แม่ของผมไม่สบายมาก...ในความเจ็บป่วยและไม่สบายนั้น...

ความทุกข์มากมายกลบทับความสุขไม่ให้ผุดโผล่ขึ้น

แต่ในความทุกข์ก็มักมีสิ่งที่ดีงามเสมอ

เป็นน้ำหล่อลี้ยงให้ผืนดินที่แห้งผากมานานได้ชุ่มชื่นขึ้นอีกครั้ง

 

 

ตอนเช้าวันอาทิตย์แม่ของผมเริ่มกับเจ็บปวดกับอาการที่เป็นอยู่

เสียงร้องที่ครวญครางมันบาดลึกลงทิ่มแทงลงไปในหัวใจของลูกหลานทุกคนเช่นกัน

ลูกชาย-ทิมดาบ...มาเยี่ยมคุณย่าตอนสายของทุกวันด้วยอาการครุ่นคิด

และกังวลใจจากสิ่งที่บ่งบอกด้วยใบหน้าที่ไม่แจ่มใสเช่นทุกวัน 

 

 

เมื่อทานข้าวเที่ยงร่วมกันที่ห้องพักของคุณแม่ผมเสร็จสิ้น

คุณแม่ของทิมดาบ จึงพาทิมดาบไปตัดผม เพราะผมยาวมากแล้ว

แต่ทิมดาบบอกผมว่า..จะกลับมาหาคุณย่าตอนเย็น

และมาให้กำลังใจผม...ผู้เป็นพ่อเช่นกัน 

 

 

ตอนเย็นๆ ทิมดาบมาถึง....เขามานั่งเก้าอี้ใกล้กับเตียงที่คุณย่าเขานอน

ทิมดาบเอาหนังสือมาด้วย....เป็นหนังสือสวดมนต์ทำวัตรเย็น

เริ่มอ่านภาษาบาลีแต่ละตัว...อาจจะสะดุดบ้าง...ตามประสาเด็กปอสามที่อ่านคำบางคำยังไม่แตกฉาน

แต่บทสวดมนต์ที่ใช้เวลาสวดอย่างมีสมาธิเกือบถึงครึ่งชั่วโมงเหมือนกับสายน้ำที่ไหลรินกังวาน...

ทำให้คุณย่าสามรถนอนหลับได้อย่างสนิทและไม่ครวญคราง

 

 

ผมเช่นกันที่รู้สึกถูกเยียวยาและคลายความเศร้า

จากบทสวดมนต์ของลูก...และทำให้ผมอบอุ่นหัวใจยิ่งนัก.....

และนึกไม่ถึงกับการกระทำของลูกในครั้งนี้....