ติดต่อ

เรื่องจากบนดอย "ความปลอดภัย" ที่ไม่มีใครใส่ใจ

  อยากให้ตระหนักในเรื่องความปลอดภัยมากกว่านี้  

           เห็นจนชาชิน และก็บ่นอยู่ในใจมาหลายครั้ง เรื่องของความปลอดภัย ที่ยังไม่ค่อยใครสนใจมากนัก

            ที่แม่ฮ่องสอนอาจจะเป็นพื้นที่ที่อยู่กันแบบสบายๆ วิถีชีวิตที่นี่ไม่เร่งรีบ รถราไม่มากนัก แต่กระนั้นก็ตาม “อุบัติเหตุ” จราจรก็เกิดขึ้นบ่อยๆ ไม่เฉพาะอุบัติเหตุเกิดจากภูมิประเทศที่สูงชัน แต่ส่วนหนึ่งเกิดจาก “ความประมาท” ในการใช้ถนน เมาเหล้าแล้วขับ - ขับรถโดยประมาท จะว่าไปก็เป็นปัญหาทุกพื้นที่ก็ว่าได้ ผมมีภาพๆหนึ่งที่ “พี่นักข่าว” ส่งมาให้ดู เป็นภาพที่ถ่ายระหว่างที่พี่กลับมาจากทำข่าวที่หมู่บ้านแห่งหนึ่ง และก็พบภาพนี้ <p></p>และภาพนี้ <p></p>          ดูแล้วก็ "หวาดเสียว" นะครับ ไม่อยากคิดว่า หากสายรัดขาด น้องเด็กม้งตัวน้อยๆจะเป็นอย่างไร เพราะมีรถอีกคันตามมากระชั้นชิด <p>           เช้าวันหยุดวันนี้...ไม่มีอะไรมากหรอกครับผม ...เพียงแต่อยากให้ทุกคนตระหนักเรื่องของความปลอดภัย ในชีวิตมากขึ้น หากเกิดการสูญเสียแล้วเรียกร้องอะไรกลับคืนมาไม่ได้ </p><p>"ป้องกันดีกว่าแก้ดีกว่าใช่มั้ยครับ..." </p>

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 37887, เขียน: , แก้ไข, , สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 13, อ่าน: คลิก

คำสำคัญ (keywords) #เรื่องเล่า#ความปลอดภัย#วิถีชีวิต

บันทึกล่าสุด 

ความเห็น (13)

  • น่ากลัวจังเลยครับน้อง
  • สงสัยต้องให้การศึกษาและชี้ให้เขาเห็นอันตรายและความปลอดภัยในการใช้ยานพาหนะ โดยการผ่านโรงเรียน ผ่านชุมชนครับ
  • ขอเอาใจช่วยครับผม
ระยะยาวคงต้องว่ากันที่ระบบ แต่ผมเห็นว่า ทุกคนควรมีส่วนช่วยเตือนสติพวกเขานะครับ ถ้าเห็นความเสี่ยงอย่างนี้ ทำดีได้ ไม่ต้องรอครับ
อาจารย์ขจิต...ภาพที่ผมนำมาเขียนบันทึก ก็ดูหวาดเสียวน่ากลัว ความตระหนักตรงนี้คงต้อง ช่วยกันหลายๆส่วนครับ ไม่ว่ากฏหมาย การศึกษา และ จิตสำนึกของคนด้วยครับ
พี่ยอดดอย...เห็นด้วยอย่างมากครับ ที่ต้องแก้กันที่ระบบ แต่ก็ยากนะครับ ตอนนี้ก็เห็นข่าวอุบัติเหตุร้ายแรงอยู่เนืองๆทางหน้าหนังสือพิมพ์ โดยเฉพาะรถนักเรียน...คงต้องใช้มาตราการที่เข้มงวดมากขึ้น
ที่หาดใหญ่ก็เห็นบ่อยค่ะ คนนั่งหลังรถกะบะมักจะนั่งสูง แทนที่จะปูเสื่อหรือผ้านั่งกับพื้นล่าง เวลารถกระโดดทีน่าหวาดเสียวว่าคนจะหลุดผลุงออกมานอกรถได้ ไม่ทราบว่าเขามีสถิติทำไว้บ้างไหมว่า อุบัติเหตุที่เกิดจากการนั่งลักษณะนี้หรืออื่นๆที่ดูอันตราย มีมากน้อยเท่าไหร่ น่าจะเป็นสิ่งที่เอามาเตือนกันให้เป็นรูปธรรมได้ดี (แม้จะเห็นผลยาก เพราะขนาดหมวกกันน็อคก็ยังเห็นคนขี่มอเตอร์ไซต์ใส่สักไม่เกิน 50% บนท้องถนน)
      ต้องช่วยกันรณรงค์ให้เกิดความตระหนักในความปลอดภัยนะครับ ภาพที่เห็นเป็นความประมาทแน่นอน เพราะสามารถนั่งข้างในแทนที่จะนั่งขอบกระบะได้ หวาดเสียวจริงๆ
พี่โอ๋-อโณ ...พี่โอ๋ นอนดึกจังครับ...///รักษาสุขภาพด้วย ...ขอบคุณครับสำหรับข้อคิดเห็นครับ ในชนบทจะเห็นภาพการ "ประมาท" ในหลายๆลักษณะครับ และเกิดอุบัติเหตุก็บ่อยครั้ง คิดเป็นมูลค่าการสูญเสียที่มากมายครับ อย่างที่ผมได้ให้ข้อเสนอแนะไป ผมยังคงให้ความสำคัญในการออกใช้กฏที่เคร่งครัด(หรือมันใช้ไม่ได้ผลก็ไม่ทราบ) ที่สำคัญคือสร้างความตระหนัก (ตรงนี้ ถามต่อเหมือนกันว่า...เอ..จะสร้างยังไงดีละ) เป็นเรื่องที่ต้องขบคิดกันครับ
ผอ.บวร ครับ/// ในหลักการสร้างสุขภาพ เขาบอกว่า "การรณรงค์" ได้ผลมากที่สุดในอนาคต ผมไม่ทราบว่าจริงมั้ย แต่แนวโน้มคาดว่าเป็นอย่างนั้น การรณรงค์ควรหลากหลายรูปแบบ ที่เหมาะสมกับกลุ่มเป้า อันนี้เป็นกลยุทธ์เลยครับ บางทีการศึกษาก็สอนไปเถอะ แต่ ทำไมคนไม่ตระหนักเลย...นี่ ต้องหานวัตกรรมการรณรงค์ใหม่ๆครับ---ท่าน ผอ.นอนดึกเช่นกันครับ///รักษาสุขภาพด้วย

     การรณรงค์น่าจะเป็นวิธีการที่ได้ผลที่สุด แต่จะยืนยงไหม ไม่แน่ใจนัก ผมมองว่าการสร้างความเข้าใจและตระหนักร่วมกัน ด้วยวิธีใด ๆ ก็ได้ น่าจะได้ผลในแนวยั่งยืนนะครับ แต่อาจจะใช้เวลารอหน่อย แบบค่อย ๆ ทำนะครับ

     สมมตินะครับ หากเรานำภาพนี้ (ทำภาพเบลอ ๆ ในส่วนที่เป็นเงื่อนไขจริยธรรมก่อน) ไปให้ชุมชน/นร./นศ. ช่วยกันวิเคราะห์ ด้วยกระบวนการทางปัญญาของเขา ผมว่าอย่างนี้น่าจะได้ผลระยะยาวนะ (แต่ไม่แน่ใจนักครับ)

พี่ชายขอบ

พี่มีอะไรดีๆมาฝากเช่นเคย...ครับ เห็นด้วยครับ "การรณรงค์"  อาจต้องค่อยๆทำ  แต่ต้องสอดคล้องกับเป้าหมาย ผู้รับสื่อ

             ผมนั่งเขียนวิจารณ์ผลงานศึกษาเกี่ยวกับ การให้ความรู้ เกี่ยวกับมะเร็งเต้านม ก็เหมือนกันครับพี่ เรามีปัญหาเรื่อง การใช้สื่อที่เหมาะสม ในกรณีสตรีชนบทนิยมฟังวิทยุ หรือดูทีวีมากกว่า อ่านหนังสือเป็นต้น

              ผมคุยกับอาจารย์ที่ มช. อาจารย์บอกว่าเรามี รายวิชาที่เกี่ยวข้องกันนี้ คือ "การสื่อสารทางด้านสุขภาพ" ผมคิดว่า รายวิชานี้สำคัญมากครับ หากเราจะรณรงค์หรือทำอะไรกับกลุ่มเป้าหมาย นักศึกษาจะคิดรูปแบบการสื่อสารที่เหมาะสม เพื่อการสื่อสารที่มีประสิทธิภาพ ประสิทธิผล ครับพี่ชายขอบ

     ครับ ผมเห็นด้วยครับว่าต้องพิจารณาถึงสื่อที่เหมาะสม เพราะไม่งั้นก็เหมือนเอาน้ำพริกไปละลายแม่น้ำ สูญเสียมากกว่าได้ (อันนี้ผมไม่ได้พูดถึงอดีตหน่วยงานต้นสังกัดของน้องจตุพรนะว่าพูดเรื่องสื่อแล้วเป็นอย่างไร ฮา...ฮา)

พี่ชายขอบ...อดีตหน่วยงานต้นสังกัดผม///ก็เหมือนอย่างที่พี่เข้าใจนั่นหละครับพี่ :) ส่วนระดับผู้ปฏิบัติที่ทำงานกับชุมชน ควรต้องประยุกต์ใช้ ในการ "สื่อสาร" จากทรัพยากรที่มีให้เหลือเฟือ แต่ไม่ได้ใช้ประโยชน์อย่างจริงจัง
PPP
IP: xxx.53.182.174
เขียนเมื่อ 

ผลของการศึกษา ชัดๆๆ