ความเห็น 2994924

(บันทึก)..นึกถึง..เมืองลับแล..ในแกลลอลี่ชีวิตวันนี้

เขียนเมื่อ 

"เล่าถึง..ชายคนนั้น".....ต่อ...

ชายนั้น..ตื่นจากความมึนงง..ว่าทำไม..ตนถึงมายืนอยู่กลางป่าอีกครั้ง..เ.มื่อ...มีเสียงดังแผ่วขึ้นข้างตัว..ว่า.."จงนำสิ่งนี้ที่มอบให้..ติดตัวไป.".หาก..ขอคำมั่นสัญญา..ว่า..จะไม่เปิด..ดู..จนกว่าจะ..ถึงบ้าน..ถ้าทำได้เจ้าจะถึงบ้านโดยปลอดภัย.."

ชายนั้นพยักหน้ารับคำเช่นเคยๆ..เขารับย่าม..ขึ้น..บ่าแบก..และเดินไปตามทาง..ที่ติดอยู่ในความทรงจำ..อีกครั้ง...เดินๆๆๆๆไป..ย่ามที่แบกมา..ก็หนักขึ้น..ทุกที..ทุกๆย่างก้าวที่เดิน...เขาเริ่มเหนื่อยและท้อถอย..กับ..สิ่งที่ต้องแบก...

ชายนั้นเริ่ม..คิดๆๆ.ว่า..จะแบกต่อไปไหมเนี่ยะ..ดูก็ไม่ให้ดู....เฮ้อ..มันหนักเนี่ยะ..ขี้เกียจ..แบก..อ้ะะชายนั้นเถียงความรู้สึก..ตัวเอง....

"เขา..เริ่มเอามือล้วงลงไปในย่ามที่แบกมา..คลำดู..รู้สึกว่ามันเป็นก้อนๆเหมือนหิน.."...เขาเริ่มเถียงกับเสียงภายในที่ดังก้องว่า...แบกทำไมกับก้อนหิน..ไม่เห็นนะ..ไม่ได้ดูนะ.."คิดได้ดังนั้น..เขาก็หยิบมัน..หลับตา..แล้วโยนทิ้งไป..ก้อนแล้วก้อนเล่า...จนถึงบ้าน...ด้วยความดีใจ..เพราะรู้สึกหมดภาระที่แบกมา..และคำมั่นสัญญา...จึงเปิดย่ามดู....

มันเหลือเพียงก้อนเดียว..ก้อนสุดท้าย..มันคือ..ก้อนทองคำ..เหลืองอร่าม..แตะลูกตา.....๕..

นิทานเรื่องนี้..จะสอน..ว่า ไงดี...

"คุณ nui..เจ้าขา..ช่วยตอบที"....

รูปภาพนี้..ฝากแถมมา..

เขียนไปแสดงที่อิตาลี่..เมื่อนานนมกาแล.มาแล้ว...(.นึกถึงนิทาน..ที่เล่ามา...วันนี้..กับป่าหมดไป..และสิ่งที่เป็น.."ความลับแล"..ที่เห็นกันไม่ได้..ในป่าใจ..ทุกวันนี้..ว่ามันรกชัฏ..สักแค่ไหน..)...

ขอให้ท่านผู้อ่าน..มีความสุข..ใจ..สงบสว่างว่างสบาย..ในธรรม..ที่ไหลไปสู่ธรรม...เทอญ...