ตั้งแต่เดือน พฤษภาคม 2555...ผ่านมาหลายเดือนแล้วจนผมลืมเลือนไปตามกาลเวลา…

ครูให้ผมช่วยกรอกประวัติการศึกษาและการทำงานที่ผ่านมาของผม

เพราะครูในภาควิชาหลายท่าน ต้องลงนามรับรองผม

ให้ผมเป็นตัวแทนศิษย์เก่า...ร่วมคัดเลือกเป็นตัวแทนคณะ

เพื่อส่งรับคัดเลือกศิษย์เก่าดีเด่น ระดับบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยขอนแก่น ประจำปี 2555

ครูบอกว่า...ครูดูแล้วให้ผมคัดเลือกในด้านบูรณาการก็แล้วกัน

(จะมี 3 สาขา คือ ด้านบริหาร ด้านวิจัยและวิชาการ และด้านบูรณาการ)

ผมไม่เข้าใจหรอกครับว่า...ด้านบูรณาการ คือ อะไร?...และรางวัลศิษย์เก่าดีเด่นเป็นรางวัลที่ยิ่งใหญ่และห่างไกลสำหรับผม

และผมที่ทำงานเล็กๆ น้อยๆ ในหมู่บ้าน และตำบล

"เป็นแค่หมออนามัยคนหนึ่งในแผ่นดิน" เท่านั้น

 

 

แต่ผมก็ดีใจที่ครูนึกถึงผม...ผมก็ส่งเอกสารเท่าที่มี...ที่ไม่มีอะไรมากมายเลย

แต่ที่มีร่องรอยเป็นเรื่องเป็นราว...ก็มีในสมุดบันทึก GotoKnow…

(ห้องเรียนในฝัน...ที่ไร้พื้นที่ แต่มีชีวิต และจิตวิญญาณ)

ที่ผมบันทึกไว้ทั้งเรื่องชีวิตและการทำงานของผม

ครูบอกว่า ไม่ต้องกังวล...ผมไม่ทำให้ครูหรือภาควิชา และคณะขายหน้าแน่นอน

เพียงถ้อยคำใน mail สั้นๆ ของครู... ก็ทำให้ผมดีใจได้ในครั้งที่ 2

 

 

 

เมื่อวาน  29 ตุลาคม 2555...ครู mail มาหาผม...

บอกว่า....ผมมีสิทธิ์ได้รับการคัดเลือกศิษย์เก่าดีเด่น ระดับบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยขอนแก่น ประจำปี 2555

ครูบอกว่า...ดีใจมากกับผม...และดีใจที่เห็นลูกศิษย์ได้นำความรู้ไปช่วยเหลือผู้อื่น และสังคม

ไม่ได้การคัดเลือกก็ไม่เป็นไร...แค่นี้ก็เป็นรางวัล และกำลังใจที่ทำให้เราได้ทำงานและนำความรู้ไปช่วยเหลือผู้อื่น และสังคม

ใช่ครับครูแค่นี้...ผมก็ดีใจเป็นครั้งที่ 3 แล้วครับ

 

 

 

และเมื่อเวลาตอนเย็นๆ...พลบค่ำ..ผมลองเปิดไปดูเวปไซด์ของมหาวิทยาลัยขอนแก่น...

ก็มีหัวข้อ “ผลการคัดเลือกศิษย์เก่าดีเด่น ระดับบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยขอนแก่น ประจำปี 2555”

บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยขอนแก่น จึงขอประกาศรายชื่อผู้ได้รับการคัดเลือกเป็น ศิษย์เก่าดีเด่นระดับบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยขอนแก่น ประจำปี 2555 ตามประกาศที่แนบมานี้

http://portal.gs.kku.ac.th/index.php/component/content/article/1/696

และก็มีชื่อของผมได้รับการคัดเลือกเป็นศิษย์เก่าดีเด่น ด้านบูรณาการ

 

 

 

นับเป็นความดีใจของผมเป็นครั้งที่ 4...แต่ก็เป็นการดีใจที่มีสติ

และผมเตือนตนเองเสมอๆ ในการที่ผมได้รับรางวัลหรือความโชคดีต่างๆ...

“ผมไม่ได้ทำมัน เพียงแค่ได้รับเกียรติยศชื่อเสียง...ที่คล้ายกับของเล่นที่นำความสุขมาให้ผมในเวลาเพียงสั้นๆ เท่านั้น

แต่ในใจลึกๆ ...ผมใช้ชีวิตอยู่กับมันด้วยความรัก

ความรักที่จะให้โอกาสตนเองได้เรียนรู้

และหยิบยื่นโอกาสให้ผู้อื่นเรียนรู้ด้วย…”

 

 

 

ผมกราบขอบพระคุณครูของผมทุกท่าน...

สิ่งที่ครูเป็น...ครูทำ...สำคัญกว่าสิ่งที่ครูสอน...

ครูไม่ได้คาดหวังจะให้ลูกศิษย์มาตอบแทนครู

ครูเพียงอยากเห็นลูกศิษย์มีความสุขและประสบความสำเร็จตามอัตภาพ

มีโอกาสก็แบ่งปันให้ผู้อื่นบ้าง...

ครูห่วงใยและถามข่าวคราวลูกศิษย์อยู่เสมอๆ ...

ถึงแม้พวกเราจะออกนอกห้องเรียนไปแล้ว

สำหรับผมครูเพื่อศิษย์....เป็นสิ่งสำคัญในห้องเรียนในฝัน

และเป็นห้องเรียนในฝันที่ดี และเป็นจริงของผมเสมอครับ

 

 

ด้วยความนับถือและคารวะพระคุณครู

อดิเรก