ครูครับ...เวลาโรงเรียนปิดแล้วครูอยู่บ้าน...ครูคิดถึงผมไหม...ครูครับรู้ไหมผมรักใคร...ผมก็รักครูไง...

...เมื่อผู้เขียนมีเหตุให้ต้องย้ายมาช่วยราชการโดยด่วน...ที่โรงเรียนบ้านควนเสม็ด  อำเภอสะเดา   จังหวัดสงขลา...สิ่งที่ได้รับมอบหมายเป็นงานหลัก  คือ  สอนวิชาวิทยาศาสตร์  ชั้น ป. 1 - 6  และรับผิดชอบงาน " เด็กพิการเรียนร่วม"...ซึ่งเป็นงานที่ไม่มีใครอยากทำ...ผู้เขียนมาใหม่พอดี...โยนให้ซะเลย 

      ณ  วันนี้ขอบอกว่า  " ขอขอบคุณมากที่สุด...เพราะทำให้รู้สึกว่าความเป็นครู  มีค่ามากขึ้น..."

      เด็กพิการเรียนร่วมที่โรงเรียนจากการคัดกรองมี   4  ประเภท คือ 

            1. เด็กบกพร่องทางการเรียนรู้(LD)   จำนวน    27    คน

            2. เด็กออทิสติก   จำนวน    1    คน

            3. เด็กบกพร่องทางอารมณ์ จำนวน    1    คน

            4. เด็กบกพร่องทางสติปัญญา จำนวน    7    คน

    รวมจำนวนทั้งสิ้น   36   คน  ซึ่งเรียนอยู่ชั้น  ป.1  จำนวน  14   คน  และ  14  คนนี้ คือเด็กที่ผู้เขียนต้องรับผิดชอบ...และใน   14  คน  มีเด็กออทิสติก  1   คน และ เด็กบกพร่องทางอารมณ์  1  คน

     บันทึกนี้ขอกล่าวถึง...พี่เบิร์ด...คนดีที่ครูรักและคิดถึง...เพราะผู้เขียนอยู่ที่ไหน  พี่เบิร์ดก็อยู่ที่นั่น...เป็นเงาติดตามตัว...คนนี้ไงค่ะ..." พี่เบิร์ด"...เรียนชั้น ป.1

     พี่เบิร์ดเป็นเด็กออทิสติกที่ขยันมาโรงเรียนมากที่สุด  รักความสะอาดสุด ๆ  ชอบขีดเขียนอยู่ตลอดเวลา   แต่เดิมไม่สามารถบังคับการขีดเขียนได้  เช่น  เขียนเลข  1  ก็เขียนไม่ได้...แต่พยายามเขียนเต็มหน้า...และชอบระบายสี  อารมณ์อ่อนไหวง่าย...ชอบคนพูดเพราะและจริงใจ...สิ่งสำคัญ  คือ  เวลาพี่เบิร์ดถามอะไร...แล้วเราตอบส่ง ๆ... พี่เบิร์ดจะรับรู้ได้...อารมณ์ก็เริ่มเสียและทำการก่อกวน...ถ้าพี่เบิร์ดรักใคร  สนใจใคร  คนนั้นสำคัญเสมอ  ดังนั้นคน ๆ นั้นต้องจริงใจกับพี่เบิร์ดทุกปฏิกิริยา...ไม่เช่นนั้นพี่เบิร์ดก็จะเริ่มก่อกวน อาละวาด...  

     ผู้เขียนจะสอนที่ห้องประจำ  คือ  ห้องเรียนวิทยาศาสตร์   ฉะนั้น เด็กทุกห้องต้องมาเรียนวิชาวิทยาศาสตร์ที่ห้องนี้ ...ผู้เขียนเจอกับพี่เบิร์ดเมื่อต้องเข้าสอนวิทยาศาสตร์  ชั้น  ป.1  ปรากฎว่า 1  เดือนต่อมา พี่เบิร์ดไม่เข้าห้องเรียนชั้น ป.1 แต่จะมาเฝ้าผู้เขียนที่ห้องวิทย์  ทำยังไงก็ไม่ยอม...ผู้เขียนจึงปรึกษากับครูประจำชั้น ป.1 ว่าจะแก้ปัญหาของพี่เบิร์ดอย่างไร   ครูประจำชั้นบอกว่าขอยกพี่เบิร์ดให้ผู้เขียนรับผิดชอบแล้วกัน เพราะถึงอยู่ในห้องชั้น ป.1     พี่เบิร์ดก็ไม่เรียน ไม่ทำอะไรเลย  แถมก่อกวนเพื่อน ๆ อีกต่างหาก ...อจึ๋ย...งานเข้า...งานเข้า... เอาไงเอากัน...ผู้เขียนเริ่มการจัดการเรียนรู้ให้กับ  พี่เบิร์ด  เมื่อเดือน  ก.ค. 2552  โดยเริ่มจากกิจกรรมต่าง ๆ ในแต่ละวันดังต่อไปนี้ตามลำดับ

             1.ให้ปั้นดินน้ำมัน แล้วมาเล่าให้ผู้เขียนฟัง ว่าปั้นอะไรบ้าง...

             2. ระบายสีภาพต่าง ๆ โดยผู้เขียนจะซื้อหนังสือระบายสีภาพในหมวดหมู่ต่าง ๆ มาให้พี่เบิร์ด ...แล้วให้เขาเลือกว่าวันนี้จะระบายสีภาพไหน  หมวดหมู่ไหน พอพี่เบิร์ดเลือกได้แล้วก็ไปถ่ายเอกสารให้...พอระบายสีเสร็จก็มาเล่าให้ผู้เขียนฟังว่าภาพนี้ในความคิดของพี่เบิร์ดเป็นยังไง...เล่า ๆ ไปตามจินตนาการของเขา...

      ซึ่งกิจกรรมต่าง ๆ เหล่านี้ต้องทำควบคู่ไปขณะเดียวกับที่ผู้เขียนจัดการเรียนการสอนให้เด็กปกติห้องต่าง ๆ ที่หมุนเวียนมาเรียนห้องวิทย์...ฮ่า ๆ ...ว่าแล้วงานเข้าซ้ำมากว่าเดิม...ขณะกำลังสอนมันส์ เข้าด้ายเข้าเข็ม ทั้งผู้สอนและผู้เรียน...

           พี่เบิร์ด  :  ครูครับ ๆ มาดูนี่เร็ว...ผมทำสวยไหม...ครูว่าผมปั้นอะไร...ผมทาสีเป็นยังไง...ครูครับครูไม่สนใจผมเลย... 

          ทันใดนั้นพี่เบิร์ดก็เริ่มตะโกนเสียงดัง  เดินวนไปมา  ตีเด็กคนอื่น ๆบ้าง...ผู้เขียนเลยต้องหยุดสอนและเข้าไปหาพี่เบิร์ด...ขณะที่เข้าไปดูผลงานเขา...ผู้เขียนก็จะพูดบอกเขาว่า..

             " พี่เบิร์ดครับ...ครูภูมิใจพี่เบิร์ดมาก...พี่เบิร์ดเก่งมาก...แต่ครูจะภูมิใจสุด ๆ เท่าฟ้า...ถ้าพี่เบิร์ดไม่ทำแบบเมื่อกี้อีก...เพราะยังไงครูก็ต้องมาดูสิ่งพี่เบิร์ดทำอยู่แล้ว...ก็ครูรักพี่เบิร์ด...แต่พี่เบิร์ดต้องรอบ้างนะครับเพราะครุต้องสอนเพื่อน ๆคนอื่น ๆ ด้วย...พี่เบิร์ดเข้าใจไหมค่ะ"

          แรก ๆ พี่เบิร์ดไม่สนใจ...ไม่ยอมเข้าใจ..ยังทำแบบเดิม...แต่พอนาน ๆ ประมาณ  2  สัปดาห์...พี่เบิร์ดก็เริ่มยอมรับกติกามากขึ้น  ซึ่งผู้เขียนต้องข่มอารมณ์  เรียกสติ  ทุกครั้งที่พี่เบิร์ดก่อกวน...จนเริ่มชิน...และปรับความรู้สึกได้ดีขึ้น....กว่าจะมาถึงวันนี้...วันที่เรายอมรับกันและกัน...เข้าใจกันและกัน...เรียนรู้กันและกัน...หนักเอาการสมคำว่า "ครุ"  ดีจริง....แต่ในความหนักนั้นก็แฝงด้วยความสุขใจ

          เมื่อกล้ามเนื้อมือพี่เบิร์ดแข็งแรงเพียงพอ  ผู้เขียนก็เริ่มให้เรียนรู้เรื่องพยัญชนะ...

พี่เบิร์ดกำลังเรียนรู้พยัญชนะ  ง , จ ...โดยระบายสีภาพให้ตรงกับพยัญชนะ

(พรุงนี้ผู้เขียนจะนำผลงานพี่เบิร์ดมาโชว์ค่ะ)

            ทุกเย็นวันศุกร์และเช้าวันจันทร์  พี่เบิร์ดจะเข้ามาพูดกับผู้เขียนเสมอ ๆ ว่า

   "ครูครับ...เวลาโรงเรียนปิดแล้วครูอยู่บ้าน...ครูคิดถึงผมไหม...ครูครับรู้ไหมผมรักใคร...ผมก็รักครูไง..."

          เพียงถ้อยคำเท่านี้...เบิร์ดรู้ไหมครับ...หัวใจครูคนนี้พองโต  อบอุ่น   สุขใจ   เป็นที่สุด...เบิร์ดครับ...ขอบคุณนะค่ะ...ที่ทำให้ครูรู้สึกภูมิใจในความเป็นครู...