เป็นความสมปรารถนา ที่เกิดขึ้น จากมุมเล็กๆมุมหนึ่ง ของโลกนี้

  เมื่อวันขึ้นปีใหม่ ๑ มกราคม ๒๕๕๓ ผู้เขียนเดินออกไปซื้อปลาทูน่ากระป๋อง และเครื่องยำ มีแตงกวา มะนาว ต้นหอม พริกชี้ฟ้าแดง ตั้งใจจะยำปลาทูน่ากินกันที่บ้าน เพราะไม่ได้ไปฉลองที่ไหน กินกับข้าวร้อนๆ ก็คงอร่อยดี ขณะจะถึงปากซอยเข้าบ้าน เลยแวะซื้อน้ำแข็งหลอดสัก ๑ ถุง จะเอาไปทำน้ำหวานใส่น้ำแข็ง ดื่มแก้ร้อนด้วย

 อาหารมื้อพิเศษของผู้เขียน กำลังจะกลับไปปรุง ในเวลาอันใกล้นี้ ขณะที่ออกมาจากร้านสะดวกซื้อ ผู้เขียนผ่านหน้ามุมร้านที่มัถังขยะวางอยู่ มองเห็นป้าคนหนึ่ง ที่พอจะรู้จัก อยู่ในซอยเดียวกัน กำลังก้มๆเงย หาขยะอยู่ เห็นได้ขวดน้ำมาหนึ่งขวดใส่ถุงถือไว้ และเตรียมจะเดินต่อไป

 เลยทักทายว่า สวัสดีปีใหม่ค่ะ ทำอะไรคะนั่น

ป้ายิ้มๆ แล้วบอกว่า หาขวดไปขาย อยากกินปลาเค็ม แล้วก็เดินจากไป

 รู้สึกสะดุดในความรู้สึกอย่างแรง ป้าเป็นคนจนที่ไม่เคยขออะไรใคร มักเผาเศษกิ่งไม้ เป็นกองดินเล็กๆข้างบ้านเอาไว้ใช้ เคยเก็บตำลึงในหน้าฝน ไปให้ผู้เขียนที่บ้าน แต่สิ่งหนึ่งที่ป้าปฏิเสธทันที เมื่อผู้เขียนควักสตางค์ให้ ไม่เอา ไม่เอา ฉันให้หมอ......

 ทันใดนั้นผู้เขียนหันหลังกลับ รีบเดินตามป้าผู้นั้นไป แล้วหยิบเงินในมือยื่นให้ ๑๐๐ บาท

ป้าจ๊ะ สวัสดีปีใหม่ค่ะ หมอให้ป้าไปซื้อปลาเค็ม ไม่ต้องค้นขยะแล้ววันนี้

  ผู้เขียนเห็นรอยยิ้มที่แสนสดชื่นบนใบหน้าของป้า ป้าพนมมือ เอ่ยปากอวยพรผู้เขียนมากมาย เกินค่ากว่าเงินที่ป้ายอมรับในคราวนี้ ต่างสบตากันด้วยมิตรไมตรี ด้วยความอิ่มเอิบใจกันที่สุด

 แล้วเราก็จากกัน ป้าเดินสวนกับผู้เขียนไปตลาด เพื่อซื้อปลาเค็มที่อยากกิน ส่วนผู้เขียน ก็กลับบ้าน ไปยำปลาทูน่า

วันนี้เราทั้งสองคือผู้เขียนและป้า ได้ฉลองปีใหม่ ด้วยอาหารที่เราต้องการด้วยกันทั้งคู่

 

 

 เป็นความสมปรารถนา ที่เกิดขึ้น จากมุมเล็กๆมุมหนึ่ง ของโลกนี้ ที่เราแบ่งปันกันได้ ไม่ละเลยความปรารถนาของกันและกันค่ะ

  ขอให้สมปรารถนาตลอดปี ตลอดไป ทุกๆคนนะคะ