การที่ฉันหายหน้าไปจากโรงเรียนวันใดก็แล้วแต่  จะมีโทรศัพท์จากเพื่อนครูโทรเข้ามาถามไถ่เสมอ  อย่างเช่นครั้งนี้ฉันได้เขียนใบลาว่า "ลากิจเพื่อไปร่วมกิจกรรมค่ายจิตอาสาฯ" แต่ไม่ได้ระบุสถานที่  ทำให้เพื่อนครูเกิดความห่วงใย

           วันแรกคุณครูวาสนามาเยี่ยมค่ายฯ พร้อมกับขนมและผลไม้ฝากทั้งครูและเด็กนักเรียน เพราะบ้านครูวาสนาอยู่ห่างจากสถานที่จัดค่ายฯ เพียง ๑๕ กม. ด้วยระยะทางขึ้นเขาคดเคี้ยวหลายโค้งมาก

            วันที่สองของการเข้าค่ายเป็นวันเสาร์ทุกคนว่างจึงผลัดกันมาเยี่ยมค่าย  คุณครูโบตั๋น คุณครูแหววและคุณครูกานต์  นำอาหารเย็นมาส่งมีปลานึ่ง ปลาเผา น้ำพริกหนุ่ม น้ำพริกปลาย่าง  ผักลวกหลายอย่าง ผักสด แกงหน่อไม้  ข้าวเหนียวและผลไม้ คุณครูคณะนี้ไปกลับจากค่ายถึงบ้านประมาณ ๙๐ กม.และกลับในเวลากลางคืน  ตามเส้นทางขึ้นเขาลงเขาและคดเคี้ยวของอำเภอแถบบ้านนอก

            วันที่สามเป็นวันอาทิตย์ครูนินและคุณจ้อมีน้ำพริก  ผักลวก  ผักสด แกงเห็ด ผักผักโขม ต้มยำเห็ด  แกงเลียงบวบ และข้าวเหนียว ส่วนครูนินและคุณจ้อบ้านอยู่ที่พิษณุโลกเดินทางไปกลับประมาณ ๑๖๐ กม.เพื่อนำอาหารไปส่งให้ถึงค่ายฯ 

           คณะครูโรงเรียนบ้านถ้ำพริกเจ้าภาพ  ทำอาหารสำหรับต้อนรับพวกเราอร่อยและทานเหลือทุกมื้อ  แต่สำหรับครูโรงเรียนวิทยสัมพันธ์มาเยี่ยมและมีอาหารมาส่งด้วยความห่วงหาเอื้ออาทรต่อกัน

            การอิ่มอร่อยกับรสชาติอาหารแต่ละมื้อก็หายอร่อยเมื่ออิ่ม  ส่วนรสชาติของความรักความผูกพัน ความเอื้ออาทรต่อกัน มีคุณค่าทางใจและอิ่มอร่อยไปนานแสนนาน 

          ในนามของคณะวิทยากรทุกท่านและนักเรียนขอขอบพระคุณครูวาสนา คุณครูโบตั๋น คุณครูแหวว  คุณครูนิน คุณครูกานต์และคุณจ้อ ผู้ติดตามคุณครูนิน  ความมีน้ำใจจะจดจำและประทับใจไม่มีวันจางหาย