อยากบอกว่าขอบคุณ 2 วันนี้เพื่อนที่กำลังเรียน โทรมาระบายความเครียด เลยนึกได้ว่าบันทึกของวันนี้เราจะเขียนเรื่องราวอะไรดี อยากเล่าสู่กันฟังว่า ช่วงเรียนโท (ไม่ได้อยากอวดดีกรีนะค่ะ แต่อยากบอกให้คลายเครียดได้บ้าง)..........ช่วงนั้นรู้สึกอยากเปลี่ยนบรรยากาศจากการทำงานบ้าง จุดมุ่งหมายหลักในการเรียนยังไม่มี (จริงๆ แล้ววัยนี้มันควรจะมีได้แล้ว) ตอนนั้นยังเป็นน้องใหม่ไฟแรงทำงานก็ยัง Happy อยู่งานก็ไม่หนักจนเกินรับไหว เรียนบริหารละกันนำไปใช้ประโยชน์ได้จริงจบไม่จบก็อีกเรื่อง ลองเรียนดู จริงๆ ตั้งเป้าหมายไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าอยากเรียนโทสักใบ อยากรู้ว่าตัวเองจะสามารถไหม ช่วงเรียนก็หนักเอาการเลยทีเดียว เพราะตัวเองไม่ใช่คนเก่งเลย ลงเวรดึกมาบ่อยครั้ง นั่งหลับก็หลายหน จนอาจารย์เริ่มปลง......เรียนก็รู้สึกว่าตั้งใจเรียน แต่พอออกจากห้องเรียนก็ลืม รู้แต่ว่าเวลานำกลับมาใช้ในการทำงานสามารถมาใช้ในหน่วยงานได้พอแล้ว องค์กรจะไปในทิศทางไหนหรือทำอะไร ก็เข้าใจในเชิงบริหารมากขึ้น แต่ไม่สามารถพูดออกมาเป็นทฤษฎีได้ ที่ผ่านมาชีวิตการเรียนโทต้องขอบคุณเพื่อนๆ ที่เรียนมาด้วยกัน เพราะเป็นช่วงเวลาที่สนุก วันที่ไปเรียนก็เครียดบ้าง// เพราะเรียนถึงได้ประสบการณ์ใหม่ๆ เพราะเรียนถึงได้เพื่อนที่ดีเพิ่มขึ้นมาอีก และเพราะเรียนถึงต้องพยายามดูแลตัวเองให้เก่งการใช้คอมพิวเตอร์ให้มากขึ้น ได้ฝึกฝนทุกวัน เพื่อนที่ตัวเองต้องขอบคุณมากๆ เลย คือเก่ง ซึ่งเก่งสมชื่อ สอนและแนะนำทุกอย่างเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ถ้าเป็นคนอื่น คงรำคาญไปแล้ว อยากจะบอกว่าเดิมตัวเองไม่เป็นคอมพิวเตอร์เลย เชยมากๆ ตอนนี้เหรอ..โปรแกรมอะไรดีหล่ะ อยากบอกทุกคนที่กำลังเรียนว่า อย่าท้อ ความสำเร็จไม่ไกลเกินฝัน หนักและเหนื่อยก็ต้องทน เพื่ออนาคตของตัวเอง บางครั้งเราก็ต้องสร้างโอกาสและทางเลือกให้กับตัวเอง เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมหรือเวลาที่เราต้องเลือก เราจะได้พร้อมที่จะเลือกเดินทางต่อได้ และอยากขอบคุณอาจารย์ทุกท่าน โดยเฉพาะอาจารย์เจี๊ยบ ที่มีส่วนผลักและดันให้นักศึกษาคนนี้จบได้จริงๆ เพราะตัวเองถอดใจไปแล้วครั้งหนึ่ง.................การเรียนมันอาจจะไม่หนักหนาสำหรับใครบางคน แต่มันหนักหนาและเป็นความภาคภูมิใจสำหรับตัวเองเลยทีเดียว ว่าเราก็สามารถนะ ....................อยากให้เพื่อนๆ สู้ๆ ฝันให้ไกลไปให้ถึง อยากฝากข้อคิดไว้ว่า "สมองของคนเรามีเซลล์สมองเท่ากับไอน์สไตน์ ดังนั้น ไอน์สไตน์ฉลาดได้เท่าไหน โดยทฤษฎีแล้วเราก็ฉลาดได้เท่านั้น" ข้อความส่วนหนึ่งในหนังสือที่ชื่อว่า "อัจฉริยะสร้างได้" ที่เขียนโดย "วนิษา เรซ" ฟังแล้วมีกำลังใจขึ้นเยอะเลยใช่ไหมหล่ะเพื่อน.......
ขอบคุณลุงเสิดและคุณบุษรา ข้อความดีๆ มีกำลังใจมาให้มากมาย อย่าลืมแวะมาอีกนะค่ะ