นมัสการคะ ขอบคุณท่านที่แสดงความทัศนะ ซึ่งเห็นด้วยทั้งสามประการคะ 
เมื่อพิจารณาจากการรู้ภาษาไทยของเรา เด็กเกิดมาก็เริ่มจาก พูดสื่อสารกับพ่อแม่ก่อนสองสามปีกว่าจะได้เรียน ก.กา
ส่วนการเขียนนั้น ไวยากรณ์ แม้เป็นสิ่งสำคัญ แต่การเขียนมีหลายระดับ ตั้งแต่เขียนให้พอสื่อสารได้ ไปจนถึงระดับหนังสือราชการ..สำหรับผู้เริ่มต้น จะให้เขียนถูกเป๊ะแบบหนังสือราชการก็จะหมดกำลังใจเสียก่อน แล้วเกิดทัศนคติเป็นเรื่องยาก.. 

ข้อสุดท้าย เรื่องบริบท..น่าสนใจมากคะ "..สังคมไทยเรียนภาษาอังกฤษเป็นเหมือนภาษาต่างชาติ ไม่ใช่เป็นภาษาที่สอง.." เข้าใจว่าท่านหมายถึง เราเรียนไว้เพื่อไปใช้ต่างประเทศ  เนื่องจากในประเทศไม่มีที่ใช้
ต่างจากอินเดีย ที่โรงเรียน สถานที่ราชการ ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษากลาง 
การสร้างบริบทให้เป็นภาษาที่สอง..เท่าที่เห็นคือหลักสูตรนานาชาติที่มีบ้างแต่ก็เก็บค่าเล่าเรียนแพงกว่าปกติ..เป็นเรื่องต้องระดมสมองกันต่อไปคะ

( อย่างไรก็ตาม ท่านทำให้คิดว่า ในชั่วโมง อาจมีวิธีทำให้ในชั่วโมงทุกคน "พยายาม" พูดภาษาอังกฤษ ด้วยการปรับ 5 บาท ทุกครั้งที่เผลอพูดไทย..มีกติกาว่า หากคิดไม่ออกจริงๆ  ให้เขียนคำนั้นในกระดาน)