อากาศตอนตีสีของวันนี้ หนาวเย็นกว่าเมื่อวาน
แม่ของลูกๆ เดินทางไปประชุมที่ภูเรือ จังหวัดเลย
ใช้เวลานานสำหรับการร่ำลากัน...(นานๆ ลูกๆ จะห่างแม่...แต่พ่อกลับคุ้นเคย)
ต่างคนต่างแยกย้ายตามวิถีชีวิต...ลูกๆ นอนต่อ เพราะยังเป็นเช้ามืดวันอาทิตย์...
แม่ของเด็กๆ ไม่อยู่วุ่นวายดูไปหมด...
คำถามของเด็กๆ มากมาย...ผมต้องเอาวิชาตอนที่ "จบตรีมโน จบโทจินตนาการ" มาตอบ
เมื่อทุกคนนิ่งเงียบ....เราทุกคน จึงเริ่มบ่นว่า คิดถึงแม่
แต่แม่ของเด็กๆ จะไม่เปิดมือถือจนกว่าเสร็จธุระ...
บางทีการไม่ได้อยู่ด้วยกันบ้างเป็นสิ่งดี...เพราะทำให้เราทบทวนถึงความรู้สึกในใจที่มีต่อกัน
ตอนนี้ทิมดาบสามารถเล่นเปียโนได้บ้างตามประสาเด็ก...(เล่นเพลงโดราเอมอนไม่ติดขัดผมก็มีความสุขแล้ว...)
พวกเราจึงเลือกเพลงนี้มาร้องให้แม่เด็กๆ...ต้อนรับการกลับมาบ้านของแม่เด็กๆ
เพลงนี้ได้มาจากเพลงประกอบเกมส์ของทิมดาบ...ความหมายดี....ได้เรียนรู้ภาษาอังกฤษด้วย...
วันอาทิตย์ที่แสนวุ่นวาย และเหงาหงอย
25 มกราคม 2558
(ต้นฉบับคนร้องคือ John Legend แต่ในบันทึกนี้ Cover by BILLbilly01 and King เป็นคนไทยครับ)
ทึ่งน้องคนไทย
ที่ร้องได้ไพเราะมาก
เลยเอาเนื้อเพลงมาฝากด้วย
ชอบใจๆๆ
การอยู่ไกลคนรักก็ดีนะครับ ทำให้เรารู้ว่าเขาสำคัญต่อเราและครอบครัวมาก
แต่ผมไม่มีโมเน้นนี่เลย อิจฉาๆๆๆ
บันทึกน่ารักจัง
ขอบคุณ บันทึกดีดี นี้ค่ะ