บันทึกอันน่าสนใจยิ่งนี้ของคุณลำดวน กระตุกความคิดเรื่อง ภาษาอังกฤษกับวิชาชีพ เพื่อเข้าสู่ประชาคมอาเซียน
"..เราลงทุนมากอยู่นะคะกับการส่งเสริมการสอนภาษาอังกฤษ แต่ไม่สำเร็จผลดังต้องการ เพราะ...เรายังไม่ค้นพบวิธีสอนภาษาอังกฤษที่ดีพอ.."
.
ข้าพเจ้าเอง ก็มีประสบการณ์ตรงจาก การโดนปฎิเสธจากแหล่งฝึกอบรมหนึ่งในต่างประเทศ
.
ข้าพเจ้าเอง ก็มีประสบการณ์ตรงจาก การโดนปฎิเสธจากแหล่งฝึกอบรมหนึ่งในต่างประเทศ
ด้วยเหตุผล "English proficiency" ดังในบันทึกนี้..
ตอนนั้นรู้สึกเหมือนโดนหมัด เมาไปพักหนึ่ง..แต่เพราะเหตุการณ์นั้น จึงเป็นแรงบันดาลใจสำคัญ
ให้อยากพัฒนารุ่นน้อง ไปพร้อมๆ กับพัฒนาตนเอง
..สิ่งใดๆ ที่เกิดขึ้น นั้นดีเสมอ..
.
เร็วๆ นี้มีผู้เล่าถึง ความสำเร็จในการฝึกพูดภาษาอังกฤษของน้องสาว
โดยที่ น้องสาวเธอ ไม่ได้จบนานาชาติ หรือ ไปเรียนเมืองนอกเป็นปีๆ แต่อย่างไร
ข้าพเจ้าจึงถามเคล็ดลับ
"ตอนเด็กๆ น้องคนนี้ชอบดารานักร้อง บอยแบนด์หนึ่ง อย่างคลั่งไคล้..
น้องถึงขนาดอัดเทปสัมภาษณ์ มาเปิดพูดเลียนสำเนียงให้เหมือนกับดารารูปหล่อคนนั้น
วันดีคืนดี มีคนต่างชาติมาบ้าน คุยกับเธอ
"เขาถึงกับถามว่าเคยอยู่เมืองนอกมาก่อนหรือเปล่า.."
น้องจึงยิ่งมั่นใจในการพูดภาษาอังกฤษมากขึ้น
จึงสมัครไป "work and travel" เป็นเวลา 3 เดือน..
เจอเหตุการณ์ นายจ้าง เข้าใจผิดเรื่องบัญชี ตอนนั้นน้องต้องสวมหัวใจเสือพูดยืนยันความบริสุทธิใจ
พอกลับมา ทุกคนในบ้าน ยิ่งตะลึงในความสามารถพูดภาษาอังกฤษแบบน้ำไหลไฟดับ
...
เรื่องนี้ ให้แง่คิดบางประการต่อข้าพเจ้า
ความสำเร็จในการฝึกภาษาต่างประเทศ หรืออาจรวมถึงทักษะใหม่ๆ
.
เริ่มต้น ด้วยแรงบันดาลใจ
ต่อยอด ด้วยแรงบวก
ย้ำด้วย สถานการณ์ที่ท้าทาย
.
ข้าพเจ้าฝันกลางวันต่อไป
ถึงหนึ่งในความตั้งใจ จะยกระดับทักษะภาษาอังกฤษแพทย์ประจำบ้าน
ที่จริงแล้ว หน่วยงานข้าพเจ้าโชคดีมีอาจารย์แพทย์ชาวอเมริกัน เป็นทรัพยากรบุคคลอันมีค่า
ท่านผู้นี้ ได้ช่วยการเรียนการสอน medical english แต่ที่ผ่านมามีท่านทำคนเดียว
น่าจะมีการเสริมทีม ทำกระบวนวิชาให้ชัดเจนและยั่งยืน "ฝังในระบบ" ยิ่งขึ้น
.
.
จากการสังเกตของข้าพเจ้า..โจทย์เพื่อพัฒนาคือ
1. จะใช้อะไรเป็นแรงบันดาลใจ สำหรับแพทย์ประจำบ้าน ที่โดยมากจบแล้วไปทำงาน โรงพยาบาลชุมชน
- การเตรียมเข้าสู่ประชาคมอาเซียน อาจเป็นเรื่องฟังดูไกลตัว สำหรับเขาหรือไม่?
2. จะมีอะไรเป็นแรงบวก ที่ตรงใจแพทย์ประจำบ้านเหล่านี้
- การพูดชื่นชมให้กำลังใจ เป็นแรงบวกหนึ่ง แต่สักพัก เขาจะเกิด "tolerant" ต่อคำชมนั้นหรือไม่?
- สิ่งใดจะเป็นแรงบวกที่ตื่นเต้น ท้าทาย ได้อย่างไม่รู้จบ
3.ทำอย่างไรให้มีความท้าทายในระดับพอดีๆ
- การเรียนตามสมัครใจ โดยไม่มีการวัดผลจริงจัง มีข้อดีและข้อเสีย
ข้อดีคือ ไม่เพิ่มความเครียดให้กับแพทย์ประจำบ้าน ซึ่งมีภาระงานทางคลินิกอยู่แล้ว ข้อเสียคือ ไม่มีตัวบอกความก้าวหน้า และ ผลลัพท์ที่สามารถนำมาปรับปรุงวิธีการสอน
- วิธีการสอน communication skill ด้วยบทบาทสมมติ ในชาติตะวันตกเป็นที่นิยมมาก แต่เมื่อนำมาลองฝึกให้กับนักศึกษาในบ้านเรา ข้าพเจ้าสังเกต ข้อแตกต่างบางประการคือ
- ผู้ออกไปแสดงบทบาทสมมติโดยความสมัครใจหายาก
- การ feedback จากผู้สังเกตการณ์มีน้อย..และถ้ามี มักเป็นเชิงชื่นชม แต่เห็นความยากลำบากที่จะบอกข้อควรปรับปรุง
และข้อ 4.สิ่งที่หนักใจไม่น้อยคือ..ข้าพเจ้าไม่รู้ว่าควรจะเริ่มเข้าไปมีส่วนร่วมอย่างไร ในงานที่มีผู้ทำก่อนอยู่แล้ว โดยไม่ให้อาจารย์ที่ท่านสอนอยู่ มีความรู้สึกว่าโดนแทรกแซง
.
คำตอบ เท่าที่ข้าพเจ้าคิดและค้นคว้าจากบทความนี้ คือ
1. สิ่งที่เป็นแรงบันดาลใจของแต่ละคน
-> ค้นหา "value ของภาษาอังกฤษ" ของแต่ละคน
จากการนำเสนอในชั่วโมงแรก ให้หัวข้อ "เล่าความฝัน ความหวัง เป้าหมายชีวิต ของตนเอง"
2. อะไรเป็นแรงบวก
-> สร้างทัศนคติ "ภาษาอังกฤษ = ความสุขที่จะได้เปิดโลกทัศน์ไม่มีพรมแดน"..
ในชั่วโมง มีกิจกรรมที่สร้างความบันเทิงด้วย เช่น การดูคลิปข่าว/หนัง/เพลงภาษาอังกฤษสั้นๆ แล้วจับใจความนำมาอภิปราย
3. ความท้าทายในระดับพอดีๆ
-> มีตัวอย่างให้ดู แล้วจับคู่ฝึกในห้องแยก ไม่มีการตัดสินโดยผู้อื่น แต่ให้พิจารณาตนเอง หากต้องการหาข้อปรับปรุง สามารถขอให้มีผู้สังเกตการณ์ได้
-> แต่มีการสอบปฎิบัติเพื่อวัดผลจริงจัง ในทักษะที่สำคัญต่อวิชาชีพ คือ การใช้ภาษาอังกฤษสื่อสารกับผู้ป่วย ในสถานการณ์บางอย่างที่ท้าทาย กว่าการใช้ในชีวิตประจำวัน หรือการตรวจผู้ป่วยนอกธรรมดา
เช่น การแจ้งข่าวร้าย , การหารือถึงเป้าหมายการรักษาร่วมกัน, การบอกความจริงถึงการรักษาที่ผิดพลาด เป็นต้น
ดังที่เอกสารอ้างอิง กล่าว
"New paradigm of Medical English.. is taught from the perspective of medicine and health care first and foremost while reinforcing vocabulary acquisition, grammar and structure secondly. The focus is safety-to-practice.."
.
ส่วน ข้อ 4...(มองหาตัวช่วยอยู่คะ :-)
.
อย่างไรก็ตาม ครูแพทย์ มิได้รับการฝึกฝนให้เป็น ครูภาษาอังกฤษ
ข้าพเจ้ารู้สึกตนเองมีข้อจำกัดอยู่ไม่น้อย
หากท่านใดมีข้อเสนอแนะ ยินดีเป็นอย่างยิ่งคะ จะเป็นประโยชน์ ต่อการเขียนในแผนงานต่อไป
.
.
If you think you will never speak english wellbecause you are Thai..watch this video..
ไม่ได้แวะ ไม่ได้ผ่าน ไม่ได้อ่าน
งานอาจารย์ ป.เพราะยุ่งจัง
งานทำแผนยุทธ์ทันต์เขต 12 ต้องไปฟัง
ระดมพลังสมองภาคประชาชน คนเคือข่าย"
การเรียนภาษาอังกฤษของคนไทย ไม่ค่อยประสบความสำเร็จ
ในทัศนะขอแสดงความคิดเห็น เนื่องจาก เหตุ ๓ ประการคือ
1.การเรียนที่ผิดธรรมชาติ คือเรียนแบบท่องจำคำศัพท์ ประโยคมากกว่าเรียนแบบวิถีชีวิต คือไม่ได้มุ่งเน้นในการฝึกฝน ค่อยเป็นค่อยไป
2.กระบวนการเรียนก็ เรียนย้อนกลับหัว-หาง คือ นำส่วนของไวยากรณ์ขึ้นมาเรียนก่อนพูด เขียน
3.บริบทก็ไม่ค่อยจะเอื้ออำนวย คือ เรียนไปไม่ได้ใช้ทักษะในการสื่อสาร เพราะสังคมไทยเรียนภาษาอังกฤษเป็นเหมือนภาษาต่างชาติ ไม่ใช่เป็นภาษาที่สอง
แนวทางแก้คือ...
ต้องเรียนภาษาพูดก่อน ค่อยเรียนไวยากรณ์ และสร้างบริบทสังคมไทยให้มีภาษาอังกฤษเป็นภาษาที่สอง
มาให้กำลังใจคนเก่งภาษาด้วยคนค่ะ
พี่เองนั่นไม่กระดิกเลย
ไม่ชอบเอามากๆทีเดียว
แค่งูๆปลาๆเองค่ะ
แต่นโยบายนี่แหละค่ะสำคัญ
สอนคนให้รู้ภาษาอังกฤษ
ต้องพยายามกันต่อไปค่ะ
แรงบันดาลใจนี่เป็นสิ่งมหัสจรรย์นะคะมันมีพลังมากมายสำหรับคนที่สามารถนำมันไปใช้ได้
บทบาทสมมติ หรือ สถานการณ์จำลอง เป็นเทคนิคการสอนที่มีมานานแสนนาน เขาว่ากันว่า อาจจะเหมาะกับบางเนื้อหา แต่อาจจะไม่เหมาะกับบางเนื้อหา ... แต่สำหรับภาษาที่สองของคนไทย กับความรู้สึกปิดใจตั้งแต่เริ่มต้น กับการไม่ค่อยกล้าแสดงออก (ในทางที่ถูก) อาจจะทำให้เทคนิคการสอนนี้ไม่ใคร่จะได้ผลมากนัก
ห้ามนำวัฒนธรรมฝรั่งมาใช้กับคนไทย เพราะไกลตัวเกินไปสำหรับการทำความเข้าใจ เช่น ตลกฝรั่ง ฝรั่งฟังแล้วหัวเราะก๊าก ๆ แต่คนไทยฟังแล้วถามว่า ตลกตรงไหนเนี่ย ไม่เห็นจะตลกเลย ;)...
เป็นความคิดเห็นส่วนตั๊ว ส่วนตัวของคนอ่อนภาษาทุกภาษาอย่างผมครับ ;)...
ขอบคุณคะ แม้งานยุ่งยังมีน้ำใจมาฝากดอกไม้ พร้อมข่าวคราว :-)
นมัสการคะ ขอบคุณท่านที่แสดงความทัศนะ ซึ่งเห็นด้วยทั้งสามประการคะ
เมื่อพิจารณาจากการรู้ภาษาไทยของเรา เด็กเกิดมาก็เริ่มจาก พูดสื่อสารกับพ่อแม่ก่อนสองสามปีกว่าจะได้เรียน ก.กา
ส่วนการเขียนนั้น ไวยากรณ์ แม้เป็นสิ่งสำคัญ แต่การเขียนมีหลายระดับ ตั้งแต่เขียนให้พอสื่อสารได้ ไปจนถึงระดับหนังสือราชการ..สำหรับผู้เริ่มต้น จะให้เขียนถูกเป๊ะแบบหนังสือราชการก็จะหมดกำลังใจเสียก่อน แล้วเกิดทัศนคติเป็นเรื่องยาก..
ข้อสุดท้าย เรื่องบริบท..น่าสนใจมากคะ "..สังคมไทยเรียนภาษาอังกฤษเป็นเหมือนภาษาต่างชาติ ไม่ใช่เป็นภาษาที่สอง.." เข้าใจว่าท่านหมายถึง เราเรียนไว้เพื่อไปใช้ต่างประเทศ เนื่องจากในประเทศไม่มีที่ใช้
ต่างจากอินเดีย ที่โรงเรียน สถานที่ราชการ ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษากลาง
การสร้างบริบทให้เป็นภาษาที่สอง..เท่าที่เห็นคือหลักสูตรนานาชาติที่มีบ้างแต่ก็เก็บค่าเล่าเรียนแพงกว่าปกติ..เป็นเรื่องต้องระดมสมองกันต่อไปคะ
( อย่างไรก็ตาม ท่านทำให้คิดว่า ในชั่วโมง อาจมีวิธีทำให้ในชั่วโมงทุกคน "พยายาม" พูดภาษาอังกฤษ ด้วยการปรับ 5 บาท ทุกครั้งที่เผลอพูดไทย..มีกติกาว่า หากคิดไม่ออกจริงๆ ให้เขียนคำนั้นในกระดาน)
สวัสดีครับ
ให้กำลังใจนะครับ ผมว่า แพทย์ มีโอกาสในการสื่อสารภาษาอังกฤษมากที่สุด เพราะศัพท์แพทย์เป็นส่วนหนึ่งในการดำเนินชีวิตประจำวัน โดยเฉพาะการอ่านนะครับ เวทีที่ให้พูดมีน้อยใช่ไหมครับอาจารย์ ?
ถึงแม้ภาษาอังกฤษโดยรวมของประเทศเรา ไม่เก่งเท่าอาเซียน (เป็นเพราะเราไม่เคยเป็นเมืองขึ้นใครหรือเปล่า ?)
แต่สำหรับผมภาษาไทยสำคัญมาก โดยเฉพาะภาษาถิ่นที่กำลังจะหายไป
และภาษาอังกฤษ...คนไทยก็น่าให้ความสำคัญ เพราะเป็นภาษาสากล และหนังสือภาษาอังกฤษหลายเล่มที่ดีรอให้คนไทยอ่านอยู่ครับ
การพูดอังกฤษได้ คงต้องกล้ามากขึ้น....การยิ้มและภาษามือคนไทยไม่เป็นรองใครครับ
ผมเชียร์ที่แพทย์จะพูดภาษาอังกฤษได้เก่ง ๆ (รวมถึงภาษาพระด้วยครับ)
เพราะผมสังเกตว่า เวลานี้ ฝรั่งจะได้ภรรยาคนไทย และป่วยด้วยโรคหลอดเลือด และใช้บริการภาครัฐมากขึ้น
โรคภัยบางโรค...การให้การรักษาอาจได้ผลเพียง 20 % แต่การสื่อสารให้คนไข้มีการปรับเปลี่ยนพฤติกรรม อาจให้ผมเพิ่มขึ้นถึง 100 %
เชียร์ครับ...ส่วนผมภาษาอังกฤษและภาษาไทย คงต้องเรียนรู้อีกมากมายครับอาจารย์
I have thought about '2nd language environment'.
- Children can learn 2 or more languages in their environment -- and learn well
- When people are in another language environment -- they learn (from necessity?)
- How often and how much time in a 2nd language environment (to learn the language)?
-- From children case examples: 3-4 continuous hours ==5 days a week==
-- Full and total exposure sessions work very well
- Language is "sound" (vocal, not written words, not grammar but voice manipulation)
- Language is to understand the sounds, and to make sounds to tell others
- Grammar is 'patterns': we use patterns or constructs like we use 'slang'
How do we create this environment?
- to exclude interferences, distractions and 'drift away' (losing focus)
- to fill the environment with 2nd language sounds and use pictures, drawings, tags/labels, ONLY as "clues" (visual "aids" are TOOLS to help us to hear better, to understand the meaning of SOUNDS better -- not to draw scenes away from SOUNDS).
- Audio tools are available on videos, the Internet, in persons, ... to verify the 'correct sounds'.
Good luck ;-)
แต่นโยบายนี่แหละค่ะสำคัญ
สอนคนให้รู้ภาษาอังกฤษ
..
ขอบคุณคะคุณครู
ทำให้นึกถึงที่เคยเจอครูสอนภาษาอังกฤษชาวมาเลเซียคนหนึ่ง
บ่นให้ฟังว่า เมื่อ 50 ปีก่อนตอนแกเด็กๆ ซึ่งยังเป็น Malaya ในเครือจักรภพนั้น
ทุกคนพูดเขียนภาษาอังกฤษได้คล่องดีมาก
ตกมาปัจจุบัน เมื่อรัฐบาลเลิกนโยบายบังคับเรียนภาษาอังกฤษเป็นภาษาที่สอง
ภาษาอังกฤษ จึงจำกัดอยู่แต่ในคนมีการศึกษาสูง
..
เป็นเรื่องน่าคิดคะ
ขอบคุณสำหรับบทความคะ
บทความแรก : สะดุดใจตรง "..เด็กในชนบท คิดว่าภาษาอังกฤษเป็นเรื่องไกลตัว ไม่ใช่แหล่งท่องเที่ยว และพ่อแม่ไม่รู้ภาษาอังกฤษ.."
เด็กเหล่านี้แม้เกิดในชนบท แต่ความสามารถที่พัฒนาไปสู่สากล ถูกสะกัดไว้ด้วย "โอกาส" ในการรู้ภาษาอังกฤษอย่างน่าเสียดาย
เช่นเดียวกับ นักศึกษาแพทย์และแพทย์ประจำบ้าน ที่จบไปทำงานใช้ทุนในชนบท
..ยุคนี้โชคดี มีเทคโนโลยีสารสนเทศมากมาย ขอให้มี "แรงจูงใจ แรงบวก และสถานการณ์ท้าทาย" เพื่อพัฒนาตนเอง
บทความที่สอง : สนใจ Action research การเรียนการสอนภาษาอังกฤษในบริบทคะ
..คิดไปถึง โครงการค่ายภาษาอังกฤษสำหรับแพทย์ประจำบ้าน..เห็นทีกลับไปต้องขอเบอร์ติดต่ออาจารย์มาเป็นวิทยากรแล้วคะ :-)
* ในข้อ 4 ของน้องหมอ ป.ที่ต้องการเข้าไปช่วยต่อยอดทักษะทางภาษาอังกฤษโดยไม่ให้เกิดความขัดแย้งกับผู้ที่มีหน้าที่ดำเนินการอยู่แล้วนั้น พี่ใหญ่มีความเห็น ดังนี้ค่ะ
+ ค้นหาส่วนที่จะสามารถเติมเต็มได้อีก เพื่อนำเสนอการสนับสนุนในทางบวก
+ มีวิธีการประเมินผลร่วมกันจากทุกฝ่ายที่่เกี่ยวข้อง เพื่อช่วยกันสู่การพัฒนาที่ตรงจุดต่อไปค่ะ
* การเรียนรู้และถ่ายทอดทักษะทางภาษา เป็นทั้งศาสตร์และศิลป์ ที่ควรเริ่มจาก ศรัทธา ความเพียรในการฝึกฝนอย่างสม่ำเสมอ และขยายผลไปในวงกว้างอย่างที่น้องหมอ ป.กำลังทำอยู่ ขอให้กำลังใจค่ะ
ยินดีและขอบคุณ ท่าน ศน.ลำดวนคะ ที่จุดประกายเรื่องนี้
หวังว่าจะมีผู้ขยายผล ต่อไปเรื่อยๆ เพื่อการเข้าสู่อาเซียนแบบไม่เสียเปรียบของคนไทยคะ
แรงบันดาลใจ เป็นสิ่งมีพลังคะ
ขณะเดียวกัน สิ่งที่ขัดขวางไม่ให้เรานำพลังนี้มาใช้ได้อย่างเต็มที่
ก็คือ "Noise" กระแสความเชื่อ ความเห็น ที่ไม่มีข้อพิสูจน์
ซึ่งมาลดทอนความเชื่อมั่นเราเอง
..
เช่น ความเชื่อ ถ้าไม่ได้เกิดเมืองนอก ไม่ได้ไปอยู่เมืองนอกแต่เด็ก จะพูดภาษาอังกฤษไม่ดี..แล้ว ทำไม่คนกรุงเทพแต่กำเนิด มาอยู่ภาคเหนือ ภาคอีสาน ตอนอายุ 30 -40 แล้วพูดได้..ทาง neuroscience ก็พบว่า เซลล์สมองคนเรายังมีการสร้างใหม่อยู่เรื่อยๆ
.
จึงเชื่อคะ เราเรียนรู้ได้..ไม่มีสาย
".....และข้อ 4.สิ่งที่หนักใจไม่น้อยคือ..ข้าพเจ้าไม่รู้ว่าควรจะเริ่มเข้าไปมีส่วนร่วมอย่างไร ในงานที่มีผู้ทำก่อนอยู่แล้ว โดยไม่ให้อาจารย์ที่ท่านสอนอยู่ มีความรู้สึกว่าโดนแทรกแซง....."
สวัสดีครับท่านอาจารย์ ผมคิดว่าในข้อที่ ๔ นี่เป็น Key ที่สำคัญอย่างยิ่งในการสร้างแรงจูงใจคนเลยทีเดียวครับ ผมชอบในสิ่งที่อาจารย์บอกว่า "โดยไม่ให้อาจารย์ที่ท่านสอนอยู่ มีความรู้สึกว่าโดนแทรกแซง" เพราะผมเชื่อว่าคนทุกคนนั้นมีศักยภาพที่พร้อมใช้ในการทำงานให้สำเร็จด้วยตัวของเขาเอง หากเขาไม่ถูกแทรกแซงการทำงานของเขา ดังนั้นผมคิดว่าเราอาจนำหลักการของ "โค้ช" นักกีฬามาใช้ได้นะครับ เพราะโค้ช คือ "ตัวเร่งให้เกิดการเปลี่ยนแปลง" นักกีฬาทุกคนเขามีความเก่ง มีทักษะ มีพรสวรรค์อยู่แล้วในตัว เขาสามารถเปลี่ยนแปลง ปรับเปลี่ยนตัวเขาเอง เพื่อมุ่งสู่สิ่งที่ดีที่สุดได้ แต่พวกเขาก็จำเป็นต้องมีโค้ช ที่ดีคอยเร่งพวกเขาให้เกิดความเปลี่ยนแปลงด้วย
สิ่งที่โค้ชมืออาชีพเขาทำกันเท่าที่ผมพอทราบมาบ้างก็คือ "การลดความรู้สึกกลัวที่อยู่ภายในจิตใจของผู้ที่ได้รับการโค้ช" ความกลัวเป็นพื้นฐานของมนุษย์ และจะทำให้คนเราเกิดทัศนคติที่เป็นลบ เวลาที่เรามีทัศนคติที่เป็นลบ มันก็จะบั่นทอนบางสิ่งบางอย่างที่ตัวเรามีอยู่ และยิ่งหากทัศนคติที่เป็นลบนานเกินไป สิ่งที่มีอยู่ก็จะถูกบั่นทอนไปเรื่อยๆจนกระทั่งไม่เหลืออะไรอีก ดังนั้นสิ่งที่สำคัญในการโค้ช ก็คือ การปรับเปลี่ยนความคิดของผู้ที่ได้รับการโค้ชจากลบมาเป็นบวกให้ได้ และด้วยสิ่งนี้จะทำให้การโค้ชมีคุณค่าขึ้นมาทันทีครับผม
อาจารย์ที่ท่านสอนอยู่ ท่านคือ"นักกีฬา" แต่ท่านอาจารย์ ป.เป็น "โค้ช" นะครับ
ขอเป็นกำลังใจให้ท่านอาจารย์ครับผม
Roleplay หรือ บทบาทสมมติ กับความรู้สึกปิดใจตั้งแต่เริ่มต้น กับการไม่ค่อยกล้าแสดงออก (ในทางที่ถูก)
..
อาจารย์ชี้ประเด็นน่าสนใจมากคะ ดูเหมือนมีสองทางคือ
1. ปลูกฝังค่านิยมเด็กไทย generation ต่อไป ให้กล้าแสดงออกในทางที่ดี ด้วยการ positive feedback
2. สำหรับ generation ที่ยังมีค่านิยม "เงียบดีกว่าโดนวิจารณ์" (อาจรวมตัวเองด้วย) คงต้องประยุกต์ให้เข้ากับนิสัยไทยๆ..ด้วยการให้พิจารณาตนเอง เว้นแต่สมัครใจให้คนที่ไว้ใจช่วยดูให้คะ
ภาษากับวัฒนธรรม แยกกันไม่ออก คงต้องเรียนรุ้ไปพร้อมๆ กัน..เวลาตลกฝรั่ง ก็ใช้วิธี หัวเราะตามเขาเอาคะ อิๆๆ
ความเห็นของคุณหมออดิเรก เห็นด้วยกับความสำคัญของทั้งภาษาอังกฤษ ไทย และถิ่น
คนของเรา ควรพูดได้ชัดเจนทั้งสามอย่าง ไม่เสียอย่างใดอย่างหนึ่งไป
(ยอมรับว่าเศร้าใจ หากใครบอกว่าจบ รร.นานาชาติ แล้วพูดไทยไม่ชัดนะคะ)
เพราะการพูดภาษาบ้านเดียวกัน คือ สื่อสัมพันธ์ทางใจที่ใกล้ชิดคะ..แม่นบ่ :-)
...
ขอบคุณที่ให้พยากรณ์น่าสนใจคะ
" ฝรั่งจะได้ภรรยาคนไทย และป่วยด้วยโรคหลอดเลือด และใช้บริการภาครัฐมากขึ้น"
นั่นหมายถึง แพทย์ พยาบาล คงต้องเปิดใจรับรู้ mind set ของคนตะวันตก
เช่น เขาจะค้นคว้าข้อมูลจากอินเตอร์เน็ตได้เยอะมาก แต่ต้องการหมอ หรือ พยาบาล
ช่วยนำประสบการณ์ มาช่วยเขาตัดสินใจ (มิใช่เพิ่มปริมาณข้อมูลที่เขามีเยอะอยู่แล้ว)
และ เขาต้องการดูแลตัวเอง โดยมีหมอพยาบาลเป็นที่ปรึกษา (มิใช่ผู้ปกครอง)
...
อันนี้เห็นด้วย 100% คะ
โรคภัยบางโรค...การให้การรักษาอาจได้ผลเพียง 20 % แต่การสื่อสารให้คนไข้มีการปรับเปลี่ยนพฤติกรรม อาจให้ผลเพิ่มขึ้นถึง 100 %
Thank you for the concepts of "2nd language environment" ,as I summary might be
1. It need sufficient exposure of "understandable sound"
..This make me think what an english pronounciation trainer here said
" Native usually understand poor grammar though they feel skeptical but
hardly tolerate poor pitch" .. From my feeling, an effective way to learn this may be chatting to native speakers 'friend' ( who I percept they like to talk with me).
It also very interesting to know how often and how many hours per week would be optimal for adult learner.
2.The input should be "Scene and Sound" coming together like real life conversation, video.
..My experience supported this concept. First time I prepared listening skill for an english exam I solely listened audio file -> it did not work. Afterthat I changed to view news clip and noticed somewhat more effective.
These are really useful for me to figure out how to create such environment in our workplace that the 2nd language is "Kummunang"(คำเมือง) :-D.