ผู้เขียนได้รับเกียรติบัตร จารึกชื่อไว้ว่าครั้งหนึ่งในชีวิตของคนธรรมดาคนหนึ่ง ที่ได้ขีดเขียนเรื่องราวของครอบครัวเสียเป็นส่วนใหญ่  


ครอบครัวถือว่าเป็นเรื่องไม่ไกลตัว  และตัวเองก็ได้ซึมซับบริบทต่าง ๆ ของชีวิตที่ตัวเองได้ผ่านพบมา จากครอบครัว นั่นเอง  


การได้ถือกำเนิดและเติบโตมากับครอบครัวชาวบ้านธรรมดาครอบครัวหนึ่ง  และได้ถ่ายทอดบทเรียนของชีวิตต่าง ๆ เหล่านี้ออกมา….ผ่านตัวอักษรสู่สังคมแห่งการเรียนรู้… ด้วยการเรียงร้อยถ้อยคำแสนง่าย ๆ ในแบบฉบับที่ตัวเองเป็น…. มอบไว้ ณ ที่....แห่งนี้




ขอขอบพระคุณสมาชิกในชุมชนแห่งนี้ทุก ๆ ท่าน  ที่กรุณาสละเวลา  มอบความรัก ความเมตตาให้กับผู้เขียน ด้วยการเข้ามาอ่านและมอบดอกไม้กำลังใจ ตอบแทนคุณค่าของบันทึกแต่ละบันทึกที่ผู้เขียนได้เขียนถ่ายทอดทิ้งไว้


ผู้เขียน ได้มีโอกาสรับรางวัลของชีวิตที่ทรงคุณค่า และสามารถจับต้องได้ วันนี้

สิ่งแรกที่ผู้เขียนกระทำหลังจากได้รับใบประกาศเกียรติคุณใบนี้คือ…การนำกระดาษแผ่นนี้แนบไว้ที่อก 

และร้องบอกกับตัวเองว่า….

ขอบคุณพ่อกับแม่มากเหลือเกิน ที่สร้างชีวิตลูกขึ้นมา ให้ลูกมีชีวิตยืนยาวมาได้ถึงทุกวันนี้ 

ได้มีโอกาสยินดี ยินร้าย....  มีโอกาสได้รับบทเรียนต่าง ๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต....   มากมาย




ข้าวของเงินทอง สิ่งของมีค่าอื่นใด บางครั้งเราภูมิใจอยู่กับมันไม่นาน  ประเดี๋ยวประเด๋า…  มันก็ลบเลือนจางหายไป


คุณค่า.. ความสำเร็จในชีวิตกับบางสิ่งบางอย่างต่างหาก  แม้มีค่าเพียงน้อยนิดเมื่อเทียบกับราคาแก้วแหวนเงินทอง  แต่ทว่า…..มันกลับให้ความรู้สึกที่ยั่งยืน ไม่สามารถประเมินค่าเป็นตัวเงินได้


นั่นเป็นพราะ?

...

สิ่งที่มีค่าต่อความรู้สึก สิ่งที่มีค่าต่อจิตใจคนเรานั้น ….หากว่ายั่งยืนแล้ว ต้องยั่งยืนจากใจคน หาใช่....สิ่งอื่นใดไม่ 


มาตรวัดความสุขอื่นใด .... ก็มิอาจเทียบเท่าความรู้สึกจากหัวใจที่แท้จริง



ผู้เขียนระลึกอยู่เสมอว่า…ครอบครัว คือ….สังคมที่อบอุ่นมากกว่าสิ่งอื่นใดในชีวิตของคนเรา



เพราะฉะนั้น….การวัดค่าความสุขในครอบครัว….อย่ามองหามาตรวัดอื่นใดเลย

เพราะสิ่งยั่งยืนจริงแท้…อยู่ในหัวใจของเรา

หัวใจ…ที่เราซึบซับมาตั้งแต่เราได้ถือกำเนิด ลืมตาดูโลกใบนี้  ด้วยความรักของผู้ให้กำเนิด ที่ส่งผ่านเข้ามาในชีวิตของเราต่างหาก  

มันพร้อมที่จะสืบทอดความรักที่เราได้รับมา จากรุ่นสู่รุ่น..... อย่างไม่น่าเชื่อ…ข้าพเจ้ารู้สึกเช่นนั้นจริง ๆ



ท้ายที่สุด...

คุณงามความดีของบันทึกนี้….

ขอเป็นหนึ่งแรงบันดาลใจ ให้กับสมาชิกที่ทรงเกียรติของชุมชนแห่งนี้ ได้มีโอกาสถ่ายทอดเรื่องราวของชีวิต ที่หลากหลาย 

เพราะผู้เขียนเชื่อมั่นมั่นว่า …ทุก ๆ ท่านมีค่าของความสุขจากครอบครัว ที่ประเมินค่าเป็นตัวเงินไม่ได้  อย่างแท้จริง

..

..

ผู้เขียนขอเป็นหนึ่งแรงบันดาลใจในการถ่ายทอดเรื่องราวชีวิตที่แสนงามของทุก ๆท่าน.... นะครับ


ต้องขอกราบขอบพระคุณ…

ดร.ศักดิ์  เสกขุนทด  ผู้อำนวยการสำนักงานรัฐบาลอิเล็กทรอนิกส์(องค์กรมหาชน)

 รศ. ดร.ชูศักดิ์  ลิ่มสกุล  อธิการบดี  มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์

 ผศ . จงพิศ  ศิริรัตน์  คณบดี  คณะวิทยาการจัดการ  มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์

 ดร. จันทวรรณ  ปิยะวัฒน์  ผู้จัดการโครงการ GotoKnow.org


 ที่กรุณาเป็นสักขีพยานมอบลายเซ็น ไว้ในใบเกียรติบัตร  “รางวัลสุดคะนึง” ให้แก่ข้าพเจ้า ไว้ ณ ที่นี้ด้วย ครับ


<p></p>