ชีวิตต้องสู้ของผู้ชายคนหนึ่ง

     ถ้าท่านรู้สึกเบื่อหน่ายชีวิต ลองอ่านเรื่องของผู้ชายคนนี้ดูค่ะ 

    ชีวิตต้องสู้ของผู้ชายคนหนึ่ง ณ ชานเมืองกรุงเทพฯ ที่แห่งนี้เป็นซอยยาวประมาณ ๑๐๐ เมตร ฉันเดินออกไปเวลาใกล้แจ้งแล้ว ราวตีห้าครึ่งกว่าๆ แต่ดูเหมือนว่าเป็นเวลากลางวันเพราะแสงไฟจากเสาไฟและร้านค้าเปิดสว่างไสว ผู้คนต่างออกมาจากบ้านเพื่อประกอบอาชีพของตัวเอง ด้วยการค้าขาย ไกลที่นี่ออกไปประมาณ ๕๐๐ เมตรมีโรงงานทำเครื่องอิเล็กโทนิคส่งออกนอก ในซอยนี้ ยังมีหมู่บ้านเอื้ออาทร สองหมู่บ้านทั้งซ้ายและขวา และยังมีคอนโด นับไม่ได้ว่ามีกี่ตึกให้เช่ามากมาย ห้องเช่าชั้นเดียวก็แยะ บ้านของคนที่มีบ้านเป็นของตัวเองก็มาก ตึกแถวร้านค้าก็มี เต็มไปหมด และยังมีหมู่บ้านจัดสรรอีก จึงเต็มไปด้วยหนุ่มสาวโรงงานและคนทำงานต่างๆมากมายทุกวัน ตรงนี้จึงเป็นตลาดเช้าและตลาดเย็นทุกๆวัน แต่ที่ฉันได้เห็น การทำมาหาเงินที่ต้องสู้ของผู้ชายคนหนึ่งที่อาศัยพื้นที่เพียงหนึ่งเมตรกว่าๆ ทำอะไร ลองมาดูกันเลย ที่ตรงนี้ทุกๆเช้าตีห้าเขาต้องมาแล้ว มาทำอะไรที่นี่ เพื่อคอยใครกัน พบกับเขาเลยค่ะ

              

       ฉันเคยมาซื้อของบนท้ายถรมอเตอร์ไซต์ของเขาบ่อยๆ จนจำได้  จึงทักเขาไปว่าขายดีไหมพ่อค้่า  เขาตอบว่า  ขายดีครับถ้าไม่ใช่หน้าฝน แต่ถ้าเป็นหน้าฝนขายไม่ดีครับ ผมไม่เคยหยุด   จะมาขายทุกๆวันครับ

        

   วันนี้มีอะไรขายบ้างจ๊ะพ่อค้า  เขาก็ตอบมาอย่างอารมณ์ดีว่า  หลายอย่างครับ มันต้ม  ถั่วต้ม  ไข่ต้ม ขนมจีน  ละมุด  มะม่วงชมพู่ สาลี่  ส้ม  กล้วยหอม ข้าวโพดต้ม แอ๊ปเปิ้ล  มันแกว  แล้วแต่จะหาสินค้าได้ครับ  ของทุกอย่างจะล้างให้สะอาดผึ่งลมให้แห้ง  นำมาใส่ถุงพลาสติกมีหูหิ้ว  แล้วแขวนไว้รอบรถโดยต่อเหล็กทำที่แขวนรอบรถมอเตอร์ไซต์   

            

        แล้วขายอย่างไรจ๊ะพ่อค้า  อ๋อครับ  ทั้งรถเนี่ยถุงละ ๑๐ บาททุกอย่างครับ ราคาไม่แพง จะรับอะไรเชิญเลือกซื้อตามสบายครับ  แล้วขายหมดทุกวันไหม   ครับ พอบ่ายก็หมดแล้ว ต้องรีบไปซื้อสินค้าใหม่ ถ้าเย็นมากของจะเหลือแต่ที่เขาเลือกไปแล้วเราก็จะได้ ของไม่ดีมา  ลูกค้าก็ไม่ซื้อครับ     

           

       แล้วขายวันละกี่ถุงจ๊ะ   อ๋อครับ ประมาณวันละ๓๐๐ถุงครับ  ในรถของผมยังมีที่เก็บของอีกครับถ้าหมดก็จะหยิบของใหม่ออกมาแขวนอีกครับ  โอ้โฮ! วันหนึ่งได้ตั้งสามพันบาทแน่ะ  รวยเลยนะ  ไม่รวยครับเพราะต้องหักทุน ค่าของ ค่าน้ำมันรถ ค่าถุงพลาสติก ค่าแก๊สใช้ต้ม  แล้วเหลือสักวันละพันกว่าบาทครับ

          

           โอ้โฮ! เดือนหนึ่งได้ตั้งสามหมื่นแน่ะ ก็รวยน่ะซิ  ยังครับค่าใช้จ่ายในเมืองมันสูงครับ ต้องเช่า ห้องเขาอยู่ เมียและลูกอีกสองครับ  ที่ไม่ได้ทำงานเพราะลูกยังเล็กอยู่ค่าน้ำค่าไฟค่าเสื้อผ้าค่าอาหาร ค่าน้ำ ค่ายาเวลาเจ็บป่วยทุกอย่างต้องซื้อทั้งนั้นครับ หากวันใดป่วยหยุดขาย ขาดรายได้ ก็ต้องใช้เงินเก่าที่เก็บไว้ครับ 

         

       อ้าวพ่อค้าไม่ใช่คนที่นี่หรือ   ครับ ผมเป็นคนจังหวัดเลย  มาอยู่ที่นี่ทำงานโรงงานแล้วเบื่อก็เลยออกไม่ชอบทำงานอยู่ใต้บังคับใคร ชอบเป็นนายตัวเองและสั่งตัวเองครับ  สบายใจดี 

        

       แล้วทำไมไม่ขายขายของอยู่ที่จังหวัดเลยล่ะ  มาไกลจังนะ  ที่จังหวัดเลยขายไม่ดีหรือ  เขาตอบอย่างมั่นใจว่า ชีวิตต้องสู้ครับที่ไหนเหมาะกับการทำมาหาเงินของเราได้เพิ่มบ้างนิดหน่อยก็ยังดี แม้จะเหนื่อยบ้างก็ต้องทนครับ เพราะผมสร้างภาระต้องรับผิดชอบไว้แล้วก็ต้องสานต่อไปครับ

       

    ขอบใจมากนะที่ชวนคุยเสียนาน  ไม่เป็นไรครับ เพราะคนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เราเลือกที่จะลิขิตชีวิตตัวเองให้เหมาะสมกับตัวเรา ขอบคุณเช่นกันครับ  การคุยทำให้ผมมีลูกค้าเพิ่มขึ้นครับ 

     นี่แหละชีวิตต้องสู้ของผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่ย้อท้อต่อความยากลำบาก  จะเหน็ดเหนื่อยแค่ไหน เหงื่อไหลออกมาเหมือนน้ำเปียกไปทั้งตัว  ก็หยุดพักเมื่อมีแรงก็ลุกขึ้นทำต่อไปเพราะเป็นงานที่สุจริตไม่เบียดเบียนใคร 

     เมื่อเราเห็นใครขยัน เข้มแข็งมานะอดทนสู้ชีวิต โดยไม่เห็นแก่ความยากลำบาก เราก็รู้สึก  Happy Ba , Happy  8  ไปด้วยค่ะ เราขอยกย่องท่านที่เป็นคนดีของสังคมขอให้ เป็นคนดีและเข้มแข็งสู้ชีวิตต่อไป  เพื่อชีวิตที่ดีขึ้น

                                      ............................................

           ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน  Happy  Ba ,  Happy  8  ทุกๆท่านค่ะ