ดิฉันได้อ่านบันทึกของพี่จิ๊บเมตตาในวง Share (http://share.psu.ac.th/blog/metta-psu/18766) แล้วอยากเขียนแลกเปลี่ยนข้อความบางส่วนในบันทึกค่ะ 

"มีคนรักแชร์มากมายแต่มีความรู้สึกหนึ่งซ่อนเร้น ในภาวะที่งานมากๆ เขียนก็ได้ไม่เขียนก็ได้ เขียนก็ไม่ได้อะไร ไม่เขียนก็ไม่เสียอะไร"

 

1) เขียนก็ได้ไม่เขียนก็ได้

เห็นด้วยค่ะ ดิฉันคิดว่าการไม่บังคับให้เขียนเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้วค่ะ อะไรที่บังคับคนจะไม่ค่อยอยากทำค่ะ ต้องทำให้เขาได้รู้ได้เห็นได้คิดเองค่ะ สร้างแรงจูงใจสมำ่เสมอ เขาจึงจะเปิดใจเพื่อการเขียนบันทึกแลกเปลี่ยนค่ะ

2) เขียนก็ไม่ได้อะไร

ดิฉันไม่เห็นด้วยค่ะ พิสูจน์ได้ค่ะว่าการเขียนผ่านบล็อกอย่างเป็นกิจวัตร ทำให้เกิดการพัฒนาคน พัฒนาเครือข่าย พัฒนาองค์กร และ พัฒนาสังคมได้ค่ะ ลองอ่านบันทึกนี้ค่ะ http://gotoknow.org/blog/tutorial4u/427774 

3) ไม่เขียนก็ไม่เสียอะไร 

ดิฉันไม่เห็นด้วยค่ะ การไม่เขียนทำให้เสียโอกาสของชีวิตในหลายๆ ด้านค่ะ เช่น เสียโอกาสในการฝึกฝนตนเองให้รู้จักทบทวนบทเรียนชีวิต เสียโอกาสในการเขียนตำนานชีวิตบอกเล่าลูกหลาน เสียโอกาสในการสร้างกัลยาณมิตร และ เสียโอกาสในการตอบแทนสังคมและประเทศได้ง่ายๆ ด้วยการเขียนค่ะ

ไม่ต้องเขียนทุกวัน ไม่ต้องเขียนทุกอาทิตย์ เขียนเมื่อไรก็ได้ที่อยากเขียน เพียงขอให้สุขใจและเห็นคุณค่าในการเขียนค่ะ

คิดเห็นอย่างไรต่อยอดกันได้นะค่ะ

ขอบคุณค่ะ

จันทวรรณ