(บันทึก)..นึกถึง..เมืองลับแล..ในแกลลอลี่ชีวิตวันนี้

ยายธี
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

ป่าที่เห็น..ในภาพ..จินตนาการว่า..มีเมือง..ที่เรียกว่า.."ลับแล"..ซ่อนอยู่...

มีเรื่องเล่าที่ได้ยินมาตั้งแต่เด็ก..ค่ำลง..เรานั่งล้อมวง..จุดเทียนเล่มน้อย..ไว้กลางวง..เป็นเพียงแสงสว่าง..จุดเดียวในบ้าน..ก่อนจะแยกย้ายไปอู่..นอน...

เด็กๆนอนหนุนตัแแม่..แถมอมหัวแม่มือ..ฟังเรื่องราวที่..ที่

เขาคุยกัน...

เรื่องหนึ่งในความทรงจำ..คือเรื่องเมือง..ลับแล..ที่..คนคิดว่าเป็นเมือง..ลึกลับ..ในป่าดงดิบ..(น่าจะอยู่ในเมืองกานจนสมัยโบราณ)..เมืองลับแล.ไม่สามารถจะเห็นได้..ด้วยมีมนต์พราง...

เรื่องของเรื่องที่ถูกเล่ากันเป็นนิทานปรัมปรา..(อาจจะไม่กล่าวขานถึงอีกในสมัย นี้.เพราะคนขี้ฮก...)

เรื่องนี้มีอยู่ว่า..มีชายหนุ่ม..หลงทางไปในป่าลึก..อดโซ..นอนหลับไป...มาตื่นอีกทีก็..มาอยู่ในบ้านที่อบอุ่น..ข้าวปลาอาหารถูกยกมาวาง..เขาได้รับการปรนนิบัตรอย่างดี...จากหญิงหนึ่ง..ที่ได้ช่วยเขามา...หญิงนั้นได้ขอคำมั่นสัญญาจากชายผู้นั้นว่า.."อย่าโกหก"..ซึ่งชายนั้นก็ให้คำมั่นสัญญา..เขาเพียงพยักหน้า...รับคำ..

วันหนึ่ง..หญิงผู้เป็นภรรยา..ได้สั่งสามีให้ดูแลลูกเล็ก..เพราะตนจะต้องเดินทาง....ชายนั้นก็พยักหน้า..รับคำ..

หลายวันต่อมา..ลูกเริ่มร้องงอแง..ร่ำหาแม่...ไม่หยุดหย่อน...ชายนั้น..จึงพูด.กับลูก.ขึ้นว่า "อย่าร้อง...แม่เขามาแล้ว"...

เท่านั้นเอง..เขารู้สึก..ตัวว่า..เขากลับมานอน..อยู่กลางป่า..และหิวโหย..หมดความหวัง..เปล่าเปลี่ยวเดียวดาย..อยู่ท่ามกลางป่าลึก..อีกครั้ง..

นิทานที่ได้ยินมานั้น..ไม่ได้จบ..ใน..คืนเดียว....

เทียนหมดเล่ม...แม่อุ้มเราเข้านอน..เพราะหลับ..ปุ๋ยไปกับตัก..แม่....

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บล็อกของยายธี



ความเห็น (9)

เขียนเมื่อ 

ตำนานเมืองลับแลนี่มีทั้งไทยทั้งเทศนะ

เด็กๆ ก็เคยฟังผู้ใหญ่เล่าเหมือนกันค่ะ นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า อย่าเป็นคน "ขี้ฮก"

เขียนเมื่อ 

เห็นภาพคุณยายธีแม่อุ้มเข้านอน สบายนะคะไม่ต้องตื่นเดินเข้านอนเอง ที่บ้าน GD ใช้ตะเกียงค่ะ เทียนมีแต่เล็ก ๆใช้บูชาพระ ถ้านอนหลับละก็ ตื่นขึ้นมาเขาหายไปหมดแล้วต้องวิ่งจู๊ดเข้ามุ้งเอง ช้าไม่ได้เดี๋ยวผีมา คิดถึง ๆวัยเด็ก

เคยได้ยินเรื่องเมืองลับแลเหมือนกันค่ะ เหมือนเป็นเมืองลึกลับซอนอยู่ในป่าทึบมีแต่ผู้หญิง ใตรหลงเข้าไปจะไม่ได้กลับออกมา น่าจะอยู่อุตรดิตถ์หรือเปล่า เพราะมีชื่อลับแลอยู่ที่นั่นค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ..คุณ nui ขี้ฮกแล้ว ขี้เกียจ..อีกอย่างนึงค่ะยายธีเป็นโรคนี้บ่อยจนเคยตัว..อ้ะะ..(ยังมีต่อ..มีอารมณ์แล้วจะเขียนต่อ..๕)

เขียนเมื่อ 

ที่เมืองกานจนก็มีเมืองนี้ในเองเล่าค่ะ...คุณ GD...เป็นเด็กก็กลัวผีเหมือนกันเพราะผู้ใหญ่เล่าว่า..ผีมันเอาเข็มมาจิ้มก้น..ตามร่องกระดาน..๕..เวลานั่งฟังนิทานก็..ต้วลีบอยู่บนกระดานแผ่นเดียว..เพราะร่องโตมากๆค่ะ...

เขียนเมื่อ 

...เมืองลับแลอ่านแล้วรู้สึก...น่าสนใจ น่าติดตามค่ะ...คุณยายธีจะเดินเรื่องไปอย่างไร?...เคยฟังตอนเด็กๆ เมืองลับแลคนไม่รู้จักจะไม่เห็นทางเข้าเมือง เพราะทางเข้ามีต้นไม้ขึ้นปกคลุมเป็นป่าทึบ...

เขียนเมื่อ 

"เล่าถึง..ชายคนนั้น".....ต่อ...

ชายนั้น..ตื่นจากความมึนงง..ว่าทำไม..ตนถึงมายืนอยู่กลางป่าอีกครั้ง..เ.มื่อ...มีเสียงดังแผ่วขึ้นข้างตัว..ว่า.."จงนำสิ่งนี้ที่มอบให้..ติดตัวไป.".หาก..ขอคำมั่นสัญญา..ว่า..จะไม่เปิด..ดู..จนกว่าจะ..ถึงบ้าน..ถ้าทำได้เจ้าจะถึงบ้านโดยปลอดภัย.."

ชายนั้นพยักหน้ารับคำเช่นเคยๆ..เขารับย่าม..ขึ้น..บ่าแบก..และเดินไปตามทาง..ที่ติดอยู่ในความทรงจำ..อีกครั้ง...เดินๆๆๆๆไป..ย่ามที่แบกมา..ก็หนักขึ้น..ทุกที..ทุกๆย่างก้าวที่เดิน...เขาเริ่มเหนื่อยและท้อถอย..กับ..สิ่งที่ต้องแบก...

ชายนั้นเริ่ม..คิดๆๆ.ว่า..จะแบกต่อไปไหมเนี่ยะ..ดูก็ไม่ให้ดู....เฮ้อ..มันหนักเนี่ยะ..ขี้เกียจ..แบก..อ้ะะชายนั้นเถียงความรู้สึก..ตัวเอง....

"เขา..เริ่มเอามือล้วงลงไปในย่ามที่แบกมา..คลำดู..รู้สึกว่ามันเป็นก้อนๆเหมือนหิน.."...เขาเริ่มเถียงกับเสียงภายในที่ดังก้องว่า...แบกทำไมกับก้อนหิน..ไม่เห็นนะ..ไม่ได้ดูนะ.."คิดได้ดังนั้น..เขาก็หยิบมัน..หลับตา..แล้วโยนทิ้งไป..ก้อนแล้วก้อนเล่า...จนถึงบ้าน...ด้วยความดีใจ..เพราะรู้สึกหมดภาระที่แบกมา..และคำมั่นสัญญา...จึงเปิดย่ามดู....

มันเหลือเพียงก้อนเดียว..ก้อนสุดท้าย..มันคือ..ก้อนทองคำ..เหลืองอร่าม..แตะลูกตา.....๕..

นิทานเรื่องนี้..จะสอน..ว่า ไงดี...

"คุณ nui..เจ้าขา..ช่วยตอบที"....

รูปภาพนี้..ฝากแถมมา..

เขียนไปแสดงที่อิตาลี่..เมื่อนานนมกาแล.มาแล้ว...(.นึกถึงนิทาน..ที่เล่ามา...วันนี้..กับป่าหมดไป..และสิ่งที่เป็น.."ความลับแล"..ที่เห็นกันไม่ได้..ในป่าใจ..ทุกวันนี้..ว่ามันรกชัฏ..สักแค่ไหน..)...

ขอให้ท่านผู้อ่าน..มีความสุข..ใจ..สงบสว่างว่างสบาย..ในธรรม..ที่ไหลไปสู่ธรรม...เทอญ...


เขียนเมื่อ 

สวัสดีเจ้าค่ะ..คุณ.ดร.พจนา...ยายธี..เขียนเล่า..ตอนจบ..มาให้อ่าน..แล้วนะเจ้าคะ...มีความเห็น..อย่างไร..รู้สึกอย่างไร..เขียนมาเล่าสู่กันอ่านนะเจ้าคะ...

เขียนเมื่อ 

...กิจใดๆ...สิ่งใดๆ...หากเรารับรู้...รับทราบ...พบเห็น...ต้องมีความรับผิดชอบ...สร้างสรรค์ให้เกิดประโยชน์สูงสุด...ด้วยใจที่บริสุทธิ์ไม่คิดถึงถึงผลประโยชน์...ทำให้ดีที่สุด...และอย่าเสียใจกับการกระทำของเรา...ให้ถือเป็นบทเรียนที่ยิ่งใหญ่...เริ่มต้นใหม่...ทำสิ่งที่ดีๆใหม่ได้เสมอ....จนกว่าเราจะจากโลกนี้ไปนะคะคุณยายธี...

เขียนเมื่อ 

ขอบพระคุณ..กับ..ความคิดเห็นต่อสิ่งดีๆ..ที่เราน่าจะ..กระทำกันได้..doingfix...3รัก..นะเจ้าคะ

รักตนเคารพตน..รักผู้อื่นเคารพผูอื่น..รักและรู้ระลึกถึงซึ่งการกระทำต่อตนและผู้อื่นในทุกขณะจิต..

ทางสายกลาง..ในพุทธวิถี...ทางเลือกหนึ่งในแกลลอลี่ชีวิตวันนี้...