วันเสาร์ที่  4  พฤษภาคม  2556  ผู้เขียนนำเงินบางส่วนที่ได้รับจากรางวัลสุดคะนึง  มาทำบุญสร้างกุศลด้วยการซื้อชุดสังฆทานยา  จำนวน  9 ชุด และน้ำดื่มบรรจุขวดอีกจำนวนหนึ่ง ถวายเจ้าอาวาสวัดที่อยู่นอกเมืองวัดหนึ่งของจังหวัด




ผู้เขียนไม่มีความตั้งใจว่า...จะไปวัดหนึ่งวัดใดเป็นการเฉพาะเจาะจง   เพียงแต่ว่า...อยากถวายชุดสังฆทานยาให้กับพระคุณเจ้าที่จำพรรษาอยู่วัดนอกเมืองมากกว่า




ผู้เขียนขับรถพาครอบครัวมาถึงวัดแห่งนี้  ช่วงประมาณบ่ายแก่ ๆ  

วัดแห่งนี้.. จากการได้เรียนถาม หลวงพ่อบุญ(พระอธิการบุญ  ปุญฺญมโน) เจ้าอาวาสวัดซึ่งพระคุณเจ้าท่านเป็นผู้บุกเบิกวัดนี้มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2500    ซึ่งช่วงเวลาสมัยนั้น ...หลวงพ่อท่านบอกว่า พื้นที่บริเวณโดยรอบวัด เป็นป่ารกชัน มีต้นไม้สูงใหญ่ขึ้นมากมาย  การเดินทางเข้า- ออกไปยังตัวเมืองต้องเดินด้วยเท้าเท่านั้น  ไม่มีรถราให้อาศัยสัญจรไปมา เหมือนทุกวันนี้




สมัยนั้นวัดเป็นเพียงสำนักสงฆ์เล็ก ๆ ที่มีหลวงพ่อเป็นพระจำพรรษาอยู่เพียงรูปเดียว กว่า 60 ปี  ที่พระคุณเจ้า ท่านได้พัฒนาวัดแห่งนี้ ให้เป็นจุดรวมหัวใจของพุทธศาสนิกชน ที่อาศัยอยู่ในชุมชนแห่งนี้




ผู้เขียนคิดอยู่ในใจว่า...ชุมชนแห่งนี้ช่างโชคดีเหลือเกิน ที่มีจุดศูนย์รวมจิตใจอยู่ใกล้ชิดพวกเขา




การได้เดินเท้ามาวัด ได้ปรนนิบัติพระสงฆ์สาวกของพระพุทธเจ้า ได้ทำบุญตักบาตร  ช่วยงานพระคุณเจ้า  ถือเป็นบุญเป็นกุศลที่ไขว่คว้าหาได้โดยไม่ลำบาก.....  ผู้เขียนคิด...ด้วยใจที่เปี่ยมสุข




ไก่แจ้บริเวณวัด..ที่ผู้เขียนถ่ายรูปเก็บไว้   บอกความนัยบางอย่างของสรรพสัตว์ ที่ได้อาศัยร่มเงาของผ้ากาวสาวพัตร์ได้เป็นอย่างดี   สุนัขที่นอนสงบนิ่ง  ฝูงไก่ที่คุ้ยเขี่ยหาอาหารกินบริเวณใกล้เคียงกัน  แมวและลูกแมวที่เดินเรียบศาลาวัดด้วยท่าทางที่อ้อยอิ่ง ไม่มีท่าทีร้อนรนว่าจะต้องหลบหนี หรือเกรงกลัว สัตว์ใหญ่ที่นอนอยู่ใกล้ ๆ แต่อย่างใด...


ช่างเป็นภาพที่ถือเป็นบุญตาของผู้เขียนมากนัก.....ภาพที่เห็นทำให้ผู้เขียนอดเปรียบเปรยบางสิ่งบางอย่างบางแง่มุมที่ผู้เขียนได้เคยเห็นมาไม่ได้ว่า...หากเรารู้จักอยู่ รู้จักเกื้อกูล เห็นอกเห็นใจกัน ไม่ว่าเราจะมีสถานภาพเช่นไร? เราก็สามารถอยู่ร่วมกันได้ โดยไม่มีกฎกติกาอื่นใดมาขวางกั้น ให้รู้สึกเศร้าสร้อยเหงาหงอยใจแต่อย่างใด  


สังคมของสัตว์ที่อาศัยอยู่ ณ วัดแห่งนี้ สอนใจข้าพเจ้าได้โดยไม่ยากนัก.....

..

..

ด้วยใจที่เป็นบุญเป็นกุศล



ขอผลบุญกุศลที่ข้าพเจ้าได้ทำในครั้งนี้ ....ได้โปรดคุ้มครองและดลบันดาลให้สมาชิกโกทูโนว์ทุกท่าน ประสบแต่สิ่งดีงามในชีวิต 

.

.

ขอบคุณโกทูโนว์ ที่สร้างรอยต่อของชีวิตที่ไม่เหมือนสังคมอื่นใดบนโลกออน์ไลน์ใบนี้

ขอขอบคุณอาจารย์จันทวรรณ ปิยะวัฒน์ อาจารย์ธวัชชัย ปิยะวัฒน์ และทีมงาน เพราะหากไม่มีท่าน ผู้เขียนคงไม่มีโอกาสสัมผัสสังคมแห่งความอบอุ่น ที่เจือด้วยความรัก ความมีใจกว้าง เช่นนี้ได้

และขอเป็นหนึ่งในกำลังใจที่มอบให้อาจารย์สานฝันของอาจารย์แบบนี้เรื่อยไป และตลอดไป



<p></p>