งานประชุมแลกเปลี่ยนเรียนรู้จากงานประจำสู่งานวิจัย (R2R) ครั้งที่ 5 ...

ศูนย์การประชุม อิมแพ็ค ฟอรั่ม เมืองทองธานี
ถึงผมมีโอกาสและเวลาเพียงวันเดียว...วันที่ 11 ก.ค.55...

แต่อยากให้วันเดียวมีคุณค่ามากที่สุด...

ทั้งในการบอกเล่าประสบการณ์ตัวเองกับ R2R...เล่าถึงทุกข์ของตนเอง...แบ่งปันความสุขให้ผู้อื่น

การได้รับความรู้และแรงบันดาลใจกับผู้ที่มีความรักกับ R2R

และการที่ได้พบปะกับบล็อกเกอร์ในโกทูโนว์...ทั้งท่านที่เจอกันแล้ว และท่านที่ไม่เคยเจอกันเลย

                              

        

ผมเดินเข้าห้อง Grand Diamond Ballroom....บรรยากาศผู้คนคึกคัก

ผมหย่อนก้นลงนั่งเก้าอี้...ปราศจากใครนั่งด้วย...หลบมุมเหมาะ...องศาที่แม่นที่มองบนเวทีชัดเจน

ผมดูเอกสารและหนังสือ...ด้วยแสงที่ละมุนละไม...ไปค่อนข้างสลัวๆ...

หูสองข้างยังฟังอาจารย์วิทยากรข้างบน

สายตาแอบเหลือบมอง...ปล่อยสายตา....

 

 

จนมาสะดุดหยุดสายตา...มุมมองข้างหน้า...ที่ผ่านเสาไมโครโฟน

ผมว่า...เป็นบล็อกเกอร์ท่านหนึ่งที่ผมชื่นชม

และเป็นเจ้าของรางวัลสุดคะนึง เดือนล่าสุด...พฤษภาคม 2555

ที่มีชื่อว่า...ท่านอาจารย์หมอ ป.

ผมรู้สึกคุ้นๆ ถึงมองเพียงด้านขวามือของอาจารย์เท่านั้น

คุ้นๆ....ทรงผม และรูปทรงกะโหลกศีรษะของอาจารย์

ผมอยู่ใกล้อาจารย์เพียงชั่วมือที่เอื้อมอีกหน่อยก็คว้าได้แล้ว...

 

 

ผมแอบถ่ายรูปเหมือนคนเป็นโรคจิตประมาณนั้น...ถ่ายมาสองรูป

ระหว่างถ่าย..ภาวนาขออย่าให้เกิดแสงแฟลช...เพราะจะทำให้ผู้ถูกถ่ายตกกะใจ

ในใจของผม...ตื่นเต้นเหมือนผมได้เจอดาราที่ชื่นชมในวัยเด็ก

ผมกะจะเดินไปหา....หรือแกล้งเดินไปข้างหน้า....และเดินกลับมาผ่านอาจารย์หมอ

แล้วแกล้งสะดุด...อาจารย์ต้องจำผมได้แน่...เพราะผมใส่เสื้อยืด

คำว่า GTK ตัวใหญ่...หราอยู่ในนั้น...

 

 

ปล่อยใจเพลินๆ ไปเรื่อยๆ อย่าดีกว่า....

อาจไม่ใช่อาจารย์หมอจริงก็ได้...เพราะท่านอยู่ตั้งเชียงใหม่...ไม่น่าจะมากรุงเทพฯ

ไปทานอาหารว่างข้างนอกห้องประชุมดีกว่า...หิวแล้ว

สักพัก....ฝูงคนก็กรูออกจากห้อง Grand Diamond Ballroom

ผมมองเห็นสุภาพสตรีคนนั้นอีก...ผมเห็นเพียงด้านหลังอีกแล้ว

ผมตัดสินใจลองเรียกไปว่า...

อาจารย์หมอ ป. ครับ....สองครั้ง...เงียบ...เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

คงไม่ใช่แล้วมั้ง....แต่ลองรีบเดินเข้าใกล้ตัว....เรียกอีกครั้ง...

 

 

สุภาพสตรีท่านนั้น...หันหลังมา...

ใช่ครับ...อาจารย์หมอ ป. จริงๆ....อาจารย์โด่งดังและมีแฟนคลับมาก....

และมีภาพเคลื่อนไหววีดีทัศน์ตอนท่านอาจารย์ชัด

และคณะไปมอบรางวัลและดอกไม้....

 

 

อาจารย์หมอ ป. งงมาก...และค่อนไปทางงงที่สุด....

คนคุ้นคิด...อาจจะคุ้นเคย...แต่ไม่คุ้นหน้า...เช่นนี้

แต่ท่านก็อุตสาห์จำผมได้....คุณทิมดาบใช่ไหมค่ะ?

 

 

ผมเรียกอาจารย์ไปทำธุระในห้องน้ำก่อน

เมื่ออาจารย์ออกมา....ผมจึงพาอาจารย์ไปพบกับคุณชลัญธร

ที่กำลังเฝ้านิทรรศการ และได้รางวัล R2R ครั้งนี้ด้วย

ผมดีใจที่ได้เจออาจารย์หมอ ป. และคุณชลัญธร

และสำหรับคุณชลัญธร....ผมคงไม่พลาดที่จะเขียนอีกหนึ่งบันทึก

 

 

นับเป็นมิตรภาพของกัลยาณมิตรผู้เขียนบันทึกใน GTK

นับเป็นความสุขและความงดงามของชีวิตของผมยิ่งนัก...

กับคนคุ้นคิด...อาจจะคุ้นเคย...แต่ไม่คุ้นหน้า....