สวัสดีครับครูอ๋อย อ่านบันทึกน้องอ๋อย กลางดึกขนพองวาวด้วยพลังแห่งความเข้าในในความเป็นครู

ที่ต้องเรียนรู้ร่วมกับนักเรียน

เช่นเดียวกัน "การบริการผู้ป่วยด้วยหัวใจของความเป็นมนุษย์ ที่นักสาธารณสุขชอบพูดกัน

แต่การกระทำมักไปไม่ถึง

ที่รพ.ปากพะยูน มีคนบ้ารายหนึ่ง ชอบขึ้นมาที่รพ.เวลากลางคืน บางทีพกมีดปาดตาลมาด้วย

คืนไหนผมไม่อยู่เวร ตำรวจก็พาตัวไป แต่ถ้าผมอยู่เวร ก็คุยกันรู้เรื่องถ้ามาเวลากลางวันผมก็จะพาแกไปกินกาแฟ

เพื่อนๆมักแซวว่าผมบ้าพูดกับคนบ้ารู้เรื่อง

เขามีนิทานเล่าให้ผมฟังว่า ....

เขาชอบครู เขารักครู ครูมรรยาทดี ไม่อ้อร้อ

เขาบอกว่าพยาบาลอ้อร้อ ตอนที่เขาไปอยู่รพ.สวนสราญรมย์ที่สราษฎร์

ทุกบ่ายพยาบาลจะมาชวนแกไปเดินเล่น เขาไม่ชอบที่พยาบาลมาอ้อร้อ(พยาบาลพาไปบำบัดจิต)

และมักมีเรื่องเล่าดีๆในมุมที่เราไม่เคยสัมผัสมาเล่าให้ฟังเสมอ เจอกันในตลาดก็ ...หมอขอต้งค์ยี่สิบกินน้ำชา

มาแลกเปลี่ยนกับน้องครูอ๋อยว่าเราต่างเรียนรู้ด้วยกันครับ