย์โผล่ระหว่างผาโหล่นน้อย

เก็บขวดพลาสติกที่น้ำหมดแล้วถูกวางทิ้งที่พื้น คุยว่าจังหวัดใดขายได้ราคาดีกว่ากัน

พูดคุยสนทนา แลกเปลี่ยนความมีชีวิตชีวา เหนือยอดภูเรือที่ ๑,๓๖๕ เมตร จากระดับน้ำทะเลปานกลาง

กลับลงมาที่ทำการอุทยานฯ ตั้งวงสภากาแฟ (สด) แกล้มข้าวจี่ ซาลาเปา และขนมจีบ

โอ้ .... ละไอร้อนลอยกรุ่นขึ้นจากถ้วยกาแฟ

ช่างเหมือนความหอมของความรัก ความปรารถนาดีต่อกันระหว่างผองเพื่อนพี่น้อง

เหมือนรู้จักกันมานานมาก แม้จะรู้จักกันยังไม่ถึงสามวันก็ตาม

^_ ,^

</em>

เป็นเพราะเราได้ใกล้ชิด ได้เข้าถึงความรู้สึกเชื่อมโยง เป็นอันหนึ่งอันเดียวกับธรรมชาติ

รู้สึกถึงเรื่องราวที่อนุสรณ์สถาน วัดวา องค์พระ ฆ้องโมง ก้อนหิน พระอาทิตย์ สายลม ต้นไม้ รอยตีนสัตว์ ....

บอกความมีชีวิต ผ่านกาลเวลา

เป็นเพราะเรารู้สึกถึงความไว้วางใจ ปลอดภัย เชื่อมั่นในตัวเื่พื่อน

ยิ่งกว่านั้น ได้เข้าถึงภาวะสงบ สืบค้นเข้าไปในใจเราเอง เห็นและยอมรับตัวเองในภาวะที่เป็นจริงมากขึ้น

ไม่ใช่หมอ ไมใช่อาจารย์ ไม่ใช่แม่ ไม่ใช่ลูก ไม่ใช่ที่พึ่งที่ขาดเราไปไม่ได้

เราก็แค่คน ๆ หนึ่ง ที่ยังกลัวบางสิ่ง

และเมื่อเราเอาชนะทะลวงความกลัวในใจเราเองได้

โ ล่ง โปร่ง เบา สบาย

</em>

พร้อมจะพุ่งตรงขึ้นหาแสง พร้อมจะเติบโต งอกงามตามแบบชีวิตของเราเอง

พร้อมจะฝากร่องรอยเท้า เรื่องราวของเรา กลมกลืนกับสรรพสิ่งนานา

พร้อมจะรัก ลด ละ สภาะเงื่อนไขต่าง ๆ ที่กั้นขวาง

พร้อมจะเปิดรับและทำบางสิ่งบางอย่าง ที่เชื่อว่า .... ดีขึ้น เรียบง่ายขึ้น ต่อชีวิต ต่อสังคมนี้

^_,^

ราตรีสวัสดิ์ นะคะ
หลับฝันและฟันดี ชีวีดีแน่นอนค่ะ อิ อิ