"จ่าเลื่อน" จะเป็นที่รู้จักของชาวบ้านแถบนั้นหลาย ๆ ตำบลในอำเภอพนัสนิคม และเป็นที่เกรงขามของนักเลง อีกทั้งโจรขโมยในสมัยนั้น

       

       หลังจากที่พ่อลาออกจากการเป็นข้าราชการตำรวจ พ่อเป็นตำรวจอาสาสมัครรุ่นแรก ๆ ของอำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี ลักษณะเด่นของพ่อในขณะนั้นเป็นหนุ่มใหญ่รูปร่างสันทัด หน้าตาหล่อเหลาเอาการ ไว้หนวดไว้เครารก ๆ(ปัจุบันก็ยังรก) ดูเคร่งขรึม พ่อเป็นคนดุในสายตาของผู้พบเห็นในสมัยนั้น พกปืนตลอดเวลา(ชินตา) แขวนพระเต็มคอเวลาไปทำงานจับโจรปล้นควาย(ภาพของพ่อชัดเจนตลอดเวลา) การทำงานของพ่อลำบากมากในสมัยนั้นแต่มันก็เป็นสิ่งที่พ่อภูมิใจมาก และยิ่งนำควายกลับมาคืนให้ชาวบ้านพร้อมกับจับโจรได้ครั้งใด..พ่อยิ่งดูดุดันและมีความภูมิใจมาก..

       แทบไม่มีใครได้รับรู้ถึงความรู้สึกของแม่กับลูก ๆ ถึงความวิตกทุกครั้งที่พ่อต้องออกไปทำงาน..บางคืนผู้เขียนก็นอนลุ้นว่าคืนนี้จะมีใครมาเรียกมั๊ย..ซึ่งกลางดึกแทบทุกวันจะมีตำรวจรุ่นลูกรุ่นหลานมาตามพ่อให้ไปช่วยตามจับขโมยลักควาย "จ่าเลื่อน" คือฉายาของพ่อ จ่าเลื่อน..จะเป็นที่รู้จักของชาวบ้านแถบนั้นหลาย ๆ ตำบลในอำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี และเป็นที่เกรงขามของนักเลง อีกทั้งโจรขโมยในสมัยนั้น พ่อมีความสามารถในการตามรอย(แกะรอย) กลุ่มโจรลักปล้นควายชาวบ้าน มีความอดทนสูงในการรอดักโจร..พ่อเคยบอกว่าเคยซุ่มดักเพื่อรอตะครุบโจรเป็นวันวัน..ซึ่งมักประสบความสำเร็จแทบทุกครั้ง..การทำงานของพ่อเป็นแบบนี้อยู่นาน....

       จนสุดท้ายของเรื่อง "จ่าเลื่อน" ต้องเกษียนอายุราชการของตนเองด้วยการลาออกและคืนปืนให้กับนายอำเภอ(พ่อบอกว่าเป็นปืนหลวง) เพราะโดนข้อหาว่าทำเกินกว่าเหตุทำการวิสามันขโมยลักควายตาย และหลังจากที่เจ้านายของพ่อช่วยพ่อให้พ้นผิดจำได้ว่า..แม่ดีใจมาก..แต่พ่อรู้สึกท้อ..จึงได้ขอลาออก..กลับมายึดอาชีพทำนา ทำไร่ ตามประสาของครอบครัวจนถึงปัจจุบัน(ปัจจุบันอายุ 75 ปี) พ่อขายที่ดินจากอำเภอพนัสนิคม มาหาจับจองและซื้อที่ดินที่ตำบลหนองไม้แก่น อำเภอแปลงยาว จังหวัดฉะเชิงเทรา ซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยและทำกินในปัจจุบัน

          ทุกวันนี้..คนรุ่นเก่า ๆ ก็ยังเรียกพ่อว่า "จ่า" และตอนนี้จ่าคนนี้ก็ยังทำนา และเลี้ยงวัวอยู่ที่บ้านไร่ ผู้เขียนมักจะไปพักผ่อนที่บ้านไร่บ่อย ๆ  ลูกกลับบ้านเมื่อไหร่..จ่าเลื่อนจะดีใจจนออกนอกหน้า..เช้ามาก็จะเดินมาบอกว่า"ทำกินกันให้อิ่มหนำสำราญนะแล้วค่อยกลับ" จนเพื่อน ๆ ของลูกนำประโยคนี้มาพูดเล่นกัน..เพราะดูน่ารักไม่มีมานยา บางวันที่กลับบ้าน..ตอนเช้ามืดก็จะเดินเล่นกับพ่อตามท้องนา..ตามลำห้วย.. นี่คือความสุขที่ยังหาได้ในปัจจุบันของจำเนียรวดีกับพ่อจ่ะ..

  ไก่ของจ่าเลื่อน..