แม่จ๋า.....หนูไม่ชอบไปโรงเรียน 

 

"น้องแปม"ปัจจุบันเธออายุ 3.11 ขวบ อนุบาล 1



น้องแปม กับพี่ปลา เมื่อ ตุลาคม 2549

ดิฉันดิฉันพาแกไปส่งเข้าเตรียมอนุบาลตั้งแต่อายุใกล้สามขวบไปรับไปส่งเองเป็นประจำทุกวัน ดูแกมีความสุขดี.....แต่พอเริ่มขึ้นอนุบาล1 เปิดเทอมได้สักสองเดือนแกเริ่มมีอาการ แรก แรกก็บ่น..."ลูกไม่ชอบไปโรงเรียน" ดิฉันปลอบ...ไม่ได้นะถ้าลูกไม่ไปหนูก็จะอ่านหนังสือไม่ออก....มีอะไรคะบอกแม่ได้มั๊ย....ว่าหนูไม่ชอบตรงไหนแกก็บอกอะไรไม่ได้มากไปกว่าลูกไม่ชอบไปโรงเรียน....ดิฉันปลอบก็แล้ว....ดุก็แล้วแกก็ไม่เปลี่ยนความคิด มีอาการหนักขึ้นคือร้องไห้..ไม่ยอมแต่งตัว
        พรุ่งนี้จะเป็นวันเปิดเทอมวันแรก หลังจากปิดไปหนึ่งเดือนดิฉันส่งแกไว้ที่"เนิสซารี"ที่เดิมที่แกเคยอยู่ตั้งแต่เล็กดูแกเป็นสุขกับการที่ไม่ต้องไปโรงเรียน
      หัวค่ำพี่สาวชวนให้เอารองเท้าถุงเท้ามาเตรียม.....ดิฉันสังเกตแกไม่ยอมสนใจ...ออกจะกังวลด้วยซ้ำว่าพรุ่งนี้แกจะต้องไปโรงเรียน...ดิฉันเอาแกเข้านอนเมื่อหัวค่ำแกก็บอกดิฉันว่า...แม่..เอาหูมานี่หน่อย..แล้วแกก็กระซิบว่า....แม่อยู่บ้านกับลูกได้มั๊ย....ลูกไม่อยากไปโรงเรียน"    "..สำหรับพ่อเขาแล้วดูเหมือนจะเป็นเรื่องไร้สาระที่สุดที่พ่อเคยได้ยิน....เขาจะบอกแกมดุลูกว่า...เด็กทุกคนต้องไปโรงเรียนลูกไม่ต้องพูด...ทำตามที่ทุกคนเขาทำตาม...แปลกจริงเด็กนี้..."
            ดิฉันเพียรถาม...ตลอดมา..ถามครู..ถามเพื่อนๆ....เพื่อหาสาเหตุว่าทำไมเจ้าแปมไม่ชอบโรงเรียน....
            ดิฉันอาจต้องหาโรงเรียนใหม่ให้แก...ที่คล้ายๆ กับบ้าน ....หรือต้องอดทนอดทนบังคับให้แกไปโรงเรียน....ทำเฉยเมยกับความคิดไม่ชอบโรงเรียนของแก.....ดิฉันชักจะเครียด...เพราะเริ่มมั่นใจว่าแกไม่รับโรงเรียนจริงไม่ใช่เพียงอารมณ์ขี้เกียจตื่นเช้า...ขี้เกียจอาบน้ำ...แล้วพาลพาโรไม่ไปโรงเรียน...แกสะท้อน....เรื่องการไปโรงเรียนต่างกับพี่สาวของแกเมื่อวัยเดียวกัน.....ที่ชอบไปโรงเรียนมากตั้งแต่เริ่มเข้าเรียนจนทุกวันนี้