อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้ทุกเวลา  เมื่อวานเวลาประมาณบ่ายสามโมงกว่า ๆ หลังจากฝนหยุดตก  ฉันอยากจะไปชมแปลงผัก "โครงงานวิชากิน" เพราะเราวางแผนร่วมกัน  ก่อนจะเดินลงไปฉันกลัวลื่นและหกล้มจึงเลือกที่จะไม่เดินลงบันไดปูน  เลี่ยงไปอีกด้าน  มีให้เลือก ๒ ทางคือทางดินลูกรัง  และพื้นหญ้า  ยืนคิดอยู่พักหนึ่ง  จึงตัดสินใจเลือกพื้นหญ้า  

 

         ปรากฏว่าก้าวที่สองก็ลื่นไถลโดยไม่สามารถมีสิ่งหยุดรั้งได้  มือข้างขวายันลงไปกับพื้นดิน  นักเรียนหญิง ๒ คนมาช่วยให้ลุกขึ้น  แต่แขนเจ็บมาก  ไม่สามารถเหยียดได้  คุณครูช่วยกันนวดเบา ๆ เพราะกลัวเป็นอันตรายต่อกระดูก 

 

        นักเรียนตัวเล็กปรารถนาดีจึงไปบอกคุณยายหมอจับเส้นมาบีบนวด  แต่คุณครูหลายท่านไม่เห็นด้วย  แต่ความรู้สึกของฉันเหมือนจะเป็นลม  เพราะปวดมาก  ยอมให้คุณยายบีบนวด  อาการก็ดีขึ้น  เพื่อนครูละลายยาหอมให้ทาน  ทั้งที่ฉันมีความสามารถเฉพาะตัวคือ "ทนกับความเจ็บปวด" ต่คราวนี้ทนไม่ไหวจริง ๆ  คุณครูผู้ชายหาผ้าพันคอลูกเสือมาทำผ้าคล้องแขนให้  และช่วยกันนำส่งโรงพยาบาล 

 

       ที่โรงพยาบาลเอกชน  ฉันรอนานมากกว่าจะได้พบหมอ  เพราะคนเจ็บป่วยมีจำนวนมาก  ตัวเลอะเทอะเปื้อนดิน  แห้งติดเสื้อผ้า มือและแขน ไม่ได้รับการดูแลจากเจ้าหน้าที่  คิดว่าอาจมีคิวจัดการให้ 

 

        หลังจากพบอายุรแพทย์แล้ว  ถูกส่งตัวไปเอกซเรย์ พบว่ากระดูกหักตรงข้อมือ  มีชิ้นหนึ่งแตกออกมาข้าง ๆ ประมาณเกือบสองชั่วโมงจึงได้พบแพทย์เฉพาะทาง  มีทางเลือก ๒ อย่างคือผ่าตัดใส่เหล็ก  และเข้าเฝือก  ฉันเลือกเข้าเฝือกเพราะไม่ต้องนอนโรงพยาบาล  คุณหมอแนะนำว่า "มีประกันก็ควรนอน  และวันนี้ก็นอนได้"  แต่ฉันปฏิเสธ  

 

        ก่อนเข้าเฝือกต้องฉีดยาระงับปวด ยาออกฤทธิ์ช้ามาก  ทำให้เจ็บตอนที่ถูกหมอดึงและบีบกระดูกให้เข้าที่  และกลับออกมาเอกเรย์อีกครั้ง  คุณหมอวินิจฉัยว่ามีผล ๗๐ % ซึ่งก่อนทำบอกว่า ๕๐ %  คราวนี้ยาเริ่มออกฤทธิ์  เหงื่อผุดเต็มหน้า  ใจหวิว  คลื่นไส้  ง่วงนอน  แบบสลึมสลือ 

 

        ก่อนเข้าเฝือกคุณหมอติงว่า "ทำไมพยาบาลจึงไม่ทำความสะอาดให้" แต่ก็ได้รับการดูแลด้านอื่นเช่นให้กำลังใจ ซักถามความเจ็บปวด  เพื่อนครูที่ไปด้วยแนะนำว่า "ต่อไปให้เปลี่ยนโรงพยาบาลได้แล้ว"  เพราะที่พิษณุโลกมีโรงพยาบาลหลายแห่ง 

 

         วันนี้ฉันยังไปโรงเรียน  และได้ทำหน้าที่อย่างสมบูรณ์  ถือว่าไม่ได้ป่วย เพียงแค่ไม่สะดวกในการใช้แขนและมือ  นำภาพไปโพสใน facebook มีผู้ถามว่าใช้มือไหนเขียนโพสข้อความ  จึงมาทดลองใช้ความสามารถในการเขียนบันทึกนี้ โดยมือซ้าย

 

        เรื่องแปลกมีอยู่ว่า  ตอนที่คุณยายคนนั้นกำลังบีบนวดไม่นาน  คุณยายมีอาการสั่นเทาไปทั้งตัว  ประมาณว่าผีเข้า  มีใจความว่า "โกรธที่ฉันลาออกจากราชการ ไม่บอกกล่าว  จึงแค่แกล้งผลักให้หกล้ม ไม่เป็นไรมาก  เดี่ยวก็หาย  แต่ต้องจุดธูปบอกว่าจะนำไก่ต้มมาเซ่นไหว้ พร้อมเหล้าอีก ๒ ขวด "  เพื่อนครูตกใจจึงรีบไปจุดธูปใหฉันไหว้  ทั้งที่ยกแขนขวาไม่ขึ้น  และพากันหาของที่ต้องการมาไหว้ไปแล้ว  ผลดีคือลูกช้างอิ่มไปตาม ๆ กัน 

 

      อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้ทุกเวลา  นับว่าโชคดีมากที่หลังและเอวไม่ได้รับการเจ็บปวดแต่อย่างใด  เพราะตอนลื่นไปด้านหน้า และก้นกระแทกลง  ได้แต่งกายแฟชั่นใหม่ หรู อีกต่างหาก  ครูบางคนนำเก้าอี้นอนไปให้ฉันนอน  ฉันบอกว่า "ไม่ได้เป็นคนป่วยถึงกับต้องนอน"