เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาผมได้ความรู้ว่าผมเองนี่เป็นลูกน้องหมานี่นา!!

เมื่อวันเสาร์คุณหมอหมามาฉีดยาให้เจ้าวูฟ หมาจรจัดที่เข้ามาอยู่ในบ้านผมอย่างถาวร ผมก็ปรึกษาคุณหมอว่าทำไมเจ้าวูฟมันถึงชอบกระโจนใส่ผมนักหนา แล้วเล็บและเขี้ยวของมันนั้นแม้จะขยำผมเล่นๆ ก็ทำเอาเสื้อขาดและเนื้อตัวผมเป็นรอยเพราะเจ้าวูฟมันคงไม่รู้ว่าผิวหนังผมมันบางกว่ามันมาก

คุณหมอบอกว่าสัตว์อย่างหมานั้นเป็นสัตว์สังคมที่มีชนชั้น มันคงมองผมเป็นลูกน้องมันที่มันจะสั่งให้ผมทำอะไรก็ได้ แล้วสิ่งที่ผมทำแล้วมันชอบคือผมพามันวิ่งออกกำลังกาย แล้วเวลาวิ่งนั้นผมก็วิ่งอย่างลูกน้องมันเสียด้วย คือวิ่งตามหลังมันนั่นเอง

นอกจากนั้นคุณหมอยังบอกว่าหมานั้นถือว่าใครเอาอาหารให้มันเป็นลูกน้องมัน เพราะในป่านั้นลูกน้องคือตัวที่คาบอาหารมาให้จ่าฝูงกินก่อน ตกลงว่าผมเป็นลูกน้องเจ้าวูฟในทุกกรณีทีเดียว!!

ที่จริงเป็นลูกน้องเจ้าวูฟก็ไม่เป็นไรในเรื่องการให้อาหาร เวลาซื้อหมูปิ้ง ไก่ทอด ไก่ย่าง ฯลฯ แล้วแบ่งให้หมากินก่อนก็พอทน แต่เรื่องการกระโจนใส่เพื่อผลักให้ผมไปโน่นไปนี่นี่สิไม่ไหว อย่างเวลาผมจะไปวิ่ง พอแต่งตัวใส่รองเท้ากีฬาเท่านั้น มันมาแล้วและจะกระโจนใช้ขาหน้าดันตัวผมให้ไปเร็วๆ ทั้งผลักทั้งดันให้เนื้อตัวผมได้รอยขีดข่วน แถมด้วยกัดเสื้อพยายามลากไปอีกต่างหาก เสื้อผ้าผมเดี๋ยวนี้ขาดวิ่นเป็นรูไปหมดแล้ว

ตอนนี้ผมพยายามฝึกการเป็นเจ้านายหมา ฝึกทั้งหมาฝึกทั้งคน แต่ฝึกยังไงก็ดูเหมือนยังไม่ได้เป็นเจ้านายเสียที เฮ้อ....