คิดเสมอว่า..จะดูแลนักเรียนให้ดีที่สุด...และต้องรู้จักนักเรียนให้ดีกว่านี้

....มาบันทึกนี้  ครูแอนก็ขอลงบันทึกแห่งข้อคิดที่ได้จากครูรุ่นพี่ในโรงเรียนของครูแอนเองนะคะ  เก็บไว้เป็นข้อคิดเตือนใจคนเป็นครูได้อีกอักโขค่ะ....

         จริงๆ แล้วบันทึกนี้ครูแอนอยากเขียนมาตั้งแต่วันครูที่ผ่านมาแล้วล่ะค่ะ  แต่ง่วนอยู่กับงาน  เลยต้องถอยมาเป็นบันทึกนี้ในวันนี้แทน  มันเป็นบันทึกแห่งการพูดคุยสัมภาษณ์คนทำงานในวันนี้...คนทำงานแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับครูแอนในวันนี้ คือ ........ครูพี่แอ๋ว  คุณครูนฤมล  ศรีทวีวัฒน์  ครูโรงเรียนเทพา  เธอเพิ่งรับรางวัลครูดีศรีเทพาของเครือข่ายอำเภอ และรางวัลครูดีในดวงใจเด็กๆ ของโรงเรียนในปีนี้นั่นเองค่ะ........

          ครูแอนแอบหาเวลาว่างไปตั้งคำถามกับพี่แอ๊วไปว่า  พี่แอ๊วทำอย่างไรคะ...หรือพี่แอ๊วปฏิบัติตนอย่างไรเหรอถึงได้รับรางวัลนี้น่ะค่ะ  (เผื่อครูแอนจะได้ข้อความรู้จากพี่แอ๊วส่งต่อรุ่นน้องครูๆ ในโรงเรียนอีกหลายท่านน่ะค่ะ)

        และเธอก็ดีใจหาย  ไม่อิดออดเลยที่จะบอกเล่าวิธีการของเธอให้พวกเราครูรุ่นน้อง...ครูผู้เยาว์กว่าฟังอย่างไม่หวงวิธีการแต่อย่างใด

ลองมาฟังกันดูนะคะ...เพื่อจะเก็บคำคิด....คำคมไปใช้ในชีวิตคนเป็นครูต่อไปน่ะค่ะ

 

         “ เมื่อ 25 ปีที่แล้ว....พี่ก็เคยได้รับการคัดเลือกแบบนี้จากเด็กๆ นักเรียนค่ะ  แต่ตอนนั้นไม่มีรางวัลอะไรหรอก  เป็นการเลือกเพื่อหาครูที่นักเรียนรักและไว้ใจที่สุด  ทำให้จดจำความรู้สึกในวันนั้นและคิดเสมอว่า..จะดูแลนักเรียนให้ดีที่สุด....”

         “ เมื่อย้ายโรงเรียน  หลายๆ อย่างทำให้รู้ตัวว่ายังดีไม่พอ  เพราะสอนนักเรียนแล้ว  นักเรียนกลัว  ไม่ได้รัก  เคยตำหนินักเรียนคนหนึ่งว่างอนิ้วเอาไว้...ไม่ให้ครูตรวจเล็บ...เลยดุแกไปโดยไม่รู้เลยว่าแกมีนิ้วแค่ครึ่งเดียว....เสียใจมากเลย   เลยยิ่งทำให้รู้สึกตำหนิตัวเองและต้องรู้จักนักเรียนให้ดีกว่านี้ ”

         “ พี่ได้เข้ารับการอบรมเพศศึกษา  ในโครงการก้างย่างอย่างเข้าใจ  ด้วยนะ  ตรงนี้อาจจะทำให้พี่เข้าใจนักเรียนที่ถูกเรียกว่า “เด็กอ้อล้อ” (ภาษาใต้) เข้าใจนักเรียนที่ก้าวพลาดจนท้อง...จริงๆ แล้วเมื่อหันกลับมาดู “เด็กท้องในวัยเรียน”  มันผิดทั้งครู  ทั้งพ่อแม่  ครูก็ต้องแนะนำช่วยเหลือและแก้ไข  ไม่ใช่คิดแต่ตำหนิกล่าวโทษ  ต้องคิดว่า เราดูแลลูกเราอย่างไรก็ต้องดูแลนักเรียนแบบนั้น  พี่จะคอยช่วยเหลือและแก้ปัญหาให้นักเรียนที่ก้าวพลาดไว้ได้หลายคน  ทุกคนได้เรียนหมด  ไม่ได้เสียโอกาสทางการเรียนเพราะการก้าวผิดของเขา  มันมีความภูมิใจลึกๆ ที่ช่วยเด็กได้  มีหลายกรณี  มีทั้งๆ ที่คนอื่นรู้ก็มี  ที่ไม่มีใครรู้ก็มี " 

         " จริงๆ แล้ว ในครั้งนี้ที่พี่ได้รับการคัดเลือกจากนักเรียนมากกว่าคุณครูท่านอื่นๆ คือ  พี่อาจจะสอนเยอะมาก  ดูแลนักเรียน ม.2  ด้วย  เป็นรองหัวหน้าระดับชั้นด้วย  ม.5  พี่ก็สอน  เด็กๆ เค้าจะรู้จักพี่ทั้ง ม.ต้น ม.ปลาย เลย  ส่วนคุณครูท่านอื่นๆ ก็เป็นครูที่นักเรียนรักก็มีมาก  แต่เขาอาจจะสอนนักเรียนน้อยกว่าพี่น่ะค่ะ ” 

คุณครูพี่แอ๊ว....หยอดทิ้งท้ายไว้แบบถ่อมตนก่อนจบบทสนทนากันในวันนั้นนั่นเอง

           แต่บทสนทนาในวันนี้ก็ทำให้คนเป็นครูอย่างครูแอนทราบวิธีการปฏิบัติตนของคนเป็นครูจากครูรุ่นพี่ที่เป็นคนทำงานมาร่วมเจือจานแลกเปลี่ยนเรียนรู้และแบ่งปันอย่างจริงใจ....นี่แหละค่ะ....คนเป็นครูอีกท่านหนึ่ง  คุณครูนฤมล  ศรีทวีวัฒน์ ....